Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2016

"ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΣΩΖΕΙ ..."



Οι άνθρωποι που τρώνε τουλάχιστον μια φούχτα ξηρών καρπών κάθε μέρα (γύρω στα 20 γραμμάρια), έχουν μικρότερο κίνδυνο για καρδιοπάθεια, καρκίνο και άλλες ασθένειες, σύμφωνα με μια νέα βρετανο-νορβηγική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές του Imperial College του Λονδίνου και του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας, με επικεφαλής τον επιδημιολόγο Ντάγκφιν Άουνε της Σχολής Δημόσιας Υγείας του πρώτου, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό BMC Medicine.

Αξιολόγησαν 29 μελέτες από όλο τον κόσμο, που αφορούσαν συνολικά 819.000 ανθρώπους, σχετικά με τη σχέση ξηρών καρπών και ασθενειών.

Η μετα-ανάλυση έδειξε ότι μια καθημερινή χούφτα ξηρών καρπών μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου κατά σχεδόν 30%, του καρκίνου κατά 15% και του πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία κατά 22%.

Επίσης, μειώνεται κατά 50% ο κίνδυνος θανάτου από πνευμονοπάθεια και του διαβήτη κατά σχεδόν 40%.

Όπως είπε ο Άουνε, «βρήκαμε μια συστηματική μείωση του κινδύνου για διάφορες παθήσεις, πράγμα που δείχνει ότι υπάρχει πραγματική σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση των ξηρών καρπών και στην υγεία.

Πρόκειται για σημαντικό όφελος, για μια μάλιστα τόσο μικρή ποσότητα τροφής».

Τα οφέλη -που αφορούν στην περιεκτικότητά τους σε φυτικές ίνες, μαγνήσιο, πολυακόρεστα λίπη και άλλα θρεπτικά και αντιοξειδωτικά συστατικά- αφορούν πολλά είδη ξηρών καρπών, όπως φουντούκια, καρύδια, φιστίκια κ.α.

Από την άλλη, σύμφωνα με τη μελέτη, δεν φαίνεται ότι η κατανάλωση μεγαλύτερης ποσότητας πάνω από 20 γραμμάρια, επιφέρει κάποια ουσιαστική περαιτέρω βελτίωση στα οφέλη για την υγεία.

Tο διάβασα στο www.tvxs.gr

"ΛΕΙΨΥΔΡΙΑ ΣΤΗ ΝΕΡΟΧΩΡΑ"-ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΕΙΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ-

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82
Η «Λειψυδρία στη Νεροχώρα» είναι μια ιστορία εμπλουτισμένη με ερωτήσεις, λέξεις-
κλειδιά για την εμβάθυνση στις έννοιες που αναφέρει και προτεινόμενες δραστηριότητες
για τη δραματοποίηση της. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα εκπαιδευτικό υλικό που
δίνει αφορμές για προβληματισμό και έρευνα στα θέματα που πραγματεύεται.
Αποτελείται από τρία μέρη:
α: «Μια φορά και έναν καιρό στο χωριό…»
β: «Εκεί και τότε στη μεγάλη πόλη…»
γ: «Εδώ και τώρα δράση για την αειφορία!»

Συνοδεύεται από βιβλίο με οδηγίες προς τους εκπαιδευτικούς.
Μπορεί να θεωρηθεί ως αρχή ή το τέλος ενός σχετικού προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, να αξιοποιηθεί σαν πηγή προβληματισμού σε ένα σχέδιο εργασίας, ή να αποτελέσει το ίδιο ένα ετήσιο πρόγραμμα!
Παιδαγωγική Ομάδα Κ.Π.Ε. Ελευθερίου Κορδελιού και Βερτίσκου

«Λειψυδρία στη Νεροχώρα» Ένα παραμύθι για την αειφορική διαχείριση του νερού


βιβλίο με οδηγίες προς τους εκπαιδευτικούς

Το διάβασα στο www.pappanna.wordpress.com

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2016

"ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ"

Ακολουθεί εργασία μαθήτριας της Γ΄ Γυμνασίου με θέμα:"Ανθρώπινα Δικαιώματα" που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος "Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή"-ενότητα 5: "Κοινωνικοποίηση και κοινωνικός έλεγχος"- για το σχολικό έτος 2016-2017


Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016

''ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ - ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ''

Αυτή η ταινία μικρού μήκους δημιουργήθηκε στα πλαίσια ενός σχολικού προγράμματος ευαισθητοποίησης παιδιών και δασκάλων για τη διαφορετικότητα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, στο 2ο  Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής.



Το είδα στο www.youtube.com

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016

"Η ΣΚΛΗΡΗ ΚΥΡΙΑ ΠΛΑΚΑ" ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ -ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-

capture5

Δραστηριότητες βασισμένες στο παραμύθι «Η σκληρή κυρία Πλάκα» της Βερόνικας Αποστόλου από τις Εκδόσεις Φυλάτος.

Το παραμύθι καταφέρνει να απομυθοποιήσει την Σκλήρυνση κατά Πλάκας με επιτυχία, καθώς στο φόντο μιας ασθενούς μητέρας, πρώην μπαλαρίνας, η μικρή της κόρη ζωγραφίζει τα δικά της όνειρα: να γίνει κι εκείνη μπαλαρίνα, ισάξια της μητέρας της.
Έτσι, μία τόσο σοβαρή ασθένεια δε γίνεται τροχοπέδη στα όνειρα ενός μικρού κοριτσιού αλλά γίνεται η κινητήρια δύναμη. Εκείνη η δύναμη που κρύβεται πίσω από κάθε παιδικό όνειρο και που είναι τόσο αναγκαία…

Δραστηριότητα 1η

Με την είσοδο των παιδιών μας στην τάξη, δένουμε στα πόδια μερικών παιδιών από ένα μικρό μπαλονάκι. Τους καλούμε να κινηθούν όπως το κάνουν καθημερινά, αλλά δε θα πρέπει να σπάσει κανένα μπαλονάκι. Έτσι λοιπόν, τα ίδια θα δυσκολευθούν πιθανώς να κάνουν κάποιες από τις καθημερινές τους κινήσεις και τα υπόλοιπα θα τους προσέξουν λίγο περισσότερα και πιθανότερα να τους βοηθήσουν, αν το ζητήσουν.
Λίγο πριν ολοκληρωθεί η διδακτική μας ώρα τους ζητούμε να μας πουν τι τους δυσκόλεψε περισσότερο, πώς αισθάνθηκαν τα παιδιά με το μπαλόνι, αλλά και τα άλλα παιδιά και αν τυχόν έσπασε κάποιο μπαλόνι, τι θα έπρεπε να κάνουν τα υπόλοιπα για να βοηθήσουν να μη σπάσει.
Τέλος, τους ζητούμε να γράψουν στο χαρτί του μέτρου, που έχει καλύψει τον πίνακα της τάξης, να γράψουν με μία λέξη «τι σημαίνει για αυτά κινητική αναπηρία» και στο «Δέντρο των Θέλω και μπορώ» να σημειώσουν τα θέλω και τα μπορώ ενός ατόμου με κινητική αναπηρία.


Δραστηριότητα 2η

Καλώ τα μισά παιδιά να καθίσουν σε καρέκλες που έχουν τοποθετηθεί ελεύθερα στον χώρο της τάξης. Με την αρχή της μουσικής καλώ όλα τα παιδιά να χορέψουν και αυτά που είναι ελεύθερα και αυτά που κάθονται στην καρέκλα. Η χορογραφία τους βιντεοσκοπείται και στη συνέχεια συζητούμε όλοι μαζί, πώς συλλαμβάνουμε μια κίνηση, πώς τη συνδέουμε με την ιδέα μας και πώς την επικοινωνούμε; Στο τέλος της δράσης έχουμε και πάλι έναν «διαφορετικό» χορό.

Δραστηριότητα 3η


Τους συστήνουμε την Ιφιγένεια. Ένα κορίτσι με καλοχτενισμένα ξανθά μαλλιά. Μάτια λαμπερά. Χαμόγελο. Μια φουσκωμένη τσάντα. Γεμάτη γράμματα; Γεμάτη όνειρα; Γεμάτη Γράμματα και Όνειρα…

Τι θα μπορούσε να περιέχει η τσάντα της; Ποια όνειρα κλείνει στην τσάντα της κάθε μέρα η Ιφιγένεια; Τους δίνουμε στη συνέχεια ένα ακόμη στοιχείο της ιστορίας. Τη φωτογραφία που πάντα έχει μαζί της μέσα στην τσάντα της. Για λίγη ώρα θα τους αφήσουμε να σκεφθούν ποια μπορεί να είναι.


Στη συνέχεια τους δίνουμε το πριν και το μετά, της κ. Έλσας της μητέρας της Ιφιγένειας.

Τι όνειρο άραγε τελικά κρύβει η τσάντα της και τι συναισθήματα; Γιατί είναι τόσο μεγάλη η τσάντα της; Από τι πλημμυρίζει; Η σάκα αυτή, στην πραγματικότητα, είναι η μικρή καρδούλα της Ιφιγένειας, η μικρή καρδούλα κάθε παιδιού που είναι στη θέση της Ιφιγένειας…. τα συναισθήματα, τους φόβους και τη ζωή της κάτω από τα φτερά μιας μητέρας πάσχουσας, εν προκειμένω, μιας μητέρας με σκπ.

Στο τέλος, τους προβάλλουμε τη σελίδα από το παραμύθι που μιλά η μητέρα. Η αγάπη, η δύναμη για ζωή ...



Οι εικόνες της Τάνιας Καρακώττας είναι από το παραμύθι «Η σκληρή κυρία Πλάκα»της Βερόνικας Αποστόλου, Εκδόσεις Φυλάτος

Το διάβασα στο pappanna.wordpress.com

"ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ"


Η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας – Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης σε συνεργασία με την έδρα της UNESCO του Πανεπιστημίου Μακεδονίας έχει εκδώσει ένα σύντομο οδηγό, που περιέχει κανόνες συμπεριφοράς καθημερινής επικοινωνίας με άτομα με αναπηρία.
Κατεβάστε εδώ τον οδηγό (pdf)

Το διάβασα στο fresh-education.blogspot.gr

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ-ΕΜΠΟΔΙΑ-

Σχετική εικόνα

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩ εδώ δεν είναι ένα πραγματικό παραμύθι αλλά, μάλλον, ένας καθοδηγούμενος στοχασμός σχεδιασμένος σε μορφή ονείρου, που στόχο έχει να εξερευνήσει τις πραγματικές αιτίες των αποτυχιών μας. Παίρνω το θάρρος να σου προτείνω να το διαβάσεις με προσοχή, προσπαθώντας να σταματάς λίγα δευτερόλεπτα σε κάθε φράση και να φαντάζεσαι την κάθε εικόνα.

Περπατώ σ’ ένα μονοπάτι.

Αφήνω τα πόδια μου να με οδηγήσουν.

Η ματιά μου στέκεται στα δέντρα, στα πουλιά, στις πέτρες.

Στον ορίζοντα διαγράφεται το περίγραμμα μιας πόλης.

Οξύνω τη ματιά μου για να την ξεχωρίσω καλύτερα.

Αισθάνομαι ότι η πόλη με έλκει.

Χωρίς να ξέρω πώς, συνειδητοποιώ ότι σε αυτήν την πόλη μπορώ να βρω όλα όσα επιθυμώ.

Όλους μου τους στόχους, τους σκοπούς, τα μελλοντικά μου επιτεύγματα.

Οι φιλοδοξίες και τα όνειρά μου βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.

Αυτό που θέλω να καταφέρω, αυτό που χρειάζομαι, αυτό που θα ήθελα να γίνω πιο πολύ, αυτό που επιδιώκω, αυτό που προσπαθώ, αυτό για το οποίο δουλεύω, αυτό που πάντα φιλοδοξούσα, αυτό που θα ήταν η μεγαλύτερη από τις επιτυχίες μου.

Φαντάζομαι ότι όλα αυτά βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.

Χωρίς δισταγμό, αρχίζω να πηγαίνω προς τα κει.

Λίγο μετά, αφού έχω ήδη αρχίσει να βαδίζω, το μονοπάτι γίνεται ανηφορικό.

Κουράζομαι λίγο, αλλά δεν πειράζει.

Συνεχίζω.

Διακρίνω μια μαύρη σκιά παρακάτω, στο δρόμο.

Πλησιάζω και βλέπω ότι μια τεράστια τάφρος εμποδίζει το πέρασμά μου.

Φοβάμαι… Διστάζω.

Μ’ ενοχλεί που ο στόχος μου δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα.

Όπως και να χει, αποφασίζω να πηδήξω την τάφρο.

Κάνω πίσω, παίρνω φόρα και πηδώ…

Καταφέρνω να την περάσω.


Ξαναρχίζω το δρόμο μου και συνεχίζω να περπατώ.

Αίγα μέτρα πιο κάτω εμφανίζεται άλλη τάφρος.

Ξαναπαίρνω φόρα και την περνάω κι αυτήν.

Τρέχω προς την πόλη: ο δρόμος φαίνεται καθαρός.

Με ξαφνιάζει μια άβυσσος που ανοίγεται στο δρόμο μου.

Σταματώ.

Είναι αδύνατον να πηδήξω από πάνω.

Βλέπω πως δίπλα υπάρχουν ξύλα, καρφιά και εργαλεία.

Συνειδητοποιώ ότι βρίσκονται εκεί για την κατασκευή μιας γέφυρας.

Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια…

… σκέφτομαι να παραιτηθώ.

Κοιτώ το στόχο που επιθυμώ… και αντιστέκομαι.

Αρχίζω την κατασκευή της γέφυρας.

Περνούν ώρες, μέρες, μήνες.

Η γέφυρα είναι έτοιμη.

Συγκινημένος, τη διασχίζω

Και φτάνοντας στην άλλη μεριά… ανακαλύπτω το τείχος.

Ένα γιγαντιαίο τείχος, κρύο και υγρό, περικυκλώνει την πόλη των ονείρων μου…

Αισθάνομαι απελπισμένος…

Ψάχνω τρόπο να το αποφύγω.


Δεν υπάρχει.

Πρέπει να σκαρφαλώσω.

Η πόλη είναι τόσο κοντά…

Δε θα αφήσω το τείχος να μου φράξει το πέρασμα.

Σκέφτομαι να αναρριχηθώ.

Ξεκουράζομαι μερικά λεπτά και παίρνω αέρα…


Ξαφνικά βλέπω,

σε μια άκρη του δρόμου,

ένα παιδί να με κοιτά σαν να με γνώριζε.

Μου χαμογελά με συνενοχή.

Μου θυμίζει τον εαυτό μου… όταν ήμουν παιδί.

Ίσως γι’ αυτό τολμώ να εκφράσω φωναχτά το παράπονό μου.

«Γιατί τόσα εμπόδια ανάμεσα σ εμένα και στο σκοπό μου;»

Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά.

«Και γιατί ρωτάς εμένα;

Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι να έρθεις…

Τα εμπόδια τα έφερες εσύ.


Από το βιβλίο Ιστορίες να σκεφτείς του Χόρχε Μπουκάι

Το διάβασα στο Αντικλείδι , http://antikleidi.com