"Ο ΤΡΥΓΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΜΒΑ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΖΩΓΡΑΦΩΝ"

Ο τρύγος είναι η τελευταία και σημαντικότερη φάση της δραστηριότητας της αμπελοκομίας και αφορά το μάζεμα των σταφυλιών. Ο καθορισμός του χρόνου του τρύγου έχει μεγάλη σημασία για την ποιότητα των σταφυλιών. «Το κρασί γίνεται στο αμπέλι!» λένε αυτοί που ξέρουν, κι απ αυτό θα κριθεί η έκβαση των κόπων όλης της χρονιάς.

Σε γενικές γραμμές ο τρύγος γίνεται τους μήνες Αύγουστο (για τις πιο νότιες περιοχές και κάποιες ποικιλίες) αλλά κυρίως τον Σεπτέμβριο (γι αυτό λέγεται και τρυγητής).

Μιχαήλ Αξελός - «Ο τρύγος», 1924

Ο Μιχαήλ Αξελός ήταν ο πρώτος Έλληνας σχεδιαστής χαρτονομισμάτων

ο τρύγος - Lεon Augustin Lhermitte - 1884

Βαν Γκονγκ - Το κόκκινο αμπέλι - (1888)

Το έργο Κόκκινο αμπέλι είναι το μοναδικό που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Τοπίο που λαμπυρίζει στο ηλιοβασίλεμα, μετά τη βροχή, οι αμπελουργοί μαζεύουν τα σταφύλια. Ένας από τους λίγους πίνακες που ζωγράφισε από μνήμης. Αγοράστηκε το 1890 αντί 400 φράγκων (η Wikipedia εκτιμάει το ποσό αυτό σε σημερινά 1.000 δολάρια) από την Anna Boch, που ήταν επίσης ζωγράφος και αδελφή του Eugene Boch, ζωγράφου και φίλου του Βαν Γκογκ.

o τρύγος - Henri Martin

Οι ποικιλίες αμπέλου είναι χιλιάδες και χωρίζονται σε:
Επιτραπέζιες
Οινοποιήσιμες
Ποικιλίες για ειδική χρήση
Ποικιλίες υποκειμένων

ο τρύγος -Henri-Edmond Cross

Εκλεκτά κρασιά ποιότητας παράγονται από «ευγενείς» οινοποιήσιμες ποικιλίες αμπέλου, όταν καλλιεργούνται σε περιοχές όπου το έδαφος και το κλίμα είναι κατάλληλα. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων αποτελεί το οικοσύστημα κάθε περιοχής (terroir), το οποίο, για να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, πρέπει να συμπληρώνεται αρμονικά από τον ανθρώπινο παράγοντα.

φθινόπωρο ή τρύγος -Francisco Goya 1786

Ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει το ξεχωριστό άρωμα και τη γεύση κάθε κρασιού είναι η οινοποιήσιμη ποικιλία αμπέλου από την οποία προέρχεται. Από τους γενετικούς χαρακτήρες της εξαρτώνται άμεσα το μέγεθος της ράγας του σταφυλιού, η σύσταση και το χρώμα του φλοιού, η υφή του και η σχέση σακχάρων και οξέων.

τρύγος - Niko Pirosmani

Τρύγος - Micaela Eleutheriade

Τὸ τραγούδι τοῦ τρυγητοῦ

- Ἀμπέλι μου, πλατύφυλλο καὶ καλοκλαδεμένο,
δέσε σταφύλια κόκκινα, νὰ μπῶ νὰ σὲ τρυγήσω,
νὰ κάμω ἀθάνατο κρασί, μοσκοβολιὰ γιομάτο.

γυναίκες δένουν το αμπέλι -Henri-Edmond Cross 1890

αμπελουργός - Jacob Gerritsz. Cuyp - 1628

το μάζεμα της σοδειάς στο κτήμα lagrange - Jules Breton 1864

Vela Zanetti 1979

Δύο νεαρές γυναίκες μαζεύουν σταφύλια (Μελέτη για τον τρύγο στο Château Lagrange) -
Jules-Adolphe Breton - 1862

τρύγος - Elin Kleopatra Danielson-Gambogi - γύρω στο 1900

τρύγος - Άγγελος Κουγιουμτζής

Το διάβασα στο Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Νίκος Ζιώγαλας - Βασιλική

Άλλο ένα πολύ όμορφο τραγούδι για κάποιο Αυγουστιάτικο βράδυ ...
Ας το απολαύσουμε!!!



Πηγή:www.youtube.com

"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ. ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ"

Αν τα παιδιά δεν μπορούν να κάνουν ορισμένα πράγματα και να αναλάβουν ορισμένους ρόλους είναι εν μέρει διότι εμείς, ως ενήλικες, αποτυγχάνουμε να τους δώσουμε τις κατάλληλες ευκαιρίες. Το γεγονός ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν ερευνητές και μάλιστα να διεξάγουν κοινωνική έρευνα μπορεί να φανεί σε πολλούς ενήλικες ως παρατραβηγμένο. Αυτό το βιβλίο προτείνει ότι τα παιδιά είναι απόλυτα ικανά να διεξάγουν κοινωνική έρευνα, και εμείς, ως ενήλικες, μπορούμε να διευκολύνουμε τη διαδικασία σε μεγάλο βαθμό.
Στους ενήλικες συχνά αρέσει να δηλώνουν με στόμφο ότι τα παιδιά λατρεύουν να εξερευνούν τον κόσμο. Όμως οι ευκαιρίες που δίνονται στα παιδιά για να εξερευνήσουν αυτούς τους κόσμους είναι συχνά περιορισμένες και σε μεγάλο βαθμό καθορισμένες από τα προγράμματα και προτεραιότητες των ενηλίκων. Η έρευνα προσφέρει στα παιδιά μια απαράμιλλη ευκαιρία να εξερευνήσουν τους κοινωνικούς τους κόσμους και να σχηματίσουν τη δική τους πληροφορημένη άποψη. Συγχρόνως, τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να επηρεάσουν τους κόσμους τους με διαφορετικούς τρόπους, βασισμένα στη διαδικασία οικοδόμησης της συνείδησης και επίγνωσης που προκύπτει από τη συμμετοχή στα κοινά.
Η ανάμιξη παιδιών στην κοινωνική έρευνα προσφέρει στους εκπαιδευτικούς λειτουργούς μια απαράμιλλη ευκαιρία να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν χρήσιμες δεξιότητες που θα τους χρειαστούν στον ολοένα και πιο απαιτητικό, βασισμένο σε γνώσεις, κόσμο. Έτσι, τα παιδιά μπορούν να μάθουν να συλλέγουν και να επεξεργάζονται πληροφορίες, να τις περιγράφουν και να τις επεξηγούν, να έχουν κριτική σκέψη και να βγάζουν συμπεράσματα, να αμφισβητούν αυτό που είναι δεδομένο, και να αναπτύσσουν τις προφορικές, γραπτές ή αριθμητικές τους δεξιότητες. Μαθαίνουν να δουλεύουν σε ομάδες, να ακούνε με προσοχή και να προβάλλουν επιχειρήματα, να παίρνουν αποφάσεις και να επικοινωνούν αποτελεσματικά με άλλους στις κοινότητές τους.

Τα παιδιά ως κοινωνικοί ερευνητές. Οδηγός για δασκάλους και άλλους εκπαιδευτικούς from Αννα Παππα

Το διάβασα στο pappanna.blogspot.gr

"ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΑΝ, ΤΡΕΧΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΚΑΠΟΥ"

«Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός»

Σ’ αυτή τη φράση ο Βίλχελμ Μπους εσωκλείει σύντομα και περιεκτικά τη δυσκολία – κι ο,τι αυτή προϋποθέτει ή συνεπάγεται- του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας αρκούντως καλός γονιός. Εξάλλου τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά, κι αυτό είναι κάτι, που χρειάζεται να κρατάμε καλά στο νου μας.

Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε είναι η στιγμή που έρχεται στην επιφάνεια το δικό του εσωτερικό παιδί, των δικών του παιδικών χρόνων, έρχεται ξανά σε επαφή με το παρελθόν του, με τα τραύματά του. Και μπορεί είτε να υποκύψει σ’ αυτά και να τα αναπαράγει, διαιωνίζοντας με τη σειρά του αυτό το φαύλο κύκλο γενεών, είτε μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις πληγές του, σπάζοντας τον κύκλο.

Όποια κι αν είναι η επιλογή του, οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες και αντίστοιχες της απόφασής του. Ο πρώτος δρόμος είναι σίγουρα ο πιο εύκολος, αλλά εξίσου σίγουρα είναι και ο πιο επικίνδυνος και επώδυνος για το παιδί μπροστά του.

Οι γονείς βλέπουν το παιδί τους ως προέκταση του εαυτού τους, αδυνατούν να το δουν ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ως πλάσμα με διαφορετική ταυτότητα, τη δική του ταυτότητα. Περιμένουν απ’ αυτό να γίνει ό,τι δεν έγιναν, να κάνει ό,τι δεν έκαναν, να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα απ’ τη ζωή του παιδιού τους, να “φτιάξουν” το τέλειο, το ιδανικό, το ατσαλάκωτο παιδί. Αντ’ αυτού όμως, το μόνο που καταφέρνουν να “φτιάξουν” είναι ένα φοβισμένο παιδί.

«Όταν ο γονιός δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, όταν δεν είναι σίγουρος για τη θέση του, μπορεί να αντιδρά άσχημα στις εκδηλώσεις αντίστασης του παιδιού του. Αντί να δει την αντίσταση ως μία εκδήλωση της ταυτότητας του παιδιού, αισθάνεται ότι κατευθύνεται εναντίον του» (Ιζαμπέλ Φιλιοζά).

Και τότε οι γονείς κάνουν ένα από τα μεγαλύτερα τους λάθη. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους, προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί χρησιμοποιώντας ως όπλο τους και έχοντας ως σύμμαχο τους το φόβο. Και ο φόβος είναι παιδική κακοποίηση.

Παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι αγγίζει τη σφαίρα του ακραίου. Παιδική κακοποίηση είναι οι τιμωρίες, οι επικρίσεις, οι υποτιμήσεις, οι ετικέτες, οι συγκρίσεις, οι απαιτήσεις, οι απειλές, η αδιαφορία, η απόρριψη, η απαξίωση, η ειρωνεία, τα λόγια που πονάνε, η αγάπη υπό όρους («Σ’ αγαπώ/ Είσαι καλός/ή, αν κάνεις αυτό που λέω/θέλω εγώ»).

«» (F. Engels). Δε μιλάμε πλέον για μια σχέση ισότιμη, αναφορικά με την αξιοπρέπεια και την Το παιδί δεν μπορεί να ακούει προσβολές, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπεια αξία του παιδιού ως ανθρώπου. Μιλάμε για μια σχέση ελέγχου, για ένα μόνιμο παιχνίδι εξουσίας, με τους γονείς να κατηγορούν το παιδί ξεχνώντας ότι αυτοί το ξεκίνησαν.

Κάθε φορά που ο γονιός επιδιώκει να επιβληθεί στο παιδί του, κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβληθεί στα τραύματα του για να μην πονάει. Πίσω απ’ τη βία κρύβεται μια δική του ιστορία, είναι οι παλιές πληγές, που ξαναματώνουν, προβάλλει την οργή της παιδικής του ηλικίας στο παιδί του.

Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς του, καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους, βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. Το παιδί δεν έχει ανάγκη από τέλειους γονείς, έχει ανάγκη από γονείς που το αγαπούν και κυρίως το αποδέχονται άνευ όρων και όχι άνευ ορίων. Δε φτάνει μόνο η αγάπη, χρειάζεται και η αποδοχή. Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει για μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου.

Έχει ανάγκη από γονείς που αποδέχονται ότι το παιδί τους δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι ίσως αυτό που ονειρεύτηκαν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι. Αλήθεια, οι ίδιοι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι; Αποδέχτηκαν ποτέ τον εαυτό τους; Τον αγάπησαν; Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς, που αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τα παραδέχονται και προσπαθούν να τα διορθώσουν.

«Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι;». Μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, να μην έχουμε πρόσωπο, αλλά προσωπείο, να φοράμε το κουστούμι μας και να παίζουμε το ρόλο μας. Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να μην τα αναγνωρίζουμε, να θέλουμε τα «θέλω» των άλλων, να τα περνάμε για δικά μας, να τους ανήκουμε, να εξαρτιόμαστε.

Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους, να μην τον αποδεχόμαστε, να τον σαμποτάρουμε, να ζητούμε το δυσλειτουργικό για να λειτουργήσουμε ή για να νομίζουμε ότι έτσι λειτουργούμε. Μάθαμε να βολευόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μην ονειρευόμαστε, να μας τρομάζει η αλλαγή, δηλαδή η ίδια η ζωή, μάθαμε να μη ζούμε.

Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κι αν πάλι όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε είναι γιατί κυρίως μάθαμε να τα βάζουμε όλα «κάτω απ’ το χαλί»… Κι αφού δεν τα βλέπω, ή μάλλον δε θέλω να τα δω, τότε δεν υπάρχουν! Αυτό πάθαμε. Γίναμε έτσι…

Μας οφείλουμε λοιπόν να βγούμε στο φως, να δούμε τις σκιές μας, να τις αναγνωρίσουμε, να τις γνωρίσουμε κι αυτή τη φορά να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε. «Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας.» (C. Jung). Να βγάλουμε τη μάσκα! Να σπάσουμε τον κύκλο!

Κατερίνα Κοντογιαννάτου,
Ψυχολόγος ΑΠΘ- Ειδ. στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία
Πηγή: themamagers.gr

Το διάβασα στο www.thessalonikiartsandculture.gr

RURAL SCHOOL CLOUD: ΑΝΟΙΧΤΗ ΜΑΘΗΣΗ ΣΤΟ CLOUD

Το εγχειρίδιο Μάθηση και Διδασκαλία στο Cloud παρέχει πληροφορίες για μια καινοτόμο εκπαιδευτική εργασία που πραγματοποιήθηκε από 12 Ευρωπαϊκά σχολεία αγροτικών περιοχών, από Νηπιαγωγείο έως Λύκειο. Στα σχολεία αυτά διάφορες μαθησιακές στρατηγικές, σε συνδυασμό με τεχνολογικές μεθόδους διδασκαλίας, παρείχαν πληθώρα οικονομικών λύσεων, προσαρμοσμένες στις ανάγκες των απομονωμένων σχολείων σε αγροτικές περιοχές σε όλη την Ευρώπη.

Η εργασία εξέτασε την χρήση τεχνολογιών, όπως το cloud computing, το λογισμικό ανοιχτού κώδικα και συσκευές κινητής τηλεφωνίας για να στηρίξει την συνεργατική μάθηση στα σχολεία, με επίκεντρο την έρευνα και τον μαθητή. Το εγχειρίδιο περιγράφει επίσης τις εκπαιδευτικές και τεχνολογικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν, καθώς επίσης και τις γνώσεις που αποκτήθηκαν, τον αντίκτυπο στους συμμετέχοντες και τις προοπτικές περαιτέρω εξέλιξης. Στόχος του είναι να γίνει ένας πρακτικός οδηγός για την εφαρμογή και εξέλιξη αυτής της προσέγγισης σε άλλα αγροτικά ή απομονωμένα σχολικά δίκτυα.


Μάθηση και Διδασκαλία στο Cloud from Αννα Παππα

Το εγχειρίδιο διανέμεται με ανοιχτή άδεια, περιλαμβάνει την εκτυπωμένη και την ψηφιακή του μορφή, καθώς επίσης και το πακέτο πηγών, όλα διαθέσιμα υλικά στην ιστοσελίδα του έργου: www.rsc-project.eu.

Το έργο RuralSchoolCloud επικεντρώνεται σε λύσεις που βοηθούν τους καθηγητές να χρησιμοποιούν τις δυνατότητες του cloud computing και να βελτιώνουν τις ψηφιακές τους επάρκειες. Αυτό το έργο παρέχει επίσης εργαλεία που βοηθούν με την διαχείριση των σχολικών τάξεων και την διευκόλυνση της δικτύωσης μεταξύ μαθητών και καθηγητών.
Οι λύσεις RSC βασίζονται σε γνωστές εφαρμογές ανοιχτού λογισμικού όπως τα Linux, Apache, PHP και MySQL (LAMP). Οι προγραμματιστές του έργου πρόσθεσαν λύσεις cloud όπως τα OpenMeetings και OwnCloud, τα οποία συνδυάστηκαν με τη χρήση των εργαλείων διαχείρισης OpenNebula.

διαβάστε όλο το άρθρο εδώ

Το διάβασα στο pappanna.wordpress.com

"ΑΠΟ ΤΟ WEB 2.0 ΣΤΟ WEB 3.0"

Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο από υλικό, δεδομένα, πληροφορίες. Είναι τόσο πνιγμένο στην πληροφορία που έχει αρχίσει να γίνεται δύσκολο να βρεις αυτό που ψάχνεις. Το web 3.0 προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτή την πληθώρα της πληροφορίας. Προσπαθεί να βάλει ετικέτες tagging σε όσα υπάρχουν στο Διαδίκτυο ώστε να είναι πιο εύκολα προσβάσιμα. Τα δεδομένα αυτά θα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους έξυπνα και λειτουργικά για τη δική μας εξυπηρέτηση.

Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ

Web 3.0 from Jo Bhakdi for Pioneerradio

Tο διάβασα στο pappanna.wordpress.com

ΠΩΣ ΕΠΙΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ; ΗΓΗΣΟΥ ΑΦΟΒΑ, ΑΓΑΠΑ ΒΑΘΙΑ !

Την πρώτη ημέρα της η Λίντα Κλίατ Γουέιμαν ως διευθύντρια σε προβληματικό λύκειο στη Βόρεια Φιλαδέλφεια, ήταν αποφασισμένη να καθορίσει τα όρια. Σύντομα κατάλαβε πως η δουλειά θα ήταν πιο δύσκολη απ’ όσο περίμενε. Με αληθινό πάθος, μοιράζεται τρεις αρχές που τη βοήθησαν να επαναφέρει τρία σχολεία χαρακτηρισμένα ως «χαμηλών επιδόσεων και σταθερά επικίνδυνα». Η άφοβη αποφασιστικότητά της να ηγηθεί – και η άνευ όρων αγάπη της για τους μαθητές – είναι ένα μοντέλο για ηγέτες σε όλους τους τομείς.

«… Και καθώς ηγούμαστε, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως κάθε μαθητής μας είναι μόνο ένα παιδί, συχνά φοβισμένο απ’ αυτό που του υπαγορεύει ο κόσμος να είναι και άσχετα με αυτό που του λέει ο υπόλοιπος κόσμος, εμείς πρέπει πάντα να τα εφοδιάζουμε με ελπίδα,με την αμέριστη προσοχή μας, με ακλόνητη πίστη στις δυνατότητές τους, και με συνεπείς προσδοκίες, και πρέπει να τους λέμε συχνά, πως αν κανείς δεν τους είπε σήμερα πως τους αγαπά, να θυμούνται πως τους αγαπάμε εμείς και θα τους αγαπάμε πάντα.»


Το διάβασα στο pappanna.wordpress.com