ERIC: Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ONLINE ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Η βάση ERIC (Education Resources Information Center) είναι ίσως η μεγαλύτερη online βιβλιοθήκη στον κόσμο για εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά θέματα.
Ο χρήστης μπορεί να αναζητήσει και να κατεβάσει άρθρα, βιβλία, οδηγούς ανάλογα με τα εκπαιδευτικά του ενδιαφέροντα ρυθμίζοντας ανάλογα τις επιλογές που εμφανίζονται αριστερά. Βασική επιλογή στη βάση δεδομένων ERIC, για να εμφανίζονται τα ελεύθερα άρθρα, βιβλία κλπ που είναι σχετικά με τη λέξη αναζήτησης, είναι το ¨"Full text available on ERIC".
Η βάση παράγεται από την National Library of Education, U.S.A, από τα αρχεία Resources in Education (RIE) και Current Index in Education (CIJE).

Μεταβείτε πατώντας εδώ στη βάση ERIC

Tο διάβασα στο fresh-education.blogspot.gr

"ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ" ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης ο Κύκλος Ποιητών, σε συνεργασία με το ΡΕΝ International, το World Poetry Movement, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και το δίκτυο εθελοντών RefugeesWelcome GR, διοργάνωσε στις 21 Μαρτίου μια σειρά εκδηλώσεων στην Αθήνα και σε 30 πόλεις και νησιά της Ελλάδας με θέμα «Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες». Παρόμοιες εκδηλώσεις διοργανώθηκαν σε 28 συνολικά χώρες ανά τον κόσμο.
Στα Τρίκαλα την ευθύνη της διοργάνωσης είχαν οι ποιητές Ηλίας Κεφάλας και Λιλή Ντίνα. Πολλοί τρικαλινοί ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και διάβασαν ποιήματα με θέμα τους πρόσφυγες. Το Μουσικό Σχολείο Τρικάλων συμμετείχε με δυο ομαδικά ποιήματα μαθητών της Γ’ και της Α’ Λυκείου, τα οποία δημιουργήθηκαν, με σκοπό να διαβαστούν στην εκδήλωση, στο πλαίσιο του Λογοτεχνικού Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής, το οποίο συντονίζει η γράφουσα Γεωργία Κολοβελώνη με την αρωγή της Αλεξάνδρας Χιώτη. Οι μαθητές αποτύπωσαν στο χαρτί τις ευαισθησίες και τους προβληματισμούς τους πάνω σ’ αυτό το μείζον κοινωνικό ζήτημα της εποχής μας και κατάφεραν να συγκινήσουν τους παρισταμένους, αποσπώντας το θερμό τους χειροκρότημα. Τα ποιήματα διάβασαν εκ μέρους της ομάδας οι μαθήτριες Διονυσία Σάρρη και Ομηρόλη-Μαρία Μπάλτου.
Ήταν μια βραδιά ευαισθητοποίησης, μια βραδιά κατά την οποία η ποίηση μεταγλωττίστηκε σε προβληματισμό. Κι αν, όπως επισημαίνει ο Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, «η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή», μπορεί ωστόσο να επιτελέσει μια κοινωνική λειτουργία, να μας προσφέρει μια άλλη θέαση της πραγματικότητας, να μας ωθήσει σε δράση και αλληλεγγύη.
Για τις όμορφες ποιητικές δημιουργίες και για τη συμμετοχή στη συγκεκριμένη δράση αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν. Από τη Γ’ Λυκείου στους: Ραφαηλία Κόντου, Χρήστο Κούτσια, Μαργαρίτα Κωστοπούλου, Χρήστο Λόλα, Χριστίνα Μπαλλά, Χαρά Τσιγαρίδα, Φωτεινή Χαντζιάρα. Από την Α’ Λυκείου στους: Μαριάνθη Γκουλιώνη, Κωνσταντίνα Δήμου, Ρεβέκκα Ζάμπρα, Αγγελική Κοκόρα, Βάιο Κουκουλέτσο, Ομηρόλη-Μαρία Μπάλτου, Παρασκευή Μπαντόλια, Μελίνα Μπουτσιώλη, Δωροθέα Νίτκο, Κωνσταντίνα Πασσιά, Διονυσία Σάρρη, Αθηνά Σφέικου, Αλίκη Φλιούκα, Γιώτα Χονδρού.

Παραθέτουμε, αντί επιλόγου, τα ποιήματα των δυο ομάδων, Γ’ και Α΄ Λυκείου, και ευελπιστούμε ότι η ποίηση θα αποτελεί πάντα γι’ αυτούς ένα ερέθισμα, μια ευκαιρία για προβληματισμό και δράση.

Ξεριζωμός
Κανένας δεν μου είπε φύγε
Έπρεπε να φύγω
Άφησα πίσω την καμένη γη των προγόνων μου
Μόνο ένα σάπιο καράβι με περίμενε
Κομμένη ζωή
Όπως τα κομμένα πόδια του γιου μου
Μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα
Είναι σαν θάλασσα η ζωή
Κι η ελπίδα μου ένα κούτσουρο που πλέει
Άπλωσα σε μια στροφή το σπίτι μου
Και σκεπάστηκα με λίγο ουρανό
Είναι η αυλή μου με γρασίδι
Όπως το ήθελε ο γιος μου από μικρός
Και αύριο που έχουμε γενέθλια
Θα μας χαρίσουν δύο λέξεις
«Είστε ανεπιθύμητοι»

Προσφυγιά
Ξεριζωμένα σώματα και ψυχές αναρωτιούνται
Αν έρθει το αύριο
Φόβος κυριαρχεί στην καρδιά
Κι ο τρόμος την ειρήνη κρατά
Δεν ζεις το σήμερα ούτε το χτες
Κάθεσαι εκεί σαστισμένος
Μια ελπίδα μέσα στη φωτιά
Που λιώνει τη σάρκα
Σβήνει το χαμόγελο
Ξεχασμένο σε πατάρι παιχνιδάδικου
Πόλεμος στα μάτια των ανθρώπων
Κόσμος πνιγμένος στο αδιέξοδο
Πρόσωπα χαμένα στο μαύρο σύννεφο
Κι όλα αυτά άλλη μια είδηση στην τηλεόραση
Απάνθρωπη πραγματικότητα
Σε κόσμο με αισθήματα

Η συντονίστρια
Γεωργία Κολοβελώνη, Φιλόλογος, M.Ed., MA

Πηγή:http://www.tameteora.gr

"ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ"

Από το 2001, η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων τιμάται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο αφιερώνουν λίγο από το χρόνο τους για να αναγνωρίσουν και να τιμήσουν τη συμβολή όλων όσων ξεριζώθηκαν με τη βία από τα σπίτια τους. Κάθε χρόνο, την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις σε πάνω από 100 χώρες, με τη συμμετοχή κυβερνητικών εκπροσώπων, μελών ανθρωπιστικών οργανώσεων, διασημοτήτων, απλών πολιτών και των ίδιων των προσφύγων.

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων 2012

Κάθε λεπτό, οκτώ άνθρωποι αφήνουν τα πάντα πίσω τους για να ξεφύγουν από τη φρίκη του πολέμου και των διώξεων. Εάν εσύ και η οικογένειά σου κινδυνεύατε από τον πόλεμο, τι θα κάνατε; Θα μένατε στη χώρα σας αντιμέτωποι με το θάνατο; Ή θα προσπαθούσατε να φύγετε με κίνδυνο να σας απαγάγουν, να σας βιάσουν ή να σας βασανίσουν; Για πολλούς πρόσφυγες η επιλογή είναι ανάμεσα στον τρόμο και κάτι ακόμα χειρότερο… Οι πρόσφυγες δεν έχουν επιλογή. Εσύ όμως έχεις.
» Περισσότερα...

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων 2010

«Πατρίδα» είναι το θέμα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων που τιμάται στις 20 Ιουνίου, σε αναγνώριση των δοκιμασιών που αντιμετωπίζουν πάνω από 40 εκατομμύρια ξεριζωμένοι ανά τον κόσμο. Περίπου 10 εκατομμύρια από αυτούς είναι πρόσφυγες που εμπίπτουν στην εντολή της Ύπατης Αρμοστείας.
» Περισσότερα...


Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων 2011
Κάντε 1 κίνηση

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η Ύπατη Αρμοστεία προγραμματίζει διάφορες εκδηλώσεις σε πολλά μέρη του κόσμου για να τιμήσει την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου), να αναδείξει το δράμα που ζούν εκατομμύρια ξεριζωμένοι συνάνθρωποί μας, το έργο που επιτελεί για αυτούς ανά τον κόσμο αλλά και τη βοήθεια που έχουν ανάγκη.
» Περισσότερα...


Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων 2009

«Πραγματικοί Άνθρωποι, Πραγματικές Ανάγκες» - οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι με πραγματικές ανάγκες, σαν εσένα και εμένα.

Για τα 42 εκατομμύρια των ξεριζωμένων ανά τον κόσμο, η έλλειψη ή η παντελής απουσία ορισμένων βασικών μέσων για επιβίωση – όπως καθαρό νερό, τροφή, κατάλυμα, ιατρική περίθαλψη, συνθήκες υγιεινής και προστασία από τη βία και την κακοποίηση – σημαίνει ότι κάθε μέρα είναι και μια μάχη για επιβίωση

» Περισσότερα...

Πηγή:https://www.unhcr.gr/ekdiloseis/pagkosmia-imera-prosfygon.html

"ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ"

Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων καθιερώθηκε για πρώτη φορά με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 4 Δεκεμβρίου του 2000 και πρωτογιορτάσθηκε στις 20 Ιουνίου 2001, με αφορμή τα 50 χρόνια από την υπογραφή της «Συνθήκης για το καθεστώς των προσφύγων».

Η Συνθήκη αυτή προέβλεπε, μεταξύ άλλων, τη σύσταση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, η οποία ήταν επιφορτισμένη να βοηθήσει στη μετεγκατάσταση των 1,2 εκατομμυρίων Ευρωπαίων που είχαν μείνει άστεγοι εξαιτίας του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Στα 54 χρόνια της ύπαρξής της, η Ύπατη Αρμοστεία έχει βοηθήσει πάνω από 50 εκατομμύρια ανθρώπους και για τις προσπάθειές της αυτές έχει τιμηθεί δύο φορές με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Το διεθνές δίκαιο ορίζει ότι πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στις χώρες τους, εξαιτίας βάσιμου φόβου δίωξης, με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την εθνικότητά τους ή τη συμμετοχή τους σε μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα.

Σήμερα, η Ύπατη Αρμοστεία είναι ένας από τους κυριότερους ανθρωπιστικούς οργανισμούς στον κόσμο. Τα περισσότερα από 5.000 στελέχη της, πολλά από τα οποία αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρούς κινδύνους κατά της προσωπικής τους ασφάλειας, βοηθούν πάνω από 20 εκατομμύρια ανθρώπους πουν συγκεντρώνουν την ιδιότητα του πρόσφυγα.

Τα τελευταία χρόνια και κυρίως μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τα κράτη - μέλη και η Ε.Ε. υιοθετούν ολοένα και αυστηρότερα μέτρα, τόσο ως προς τον χαρακτηρισμό των αιτούντων άσυλο ως προσφύγων, όσο και ως προς την όλη διαδικασία του ασύλου. Η αντίληψη που κυριαρχεί είναι ότι οι αιτούντες άσυλο δεν εγκαταλείπουν τη χώρα τους επειδή κινδυνεύει η ζωή τους, αλλά για οικονομικούς λόγους.

Η Ελλάδα αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό για τους πρόσφυγες. Δέχεται μικρό αριθμό αιτήσεων για άσυλο, αλλά είναι η χώρα με το χαμηλότερο ποσοστό αναγνώρισης προσφυγικού και ανθρωπιστικού καθεστώτος. Τα τελευταία χρόνια το ποσοστό αναγνώρισης κυμαίνεται περίπου στο 1% επί των αιτήσεων. Η πλειοψηφία των αιτούντων άσυλο διαμένουν για μεγάλο χρονικό στη χώρα μας, αφού η διαδικασία για τη χορήγηση ή όχι του προσφυγικού ή ανθρωπιστικού καθεστώτος είναι μακροχρόνια, με αποτέλεσμα να καταλήγουν στην παρανομία χωρίς να διαφαίνεται η πολιτική βούληση για την αναγνώρισή τους και την ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/42#ixzz4C9osN150

"Η ΚΑΛΥΒΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ - ΘΩΜΑ"

Κατεβάστε το τεύχος από εδώ

Συγκλόνισε τη ρατσιστική Αμερική και στήριξε τον εμφύλιο
πόλεμο για την απελευθέρωση των μαύρων σκλάβων.


Τον 19ο αιώνα το βιβλίο που ήταν δεύτερο σε πωλήσεις μετά τη Βίβλο ήταν«Η Καλύβα του μπάρμπα-Θωμά» της αμερικανίδας συγγραφέα, Χάριετ Μπίτσερ Στόου.

Εκδόθηκε το 1852 και πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σε όλον τον κόσμο. Βασικοί χαρακτήρες του βιβλίου ήταν η Ελίζα και ο μπάρμπα- Θωμάς, δύο σκλάβοι που ζούσαν σε μια φάρμα στο Κεντάκι που ανήκε σε έναν καλό ιδιοκτήτη, τον Σέλμπυ, ο οποίος σεβόταν και αγαπούσε τους σκλάβους του!
Την πρώτη χρονιά κυκλοφορίας του «Η καλύβα του μπάρμπα-Θωμά» πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα στην Αγγλία και περισσότερες από 300.000 στην Αμερική.
Η υπόθεση του βιβλίου ξεκινούσε όταν ο Σέλμπυ αποφάσισε να πουλήσει τον μεσήλικο μπάρμπα-Θωμά και τον πεντάχρονο γιο της Ελίζας σε έναν δουλέμπορο για να ξεπληρώσει τα χρέη του. Όταν η Ελίζα έμαθε τα σχέδια του αφεντικού της δραπέτευσε μαζί με τον μοναχογιό της.
Ο μπάρμπα-Θωμάς δεν την ακολούθησε γιατί δεν ήθελε να προδώσει το αφεντικό του. Ο δουλέμπορος αναζήτησε την Ελίζα, αλλά δεν κατάφερε να την εντοπίσει.
Πήρε μαζί του τον μπάρμπα-Θωμά και ταξίδεψαν προς την Ορλεάνη. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μια καλή γυναίκα τον αγόρασε από τον δουλέμπορο, επειδή έσωσε την κόρη της. Στο τέλος του βιβλίου η Ελίζα κατάφερε να κερδίσει την ελευθερία της, ενώ ο μπάρμπα- Θωμάς πέθανε από την κακοποίηση ενός σκληρού αφέντη.Με την είδηση του θανάτου του ο Σέλμπυ έσπασε.
Οι τύψεις του τον οδήγησαν να ελευθερώσει όλους τους δούλους και τους έδωσε ευχή και κατάρα να μην ξεχάσουν ποτέ τη θυσία του μπάρμπα-Θωμά.

Η πραγματική ιστορία του μπάρμπα-Θωμά
Το βιβλίο ήταν βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα από τη ζωή των σκλάβων που ζούσαν στην Αμερική.
Η Στόου είχε εμπνευστεί την ιστορία του μπάρμπα-Θωμά από τη ζωή τουΤζόσια Χάνσον, ενός μαύρου που είχε ζήσει ως σκλάβος για 40 χρόνια στο Μέριλαντ.
Ο Χάνσον είχε γεννηθεί σκλάβος το 1789 σε μια φάρμα όπου ήταν σκλάβος και ο πατέρας του. Όπως είχε αναφέρει αργότερα στην αυτοβιογραφία του, το μόνο που θυμόταν από τον πατέρα του ήταν ότι τον είχαν μαστιγώσει 100 φορές στην πλάτη και του είχαν κόψει το αυτί επειδή είχε σηκώσει κεφάλι στον αφέντη. Ο ιδιοκτήτης πούλησε τον πατέρα του στην Αλαμπάμα όταν ο Χάνσον ήταν παιδί. Από τότε δεν τον είδε ποτέ ξανά στη ζωή του. Τα αδέρφια του ανήκαν σε άλλα αφεντικά και εκείνος μεγάλωσε με τη μητέρα του.Ο Χάνσον ήταν έντιμος και εργατικός γι’αυτό όταν μεγάλωσε έγινε υπεύθυνος για τους υπόλοιπους σκλάβους. Τζόσια Χάνσον, ο σκλάβος που ενέπνευσε την ιστορία του μπάρμπα-Θωμά Τζόσια Χάνσον, ο σκλάβος που ενέπνευσε την ιστορία του μπάρμπα-Θωμά Ο δρόμος προς την ελευθερία άνοιξε όταν το 1825 το αφεντικό του ζήτησε να οδηγήσει 18 σκλάβους στο Κεντάκι.
Ο Χάνσον, μακριά από τον αφέντη του για τρία χρόνια, κατάφερε να συγκεντρώσει τα χρήματα που απαιτούνταν για να αγοράσει την ελευθερία του.
Όταν επέστρεψε έδωσε στο αφεντικό του 350 δολάρια για να του υπογράψει το χαρτί της ελευθερίας του.
Το αφεντικό του πήρε τα χρήματα, αλλά του είπε πως αν ήθελε να ζήσει ελεύθερος έπρεπε του πληρώσει φόρο 1.000 δολάρια.
Τότε ο Χάνσον πήρε τη γυναίκα και τα παιδιά του και δραπέτευσε.
Μετά από αρκετές εβδομάδες έφτασαν στο Οντάριο και μπόρεσαν να ζήσουν ελεύθεροι. «Όταν τα πόδια μου ακούμπησαν για πρώτη φορά την ακτή του Οντάριο, έπεσα κάτω, πήρα την άμμο στις χούφτες μου, τη φίλησα και άρχισα να χορεύω.Όσοι με έβλεπαν με περνούσαν σίγουρα για τρελό».
Έτσι περιέγραψε ο Χάνσον την πρώτη ημέρα της ελευθερίας του. Το βιβλίο της Στόου ήταν βασισμένο στη ζωή του. Με γλαφυρό τρόπο, αλλά χωρίς υπερβολές παρουσίαζε την κακομεταχείριση των μαύρων από τους λευκούς. Το ξύλο, τους βιασμούς, την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Τον μαύρο ως εμπόρευμα. Ήθελε να ευαισθητοποιήσει το κοινό και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφερε. Η καλύβα του Χάνσον στο Μεριλαντ
Για πολλούς το βιβλίο επηρέασε χιλιάδες Αμερικανούς που πολέμησαν στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο κατά της δουλείας.
Οι νότιοι που ήταν φανατικά υπέρ της δουλείας κυκλοφόρησαν μια σειρά από βιβλία που περνούσαν το δικό τους μήνυμα υπερασπιζόμενοι το δουλεμπόριο.
Αυτό το είδος λογοτεχνίας έμεινε γνωστό ως «Αντι-Τομ νουβέλες».
Μάλιστα λέγεται πως όταν ο Αβραάμ Λίνκολν συνάντησε τη συγγραφέα τον Νοέμβριο του 1862 της είπε: «Ώστε αυτή είναι η μικρή κυρία που έκανε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο»....

Πηγές:mixanitouxronou ,ideopigi

Το διάβασα στο www.hamomilaki.gr

"ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙ ΓΙΑ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ"

Μια φορά κι έναν καιρό, ας πούμε χθες το απόγευμα, ένα πουλάκι πέταξε ως την παραλία και λίγο πιο εκεί…

- «Αχ, κοίτα πώς φαίνεται η καρδιά μου», είπε κοιτάζοντας στη θάλασσα…

Τότε όμως ένα ψαράκι του την έκλεψε!

Έτσι αγαπήθηκαν και γέμισε ο ουρανός κι η θάλασσα καρδούλες…

Γέμισαν καρδούλες όλα τα φύλλα των δέντρων και όλα τα καράβια.

Το πουλάκι του τραγουδούσε…

Του έφερνε να δει τι ωραίες που είναι οι πεταλούδες,

του έλεγε για τ΄αστέρια

και κείνο του χάριζε αστεράκια της θάλασσας να στολίσει τη φωλιά του…

- «Να δεις τι ωραία είναι και τα λουλούδια», του ΄λεγε..

- «Πάρε με μαζί σου», του είπε…

Και το πουλί πήρε το ψαράκι μαζί του στο σπιτάκι του…

Όμως από το παράθυρο έβλεπε τη θάλασσα κι έκλαιγε…

Τότε ήρθε ένα σύννεφο και έγινε βροχή μέχρι τη θάλασσα…

και το ψαράκι γύρισε πίσω, εκεί που ανήκε..

- Γιατί έφυγες αφού σ΄ αγαπούσα;

- Κι εγώ σ΄ αγαπώ, του είπε…

Και του χάρισε ένα κοχύλι ν΄ ακούει τη θάλασσα και τα τικ τακ της καρδιάς του…

Κι ήρθε ο χειμώνας κι ήρθε η άνοιξη…

- Σ΄ επιθύμησα, του είπε…

Κι έγινε η θάλασσα σαν περιβόλι

Και το βράδυ ο ουρανός σαν τη θάλασσα…

Έτσι δεν ήταν καθόλου στενοχωρημένοι.

Γιατί δεν τους χώριζε πια τίποτα!


Αλέξης Κυριτσόπουλος

Πηγή: ithaque.gr

Tο διάβασα στο  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ:Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΥΡΙΚΟΣ

Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποιητές του 20ου αιώνα, αλλά και ο εμπνευστής της «Δελφικής Ιδέας»

Ο Άγγελος Σικελλιανός γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 1884 στη Λευκάδα, όπου πέρασε και τα παιδικά του χρόνια. Με την έλευση του νέου αιώνα, το 1900, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο και εγγράφεται στη Νομική του πανεπιστημίου Αθηνών, σπουδές τις οποίες όμως δεν ολοκληρώνει ποτέ. Από νωρίς μελέτησε Όμηρο, Πίνδαρο, Ορφικούς και Πυθαγόρειους, λυρικούς ποιητές, προσωκρατικούς φιλοσόφους, Πλάτωνα, Αισχύλο, την Αγία Γραφή αλλά και τους ξένους λογοτέχνες. Ο νεαρός Άγγελος ταξιδεύει πολύ και στρέφεται από νωρίς στην ποίηση και το θέατρο.

Το 1907 παντρεύεται με την Αμερικανίδα Eva Palmer στην Αμερική και το επόμενο έτος μετακομίζουν στην Αθήνα. Η Palmer στο μέλλον θα στηρίξει τον ποιητή τόσο ψυχολογικά όσο και οικονομικά, βοηθώντας τον στην υλοποίηση της Δελφικής Ιδέας, η οποία είχε παγκόσμια απήχηση. Το ζευγάρι αγαπά τη φύση και την αρχαία ελληνική ιστορία και κατά καιρούς μένουν σε Λευκάδα, Συκιά Κορινθίας, Σαλαμίνα, Κηφισιά και Δελφούς.

O Σικελιανός το 1909 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Αλαφροΐσκιωτος, η οποία προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως έργο σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων. Τα επόμενα χρόνια προχωρά στην έκδοση των τεσσάρων τόμων της ποιητικής συλλογής Πρόλογος στη Ζωή: Η Συνείδηση της Γης μου (1915), Η Συνείδηση της Φυλής μου (1915), Η Συνείδηση της Γυναίκας (1916) και Η Συνείδηση της Πίστης (1917). Ακολουθούν ακόμα τα χαρακτηριστικά ποιήματα Το Πάσχα των Ελλήνων και Μήτηρ Θεού, της περιόδου 1917 - 1920 καθώς και διάφορες συνεργασίες του με λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής.

Ο Σικελιανός, στις 11/11/1914, γνωρίζεται με τον Νίκο Kαζαντζάκη και τα επόμενα χρόνια συχνά πυκνά περιπλανιόνται μαζί στην Ελλάδα. Η αρχαιοελληνική πνευματική ατμόσφαιρα απασχόλησε βαθιά τον ποιητή και συνέλαβε την ιδέα να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών («Δελφική Ιδέα»). Για το σκοπό αυτό, ο Σικελιανός, με τη συμπαράσταση και οικονομική αρωγή της γυναίκας του, δίνει πλήθος διαλέξεων και δημοσιεύει μελέτες και άρθρα.


Οι Πρώτες Δελφικές Εορτές πραγματοποιήθηκαν το 1927 και διήρκεσαν δύο ημέρες (περιελάμβαναν παράσταση του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, γυμνικούς αγώνες, λαϊκούς χορούς κι έκθεση λαϊκής τέχνης) – η απήχησή τους ήταν μεγάλη σε παγκόσμιο επίπεδο και οι κριτικές που ασκήθηκαν ήταν ή ενθουσιώδεις ή εντελώς αρνητικές. Το 1930 έγιναν και Δεύτερες Δελφικές Εορτές. Το 1929, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στο Σικελιανό αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια αναβίωσης των δελφικών αγώνων, αλλά η Δελφική ιδέα είχε ως αποτέλεσμα την οικονομική καταστροφή του ζεύγους Σικελιανού – το οποίο χωρίζει το 1934. Έξι χρόνια αργότερα, ο Σικελιανός ξαναπαντρεύεται με την Άννα Καμπανάρη-Καραμάνη.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Σικελιανός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πνευματική αντίσταση του λαού, με κορυφαία εκδήλωση το ποίημα και το λόγο που εκφώνησε στην κηδεία του Παλαμά το 1943. Tο 1946 εξελέγη πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών ενώ το 1949 ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νομπέλ. Ο Άγγελος Σικελιανόςπέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου του 1951, σε ηλικία 67 ετών, και ενταφιάστηκε στους Δελφούς, όπου τον ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα η πρώτη του σύζυγος Eva Palmer. Ήταν ο πρώτος Έλληνας λογοτέχνης του 20ου αιώνα ο οποίος προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1949).

Στον Παλαμά

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου...
Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αγέρα!

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλει, τί κι αν το πει η δικιά μου γλώσσα;

Μα συ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
ήρως τη πήρε και την ύψωσε στ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι επάνω από μας
που τον ύμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: «Ο Παλαμάς!»,
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη!

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου...
Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αγέρα!

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως μες στ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τόνε σκέπει.

Τί πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτή την ώρα.
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την 'Αγια δέχονται ψυχή τη τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτή με μίαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεους για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αγέρα!

Πηγή:www.tvxs.gr