"ΟΙ ΕΠΤΑ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ"

«Μαθαίνεται η ζωή;»  

                                                                                                                                                                    Η εκπαιδευτική τάση του life coaching
Άρτεμις Κ. Τσίτσικα
Επικ. Καθηγήτρια ΕΚΠΑ
Και όλα αρχίζουν με το παράδειγμα - στο σπίτι, το σχολείο και αλλού… Τα πρότυπα αγρυπνούν, «δουλεύουν» υποσυνείδητα και εγείρουν άγνωστους μηχανισμούς μίμησης. Οι ενήλικες εμπνέουν και μπορούν να ασκούν γοητεία - έχουν πραγματική δύναμη κινητοποιώντας καθοριστικές συμπεριφορές, σε ελάχιστο χρόνο. Είναι μαγικό και καθαρτικό να επιλέξει ένα παιδί να εμπιστευτεί, να τιμήσει με απλό και ξεκάθαρο τρόπο και να επιδιώξει ένα μοτίβο που φαίνεται να πείθει και να ωφελεί… Αυτό είναι και το κίνητρο μας για να ξορκίσουμε το παρελθόν και να αμφισβητήσουμε δικούς μας κανόνες και κρίσεις. «Μόνο επανεκπαιδεύοντας τον εαυτό μας μπορούμε να διαπαιδαγωγήσουμε», συμπεραίνει η ψυχαναλύτρια Martha Harris.
Τα παιδιά αρχικά αντιλαμβάνονται και ταξινομούν τα μηνύματα με απλό τρόπο - με βάση τις εμπειρίες τους. Πολλές μελέτες αποδεικνύουν, πως όσο μεγαλώνουν και πλησιάζουν στην εφηβεία, μαθαίνουν και από την αξιολόγηση της εμπειρίας, μέσα από συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών και επιχειρημάτων. Ο έφηβος διαμορφώνει σταδιακά νέες γνωστικές δεξιότητες, κατακτά την υποθετική και αφαιρετική σκέψη και ξεπερνά ευκολότερα δυσκολίες. Συναισθηματικά, αναπτύσσει την ικανότητα κατανόησης της θέσης άλλων ανθρώπων, ενώ οι κοινωνικές δεξιότητες επεκτείνονται και ωριμάζουν.
Η εκπαίδευση, πέρα από την κάλυψη της απαραίτητης εξεταστέας ύλης, αφορά μια συνεχή, βιωματική και συμμετοχική διαδικασία, η οποία δεν πραγματοποιείται αποσπασματικά και οφείλει να εφοδιάσει τους εφήβους με δεξιότητες ζωής (life skills), πριν ο αγώνας τους για ανεξαρτησία γίνει αυτοσκοπός. Πρόσφατες μελέτες αναδεικνύουν την πρώτη εφηβική ηλικία (9-12 ετών) ως την ιδανική ηλικία για την εφαρμογή τέτοιων προγραμμάτων, δεδομένου ότι η κοινωνική και συναισθηματική λειτουργικότητα αρχίζει να σταθεροποιείται μετά τα 9 έτη.
O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.), με βάση πρόσφατες προσεγγίσεις και αντίστοιχα επιστημονικά δεδομένα, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα εκπαιδευτικά προγράμματα δεξιοτήτων ζωής και διαχείρισης δυσκολιών (life coaching), ενθαρρύνοντας την εφαρμογή τους - λαμβάνοντας πάντα υπόψη τα επικαιροποιημένα επιδημιολογικά δεδομένα της κάθε χώρας, καθώς βέβαια και την πολιτισμική της ταυτότητα. Τέτοια προγράμματα μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά την διαδικασία αφομοίωσης και μάθησης γενικότερα, αφού το κοινωνικό άγχος και οι ενδοσχολικές σχέσεις επηρεάζουν την πνευματική συγκέντρωση και επίτευξη ακαδημαϊκών στόχων.
Οι δεξιότητες που καλλιεργούνται μέσω των προγραμμάτων που αναφέρθηκαν είναι :
- Η αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση (περιλαμβάνει την αναγνώριση των συναισθημάτων, την αξιολόγηση δυνάμεων, την θεμελιωμένη αίσθηση αυτοπεποίθησης και θετικής προσδοκίας για το μέλλον)
- Η διαχείριση δυσκολιών (περιλαμβάνει την έκφραση των συναισθημάτων με κατάλληλο τρόπο, την διαχείριση του άγχους και της παρόρμησης, την λειτουργική επιμονή στην επίτευξη στόχων-υπερνίκηση εμποδίων, καθώς και την αναλυτική ενδυνάμωση της ψυχικής ανθεκτικότητας)
- Ο σεβασμός και η αναγνώριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (περιλαμβάνει την επίγνωση ομοιοτήτων και διαφορών, την εκτίμηση της άποψης των άλλων και την ανάπτυξη της έννοιας της αλληλεγγύης)
- Η ανάπτυξη λειτουργικών διαπροσωπικών σχέσεων (περιλαμβάνει την αντίσταση στην ακατάλληλη κοινωνική πίεση, την διαχείριση διαπροσωπικών συγκρούσεων, καθώς και την παροχή βοήθειας στους άλλους όταν χρειάζεται)
- Η υπευθυνότητα στη λήψη αποφάσεων (περιλαμβάνει θέματα ηθικής και ασφάλειας, καθώς και τη συνειδητοποίηση των συνεπειών μίας πράξης)
- Η ικανότητα εντοπισμού υποστήριξης-βοήθειας (εντοπισμός ενηλίκων εμπιστοσύνης στην οικογένεια, ή/και το σχολείο, την κοινότητα, ενημέρωση για τους φορείς υποστήριξης παιδιών και εφήβων, τηλεφωνικές γραμμές, πλατφόρμες, διαδικτυακή έγκριτη πληροφόρηση κλπ )
- Η καλλιέργεια της κουλτούρας του «έξυπνου» καταναλωτή (συζήτηση για μηνύματα-πρότυπα ΜΜΕ και διαδικτύου, στόχοι του marketing, θυματοποίηση, ακατάλληλο περιεχόμενο κλπ)
Η ενίσχυση των θετικών συμπεριφορών, με επακόλουθο περιορισμό των αρνητικών, είναι το αποτέλεσμα της αξιολόγησης των μεθόδων του life coaching, σύμφωνα με τη σύγχρονη βιβλιογραφία.
Οι καταλληλότεροι για να ενσωματώσουν τέτοιες παρεμβάσεις στην καθημερινότητα των παιδιών με τον βέλτιστο τρόπο είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, αφού βέβαια εφοδιαστούν με συγκεκριμένο υλικό, προσαρμοσμένο στην ηλικία, αναλυτικό, με διάρκεια, επαναληψιμότητα και διάδραση (ασκήσεις, videos, προτεινόμενοι διάλογοι, υποθετικές καταστάσεις ηρώων, δραστηριότητες κλπ). Οι εκπαιδευτικοί είναι πραγματικά αναντικατάστατοι, και η ευαισθητοποίησή και εμπλοκή τους αποτρέπει από αναποτελεσματικές και αποσπασματικές προσπάθειες. Παράλληλα επιτρέπει την έγκαιρη ανίχνευση και παραπομπή προβλημάτων, πριν αυτά οργανωθούν σε φαύλο κύκλο και καταστούν ανθεκτικά. Επιπλέον, με τον τρόπο αυτό η εκπαίδευση έχει πολλαπλούς αποδέκτες και σε πολλές περιοχές, δίνοντας τη δυνατότητα κάλυψης όλης της επικράτειας (cascade effect). Η κατάλληλη βιωματική επίδειξη στους εκπαιδευτικούς που θα εφαρμόσουν το πρόγραμμα, γίνεται από τους ειδικούς που δημιούργησαν το υλικό (train the trainer).
Η μέθοδος εκπαίδευσης συνομηλίκων (peer to peer education), έχει αποδειχθεί επίσης πολύ αποτελεσματική, και πραγματοποιείται συμπληρωματικά και ενισχυτικά. Υλοποιείται σε τρία βασικά στάδια : της επιλογής, της εκπαίδευσης και της εποπτείας μαθητών που θα αναλάβουν ενεργό ρόλο στο σχολείο τους. Δίνεται σε εθελοντές μαθητές η δυνατότητα, υπό την εποπτεία ενηλίκων, να προσφέρουν ενημέρωση και υποστήριξη στους συνομηλίκους τους, υλοποιώντας σχετικές δράσεις. Επίσης, οι συνομήλικοι δημιουργούν υλικό και γνωμοδοτούν για υπηρεσίες και παροχές που αφορούν την ηλικία τους.
Μέσα από τέτοιες ολιστικές εκπαιδευτικές προσεγγίσεις δημιουργείται και μια μοναδική ευκαιρία : να κατακτηθούν σημαντικοί στόχοι πρόληψης και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την μελλοντική εξέλιξη σε λειτουργικούς, υγιείς και ισορροπημένους ενήλικες. Καλλιεργούνται παράλληλα οι έννοιες της ευεξίας και της ισορροπίας σωματικής/ ψυχοκοινωνικής υγείας, κατά το Ιπποκράτειο πρότυπο.

Πληροφορίες :
Μονάδα Εφηβικής Υγείας (Μ.Ε.Υ.)
Β΄ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών
Παράρτημα Νοσοκομείου Παίδων «Π & Α Κυριακού» www.youth-health.gr
Πτέρυγα «Ελένη Δαλακούρα»
Μεσογείων 24, 6ος όροφος
τηλ 210-7710824, 213-200 9806
Γραμμή για την Τεχνολογία «ΜΕΥποστηρίζω» 80011 80015

E mail : info@youth-health.gr
www.iep.edu.gr

Το διάβασα στο fresh-education.blogspot.gr

Say No! - A campaign against online sexual coercion and extortion of chi...

Η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος συμμετέχει ενεργά στην καμπάνια ενημέρωσης της Europol «Say No!»



Το είδα μέσα από το www.hamomilaki.gr

ΠΕΣ ΟΧΙ ! SEXTORTION, blackmail started after a cybersex offer

Η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος συμμετέχει ενεργά στην καμπάνια ενημέρωσης της Europol «Say No!»

Στο πλαίσιο αυτό ενημερώνει τους πολίτες για τον σεξουαλικό εκβιασμό και εξαναγκασμό των παιδιών μέσω του διαδικτύου, γνωστού και ως«sextortion».

Ο σεξουαλικός διαδικτυακός εξαναγκασμός και εκβιασμός των παιδιών, γνωστός και ως «sextortion», αφορά στη μεθοδολογία διαδικτυακών δραστών να προσεγγίζουν τα θύματά τους με δόλιο τρόπο, παριστάνοντας συνομήλικους του ιδίου ή του αντιθέτου φίλου, συνομιλώντας μαζί τους, μέσω διαδικτυακών σελίδων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών αυτών, κι αφού αποκτήσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών με απατηλούς τρόπους, τους ζητούν υλικό ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων (φωτογραφίες ή βίντεο), για προσωπική δήθεν χρήση ή για επαγγελματική προώθηση, μέσω «ειδικών» (μόντελινγκ κλπ.).
Αφού παραλάβουν το υλικό, στη συνέχεια ζητούν νέες φωτογραφίες ή βίντεο, με πορνογραφικό όμως αυτή τη φορά περιεχόμενο.

Εφόσον τα παιδιά ενδώσουν, τότε οι δράστες αποκαλύπτουν τους πραγματικούς τους σκοπούς, που είναι κυρίως σεξουαλικού ή οικονομικού ενδιαφέροντος.
Ενδεικτικά, επιδιώκουν την παραγωγή πρωτοτύπου υλικού πορνογραφίας ανηλίκων ή επιθυμούν να συναντηθούν με τα θύματά τους ή εκβιάζουν αυτά για χρήματα, με την απειλή ότι θα δημοσιεύσουν το υλικό στο διαδίκτυο ή θα το αποστείλουν στο οικείο περιβάλλον τους.
Πολλά από τα περιστατικά σεξουαλικού διαδικτυακού εκβιασμού και εξαναγκασμού δεν καταγγέλλονται στις αρμόδιες Αρχές είτε γιατί το θύμα αισθάνεται ντροπή για το υλικό που κλήθηκε να παράγει, είτε γιατί δε γνωρίζει (λόγω της ανηλικότητας) ότι έχει διαπραχθεί έγκλημα σε βάρος του.
Για το λόγο αυτό η πανευρωπαϊκή εκστρατεία ενημέρωσης «Say No!» απευθύνεται σε άτομα που στοχοποιούνται από επιτήδειους και συμβουλεύει:
Μην ενδώσετε πληρώνοντας τον εκβιασμό και μην αισθάνεστε ντροπή να το καταγγείλετε στις αρμόδιες Αρχές επιβολής του νόμου (Αστυνομικές Αρχές)

Σε περίπτωση που κάποιος πέσει θύμα διαδικτυακού σεξουαλικού εξαναγκασμού και εκβιασμού προτείνεται να ακολουθήσει τα παρακάτω βήματα:
* να μην μοιράσει άλλο υλικό,να αναζητήσει βοήθεια,
* να μην διαγράψει τα αποδεικτικά στοιχεία (συνομιλιες, e-mail κτλ.)
* να διακόψει κάθε επικοινωνία, «μπλοκάροντας» τον επιτήδειο διαδικτυακό δράστη και
* να αναφέρει το συμβάν στις αρμόδιες Αστυνομικές ή Δικαστικές Αρχές (ειδικότερα στην Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος).
Επίσης είναι σημαντικό να ακολουθούμε τις παρακάτω συμβουλές:
* κάνουμε φίλους μόνο όσους γνωρίζουμε καλά,
* δεν ανταγωνιζόμαστε με την παρέα μας για το ποιος θα κάνει τους περισσότερους φίλους
* ορίζουμε στις Ρυθμίσεις Απορρήτου της συσκευής μας τι περιεχόμενο θέλουμε να φαίνεται στους άλλους,
* αποφεύγουμε το “check-in” στους χώρους που κινούμαστε (στο σχολείο, στη βόλτα ή μέρη που επισκεπτόμαστε συχνά),
* δε δημοσιεύουμε φωτογραφίες μου που “μαρτυρούν” τοποθεσίες, (π.χ. το σπίτι μας, το σχολείο μας)
* ποτέ δεν κάνουμε chat με κάποιον που δε γνωρίζουμε,
* προσέχουμε τις κινήσεις μας στην κάμερα, ενώ αν δεν την χρησιμοποιούμε καλό είναι να την καλύπτουμε με ένα αυτοκόλλητο,
* σκεφτόμαστε πολύ πριν δημοσιεύσουμε κάποια εικόνα ή κάποιο video, σεβόμενοι πάντοτε και τα προσωπικά δεδομένα των φίλων μας.

To διάβασα στο: www.hamomilaki.gr 

"ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!"

Τελικά είναι τόσο δύσκολο σε αυτήν τη ζωή να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας…;

Το να έχεις αυτοεκτίμηση, αυτοαποδοχή, να μπορείς πρώτος εσύ να εκτιμάς αυτό που είσαι και αυτό που έχεις… Να αγαπάς και να σέβεσαι την ύπαρξή σου! Η αγάπη, η αποδοχή, η εκτίμηση προς τον εαυτό μας αποτελεί το βασικό θεμέλιο της ψυχικής μας υγείας και ηρεμίας, με αυτόν τον τρόπο – πρώτος, μεταξύ άλλων- διατηρούμε σταθερές τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Θα συμφωνήσουμε εδώ ότι η εικόνα της αυτοεκτίμησής μας, χτίζεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής κάθε ανθρώπου. Στους πρώτους κιόλας μήνες, αν ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες του παιδιού όπως ο ύπνος, το φαγητό, και πάνω από όλα η αγάπη, η τρυφερότητα και η προστασία, τότε μπαίνουν τα θεμέλια για την υγιή αυτοαντίληψη. Αργότερα μεγάλη σημασία έχουν η αξιολόγηση των σημαντικών ανθρώπων γύρω μας (προπάντων δάσκαλοι και γονείς) καθώς και οι εμπειρίες από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Η αυτοεκτίμηση και η αγάπη για τον εαυτό μας είναι τόσο σημαντικές που μπορούν να επηρεάσουν τις επιλογές και την πορεία που θα ακολουθήσουμε σε όλη την ζωή μας… Κατά συνέπεια βρίσκουμε ανθρώπους με θετική αυτοαντίληψη να διαπρέπουν, να ζουν ευτυχισμένοι και πλήροις και αντίθετα άνθρωποι που δεν κατάφεραν να εκτιμήσουν τον εαυτό τους, την αξία τους, που βιώνουν διαρκώς μια αίσθηση ανικανοποίητου…



Σήμερα, για κακή μας τύχη (ή καλύτερα, από κακή μας επιλογή), παραμελούμε τον εαυτό μας και κύριο μέλημα μας είναι να προσφέρουμε στους άλλους ικανοποίηση και να καλύπτουμε τις δικές τους ανάγκες. Άλλα ας ξεκινήσουμε από αυτό: Άν δεν αγαπήσεις ο ίδιος τον εαυτό σου και δεν τον φροντίζεις επαρκώς, πως θα μπορέσεις να κάνεις το ίδιο για τους άλλους τίμια και αυθεντικά; Χωρίς να κρατάς μέσα σου ”απωθημένα” από την μη ικανοποίηση των δικών σου προτεραιοτήτων;

Αν έχουμε συναισθήματα ανεπάρκειας, τότε είναι δύσκολο (και στην πραγματικότητα δεν μπορούμε) να κάνουμε ευτυχισμένο και πλήρη κανέναν άλλον. Αν έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση τότε χρειαζόμαστε μία αλλαγή: Πρέπει πρώτα να φροντίσουμε εμάς τους ίδιους, μια έμπρακτη πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας (προτού σπεύσουμε να το κάνουμε για τους άλλους…). Αυτή η αλλαγή μάλιστα περιλαμβάνει την αντικατάσταση πολλών ιδεών και αντιλήψεων που είχαμε από την οικογένεια μας και την κοινωνία.

Χρειάζεται να φτιάξουμε τον δικό μας, τον προσωπικό μας ”οδικό χάρτη”, του ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, τι πιστεύουμε, τι πρεσβεύουμε, κλπ. Κάνοντας αυτήν την αλλαγή αρχίζουμε σιγά σιγά να ορίζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, να τον αγκαλιάζουμε, και να δεχόμαστε και τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία που μπορεί να έχει.

Να αγαπάμε τις ιδέες, τις αξίες και τα πιστεύω μας… Ξεκινήστε από σήμερα: Είναι μια διανοητική άσκηση, ένα παιχνίδι που προάγει το πνεύμα και ακονίζει το νου…!

Πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε , να σεβόμαστε, να διεκδικούμε αυτά που θέλουμε και να συναναστρεφόμαστε με θετικούς ανθρώπους. Να εξωτερικεύετε τα δυνατά σας σημεία, να φροντίζετε τον εαυτό σας πνευματικά και σωματικά! Να ακούτε τον εαυτό σας, να τον ”αγκαλιάζετε” και να μην ξεχνάτε να χαμογελάτε περισσότερο…



 Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής

Πηγή: xidaras.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

"ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ"

Τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν. Θάβονται ζωντανά και είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθούν, με τρόπο δυσάρεστο. – Sigmund Freud
«Μην κλαις», «Μη στεναχωριέσαι», «Να είσαι δυνατός», «Μην αγχώνεσαι»…
Είναι μερικές από τις εκφράσεις των κοντινών μας ανθρώπων που σπεύδουν να μας παρηγορήσουν αν δεν μας δουν χαρούμενους.

Μα γίνεται να είμαστε πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και να ξεπερνάμε δια μαγείας ότι αρνητικό μας σκοτίζει το μυαλό;

Τα συναισθήματα είναι πληθώρα, είτε θετικά είτε αρνητικά. Όλα τα έχουμε ανάγκη σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μας και αποτελούν εκφράσεις των όσων βιώνουμε, είναι αναπόφευκτα μέρος του εαυτού μας. Αν αρνούμαστε, λοιπόν, τα συναισθήματα μας είναι σα να αρνούμαστε μέρος του εαυτού μας!

Έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε τα θετικά συναισθήματα, όπως είναι η χαρά και η τρυφερότητα ενώ τα αρνητικά συναισθήματα, όπως ο θυμός, η ζήλεια, η λύπη και το άγχος να τα βλέπουμε σαν αγκάθια στη ζωή μας. Μα είναι πράγματι έτσι;

Μάλλον όχι αφού το να βρισκόμαστε σε επαφή με τα αρνητικά μας συναισθήματα μας βοηθάει παράλληλα να είμαστε σε επαφή με τις ανάγκες μας, να θεσπίζουμε τα όρια μας και να προστατεύουμε τον εαυτό μας.

Ο θυμός ακολουθεί όταν κάποια ανάγκη μας δεν καλύπτεται ή κάποιο δικαίωμα μας καταπατάται. Χάρη σε αυτόν μπορούμε να καθορίσουμε τα δικαιώματα μας, το χώρο μας, την αξιοπρέπεια μας. Είναι με λίγα λόγια η αντίδραση στην απογοήτευση.

Το άγχος σε φυσιολογικό βαθμό δύναται να είναι εποικοδομητικό καθώς μας κινητοποιεί προς μια θετική κατεύθυνση.

Ο φόβος εμφανίζεται για να μας προετοιμάσει και να μας προστατεύσει από επικείμενους κινδύνους.



Η ζήλεια ευνοεί το συναγωνισμό ώστε να γίνουμε καλύτεροι όπου κρίνουμε ότι μειονεκτούμε έναντι των άλλων.

Η θλίψη έρχεται ύστερα από κάποια απώλεια ή στέρηση, βοηθώντας μας να διαπραγματευτούμε τις δύσκολες αυτές καταστάσεις και να προχωρήσουμε παρακάτω.

Οι ενοχές και η ντροπή μας βοηθάνε προς μια αξιολόγηση της συμπεριφοράς μας με σκοπό να βελτιωθούμε.

Όλα τα συναισθήματα έχουν νόημα!

Ωστόσο, ακόμα και αν εμείς απαρνούμαστε τα αρνητικά μας συναισθήματα, δεν συμβαίνει το ίδιο και με το σώμα μας. Οι άμυνες του οργανισμού μας θα βρουν άλλον τρόπο για να αποφορτίσουν τον εσωτερικό μας κόσμο από την ένταση που τον χαρακτηρίζει. Η εξωτερίκευση αυτής μπορεί να συμβεί με ποικίλους τρόπους, είτε αυτό λέγεται πονοκέφαλος, είτε στομαχόπονος, είτε δερματική πάθηση είτε ακόμη και οργανική ασθένεια.

Ό,τι δεν λέει το στόμα μας, το λέει το σώμα μας!

Τα τελευταία χρόνια μεγάλος αριθμός ερευνών υποστηρίζει τη συμβολή των ψυχολογικών παραγόντων για την εκδήλωση ποικίλων νοσημάτων, όπως αυτοάνοσα νοσήματα, καρκίνος, καρδιακές παθήσεις.

Δράση
Πως θα καταφέρουμε να αποδεχτούμε τα αρνητικά συναισθήματα και να τα έχουμε οδηγό στη ζωή μας;
Αρχικά, για να αποδεχτούμε κάτι, χρειάζεται πρώτα να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει να μάθουμε ποια είναι τα συναισθήματα, θετικά και αρνητικά, να τα κατονομάσουμε και ύστερα να στρέψουμε την προσοχή προς τον εαυτό μας, αναρωτώμενοι πως νιώθουμε κάθε στιγμή.
Αρκετά χρήσιμο μπορεί να μας φανεί να καταγράφουμε τα όσα νιώθουμε. Αν για παράδειγμα μια κατάσταση μας έχει θυμώσει αλλά όχι μόνο δε νιώθουμε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε αλλά μετά βίας παραδεχόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό ότι είμαστε ενοχλημένοι, τότε ένα χαρτί και ένα μολύβι ίσως μας βοηθήσει πολύ να οργανώσουμε τις σκέψεις μας και να συμφιλιωθούμε με το συναίσθημά μας.
Ίσως, χρειαστούμε και τη βοήθεια ενός ειδικού για την εκπαίδευση συναισθημάτων αν δυσκολευόμαστε ιδιαίτερα καθώς και για την αναζήτηση λειτουργικών τρόπων εκφόρτισης των συναισθημάτων μας.

Το να αφήνουμε στην άκρη και να «κουκουλώνουμε» ότι δεν μας ευχαριστεί δεν είναι λύση. Το πρόβλημα παραμένει εκεί, μεγαλώνει και δυστυχώς θα βρεθεί πάλι μπροστά μας με μια άλλη μορφή ίσως και χειρότερη.

Ας μην αρνούμαστε, λοιπόν, ότι ανεπιθύμητο συναίσθημα βιώνουμε, ας το αγκαλιάσουμε ως κομμάτι δικό μας που θα μας χαρίσει το δρόμο προς την αυτογνωσία και την ηρεμία!



Πηγές:
Dalke, R. (2003). Ηασθένειαωςγλώσσατηςψυχής. Ερμηνεία των Συμπτωμάτων και Ψυχική Αυτοθεραπεία. Αθήνα: Πύρινος Κόσμος.
2. Nemiah, D. C. (2000). A psychodynamic View of Psychosomatic Medicine. Psychosomatic Medicine, 62 299-303.
3.Nemiah, J.C. & Sifneos, P.E. (1970). Psychosomatic Illness: A problem in Communication. Psychotherapy Psychosomatics, 18 154-160.
4. Smajda, C. (2001). Ψυχοσωματικά Παράδοξα. Ψυχαναλυτική προσέγγιση των σωματικών νοσημάτων. Αθήνα: Μετά.

Τετώρου Γεωργία, Ψυχολογος

Πηγή: psychology.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

"Η ΝΙΟΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ"

«Οι νέοι είναι χαρούμενοι, γιατί έχουν την ικανότητα να βλέπουν την Ομορφιά. Όποιος διατηρεί αυτή την ικανότητα, δε γερνά ποτέ» – Φραντς Κάφκα
Να είστε νέοι.
Η νεότητα δεν είναι περίοδος της ζωής.
Είναι κατάσταση του νου, η συνέπεια της προθυμίας.

Η ιδιότητα της φαντασίας, η συναισθηματική δύναμη.
Η νίκη του θάρρους ενάντια στη δειλία.
Η νίκη της λαχτάρας για περιπέτεια ενάντια στο βόλεμα μιας άχρωμης ζωής.

Δεν γερνάμε γιατί διανύουμε έναν συγκεκριμένο αριθμό ετών.
Γερνάμε γιατί εγκαταλείπουμε τον ενθουσιασμό μας.
Τα χρόνια ρυτιδώνουν το δέρμα, η απουσία ενθουσιασμού ρυτιδώνει την ψυχή.

Η ανησυχία, η αμφιβολία, ο φόβος, η απελπισία.
είναι εχθροί που σιγά σιγά μας κάνουν να γέρνουμε προς το έδαφος.
και να γινόμαστε σκόνη πριν από το θάνατο…

Νέος είναι αυτός που αιφνιδιάζεται και θαυμάζει.
Που ρωτάει σαν αχόρταγο παιδί: «Και μετά;»
Προκαλείται από τα γεγονότα
και βρίσκει χαρά στο παιχνίδι της ζωής.

Είστε όσο νέα είναι η πίστη σας. Όσο ηλικιωμένη είναι η αμφιβολία σας.
Όσο νέα η αυτοπεποίθησή σας.
Όσο νέα είναι η ελπίδα σας.

Όσο ηλικιωμένη είναι η απελπισία σας.
Όσο νέα είναι η αγάπη που νιώθετε για τον εαυτό σας.
Όσο ηλικιωμένη είναι η κριτική που ασκείτε σ΄εσάς και στους άλλους…

Θα μείνετε νέοι για όσο καιρό παραμένετε δεκτικοί και ανοιχτοί.
Δεκτικοί στο ωραίο, στο καλό, στο μεγάλο.
Ανοιχτοί στα μηνύματα του σώματός σας, της φύσης, του ανθρώπου, του απείρου….

Αν μια μέρα η καρδιά σας ταραχτεί από την απαισιοδοξία.
θυμηθείτε ότι το χαμόγελο και το γέλιο.
μπορούν να φωτίσουν ξανά την αιώνια νεότητά σας!
Εμπνευσμένο από το ποίημα Η νεότητα του Σάμιουελ Ούλμαν, μια πρώτη «παραλλαγή» του οποίου μπορείτε να βρείτε στο Αφυπνίστε το γιατρό μέσα σας της Λιζ Μπόλντυκ, εκδόσεις Ενάλιος.

Πηγή: newagemama.com
Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

"ΣΧΟΛΙΚΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ":MIA ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΜΕ ΘΕΑΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΚΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ:
μία πρακτική πρόληψης και επίλυσης της ενδοσχολικής βίας.

Μενίκη Βίλμα
επιμορφώτρια στη Σχολική Διαμεσολάβηση 27.5.2017

Η ενδοσχολική βία και ο εκφοβισμός μεταξύ μαθητών, μαθητριών είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται και δημοσιοποιείται και στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια. Οι όροι αυτοί περιγράφουν μία κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές και μαθήτριες από συμμαθητές τους και συμμαθήτριές τους εντός και εκτός σχολείου. Θύτες και θύματα προέρχονται από κάθε κοινωνική ομάδα της σχολικής κοινότητας , χωρίς να αποκλείονται και πρόσωπα από τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο. Κάθε πρόσωπο μπορεί να είναι υποψήφιος θύτης, αν δεν κατανοήσει τη βία που κρύβει μέσα του και τους παράγοντες που οδηγούν στον έλεγχο ή στην εξωτερίκευσή της κι αν δεν αντιληφθεί πόσο η προσωπική του ιστορία διαφοροποιεί τις στάσεις και τις συμπεριφορές του.
Το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού είναι σύνθετο, πολυπαραγοντικό και πολυεπίπεδο. Εδώ και 13 χρόνια που εργάζομαι ως καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, παρατηρώ τη συχνότητα, την ένταση και τη διάρκεια της επιθετικότητας μεταξύ των μαθητριών και μαθητών. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε και υπάρχει βία στα σχολεία – λεκτική, ψυχολογική, σωματική, οικονομική, σεξουαλική, ηλεκτρονική – με τη διαφορά ότι τα τελευταία χρόνια δημοσιοποιείται και καταγγέλλεται πιο συχνά από τα θύματα, τις οικογένειές τους και τις,τους εκπαιδευτικούς. Η επιθετικότητα και ο εκφοβισμός εκφράζεται είτε μεμονωμένα είτε από ομάδες μαθητών, μαθητριών που βάζουν στόχο κάποιον ή κάποια που διαφέρει και θεωρούν εύκολο και αδύναμο θύμα. Αυτό έχει ως συνέπεια την απομόνωση του θύματος, την κοινωνική του μοναξιά, το φόβο του και την άρνησή του να συμμετέχει σε ομαδικά παιχνίδια και δραστηριότητες του σχολείου. Αυτή η απόσυρσή του από τα κοινά και η εσωτερίκευση του προβλήματός του, σηματοδοτεί σχέσεις εξουσίας μέσα στο σχολείο μεταξύ συνομηλίκων με αρνητικές συνέπειες στη σχολική ευρυθμία.
Στη σχολική διαμεσολάβηση οι μαθήτριες και οι μαθητές συζητούν ανοιχτά χωρίς να δέχονται κριτική ερμηνεία από τους διαμεσολαβητές, εκφράζουν τα συναισθήματά τους, τις ανάγκες τους και διερευνούν από κοινού τρόπους επίλυσης των προβλημάτων τους. Μαθητές και μαθήτριες που παρακινούνται να προτείνουν αλλαγές στο σχολείο, στον τρόπο διδασκαλίας και στις σχέσεις εκπαιδευτικών μαζί τους. Αυτό όμως που με παρακίνησε κυρίως να ασχοληθώ με τη σχολική διαμεσολάβηση είναι τα θεαματικά αποτελέσματα ως προς την μείωση της ενδοσχολικής βίας , τη συχνότητα και τη διάρκειά της, όταν δίνουμε ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ στα παιδιά να μιλήσουν και κυρίως να ακουστούν.
Η Σχολική Διαμεσολάβηση είναι μία πρακτική επίλυσης των σχολικών συγκρούσεων και εφαρμόζεται με το διάλογο, την ενσυναίσθηση και την ενεργητική ακρόαση. Αποτελεί μία μορφή ειρηνικής επίλυσης επιθετικών συμπεριφορών, η οποία οργανώνεται και εφαρμόζεται εντός του σχολικού πλαισίου, ως εναλλακτική πρακτική που αντικαθιστά το πειθαρχικό σύστημα τιμωρίας. Μία ομάδα μαθητριών και μαθητών εκπαιδεύεται και λειτουργούν ως διαμεσολαβήτριες και διαμεσολαβητές. Εφαρμόζεται διδάσκοντας τεχνικές διαπραγμάτευσης, συνεργατικής επίλυσης προβλημάτων και αυτοδυνάμωσης των εμπλεκομένων.
Η εφαρμογή ενός αποτελεσματικού προγράμματος σχολικής διαμεσολάβησης στηρίζεται σε τρία βασικά στοιχεία: α) ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στη διαμεσολάβηση β) μία ομάδα διαμεσολαβητριών, διαμεσολαβητών που να είναι αντιπροσωπευτική του σχολικού πληθυσμού (φύλο, ηλικία, εθνικότητα, σχολική επίδοση) και γ) τη μέγιστη δυνατή υποστήριξη από το προσωπικό του σχολείου. Στη σχολική διαμεσολάβηση οι μαθήτριες και οι μαθητές συζητούν ανοιχτά χωρίς να δέχονται κριτική ερμηνεία από τους διαμεσολαβητές, εκφράζουν τα συναισθήματά τους, τις ανάγκες τους και διερευνούν από κοινού τρόπους επίλυσης των προβλημάτων τους.
Στις συναντήσεις των διαμεσολαβήσεων, οι οποίες γίνονται εντός σχολικού ωραρίου, σε συγκεκριμένο προκαθορισμένο χώρο όπου έχουν πρόσβαση μόνο η ομάδα της διαμεσολάβησης, και οι δύο πλευρές επικοινωνούν με έναν πρωτόγνωρο πολλές φορές τρόπο, γιατί καλούνται να εκφράσουν με σαφήνεια και ακρίβεια τα συναισθήματά τους και τις ανάγκες τους. Οι 4 βασικές ερωτήσεις που καλούνται να διερευνηθούν είναι: τι συνέβη, πως νιώθεις για αυτό, τι θα ήθελες να γίνει και τι πιστεύεις ότι πραγματικά μπορεί να γίνει; Τις/τους διατίθεται χρόνος, χώρος και κυρίως ενεργητική ακρόαση. Μέσω της εμπιστοσύνης, της ενδυνάμωσης και τις ερωτήσεις των διαμεσολαβητριών, διαμεσολαβητών, αναδύονται απαντήσεις που δίνουν οι ίδιοι οι διαμεσολαβούμενοι στον εαυτό τους και έτσι είναι πιο συνεπείς στην τήρηση των όρων που συναποφασίζουν ώστε να μην επαναληφθεί ο εκφοβισμός. Η ομάδα της διαμεσολάβησης επικεντρώνεται στα κοινά σημεία των δύο πλευρών, αναζητούνται πιθανές λύσεις από κοινού και συμφωνούν γραπτά στη λύση που αποφασίζουν και δεσμεύονται στη διατήρησή της. Επιπλέον, συμφωνούν σε μία μελλοντική συνάντηση ανατροφοδότησης και διερεύνησης για να συζητήσουν αν και πως επαναλήφθηκε κάποιο περιστατικό βίας ανάμεσά τους ή με άλλες/άλλους.
Η Σχολική Διαμεσολάβηση είναι μία διαδικασία που κάνει αυτό ακριβώς: διερευνά συναισθήματα και ανάγκες. Ένα παιδί έρχεται να ζητήσει βοήθεια για μία σύγκρουση που έχει με κάποιο άλλο παιδί, γιατί η σχέση τους έχει θρυμματιστεί και σείεται η επικοινωνία τους. Καλούνται λοιπόν, να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματά τους, πως νιώθουν δηλ. σε σχέση με το συγκεκριμένο γεγονός και να προσδιορίσουν ποια ανάγκη έχουν και οι δύο που θέλουν να καλυφθεί σε σχέση με το άλλο παιδί.
Η συνειδητοποίηση του συναισθήματος, η αποδοχή του, η έκφρασή του προς τον άλλον και την άλλην, είναι μία διαδικασία που απαιτεί το ΜΑΖΙ. Από μόνη της δεν λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά στις σχέσεις, καθώς κάνει κύκλους γύρω από μία κατάσταση. Όταν όμως εκφράζεται ποικιλοτρόπως είτε με θυμό, είτε με ηρεμία, είτε με ντροπή, αποκτά υπόσταση, ανοίγει δρόμους που οδηγούν από το ΕΓΩ στο ΕΣΥ. Χτίζεται μία επικοινωνιακή γέφυρα, με αμφιταλαντεύσεις, με ανισορροπίες, με ασταθή βήματα και με σίγουρη τη θέαση μίας διεξόδου.
Και μόνον η αίσθηση ότι αρχικά όλοι οι δρόμοι δεν είναι κλειστοί, έχει μία ιαματική λειτουργία στο ψυχισμό των παιδιών.

Τα 4 κύρια βήματα της σχολικής διαμεσολάβησης είναι:
1. Θερμό καλωσόρισμα σε αυτήν και αυτόν που έρχεται στην ομάδα για να μιλήσει. (λεκτικά, π.χ. ‘’καλωσόρισες, χαιρόμαστε πολύ που είσαι εδώ’’, με τη γλώσσα του σώματος π.χ. χαμογελάμε, κοιτάμε στα μάτια, δεν σταυρώνουμε τα χέρια μας, στρεφόμαστε προς αυτήν ,αυτόν).

2. Διερεύνηση του γεγονότος:
· Εμπνέουμε και εγγυόμαστε την εμπιστοσύνη. Εκτός αν υπάρχει πολύ σοβαρή ένδειξη ότι απειλείται η ζωή κάποιου, κάποιας, οπότε το λέμε σε κάποιον ενήλικα
· Ενσυναίσθηση. Ενεργητική ακρόαση. Ακούμε την άλλην και τον άλλον με ενδιαφέρον, με προσοχή, με σοβαρότητα,
· Προσπαθούμε να μάθουμε για αυτόν, αυτήν που μας μιλάει, κάνοντας ερωτήσεις ανοιχτού τύπου που η απάντηση δεν είναι με ένα ναι ή όχι αλλά αναλυτική. Γλώσσα της Καμηλοπάρδαλης (παρατήρηση, συναίσθημα, ανάγκη, αίτημα).
· Αποδοχή της διαφορετικότητας. Σεβασμός.

3. Αναπλαισίωση: Όταν ο μαθητής, η μαθήτρια που ήρθε στη διαμεσολάβηση, ολοκληρώσει όσα έχει να πει, επαναλαμβάνουμε με δικά μας λόγια, σε μία περίληψη όλα όσα μας είπε.

4. Αίτημα προς βοήθεια: Στο τέλος, προσφέρουμε τη βοήθεια , ρωτώντας στην αρχή και τις δύο πλευρές : εσύ πως θα ήθελες να σε βοηθήσουμε, τι θα ήθελες να γίνει και τι πιστεύεις ότι πραγματικά μπορεί να γίνει; Έπειτα βρίσκουμε μία κοινή λύση και από τις δύο πλευρές και συνυπογράφουν ένα συμβόλαιο μη επανάληψης του περιστατικού. Μετά από 5- 10 ημέρες, επανεξετάζουμε το αίτημά τους για να δούμε αν τηρούνται οι από κοινού όροι της συμφωνίας.

Η σχολική διαμεσολάβηση είναι ομόκεντροι κύκλοι, στους οποίους εστιαζόμαστε μεθοδικά και στοχευόμενα έτσι ώστε να φτάσουμε στο βασικό πυρήνα του γεγονότος, στην ανίχνευση της αιτίας της σύγκρουσης. Δεν ρωτάμε καθόλου ανοιχτά το γιατί συνέβη αλλά αυτό εκμαιεύεται και διατυπώνεται σταδιακά από τα ίδια τα παιδιά.

Γίνεται δηλαδή μία μετάβαση από την ψυχική αφωνία των παιδιών στην έκφραση του προσωπικού λόγου κάθε παιδιού που έρχεται στη διαμεσολάβηση. Ανεβαίνουν κλιμακωτά μία σκάλα, της οποίας τα σκαλοπάτια αποκαλύπτουν καταρχήν την ένταση του γεγονότος και μετά τα κίνητρα.
Σε όλη αυτήν τη διαδικασία, οι διαμεσολαβήτριες και οι διαμεσολαβητές θέτουν ερωτήματα και δίνουν την αφορμή για να ειπωθούν τα συναισθήματα και οι ανάγκες των συγκρουόμενων παιδιών. Δεν κατευθύνουν, δεν κρίνουν και δεν αξιολογούν. Ακούν, παροτρύνουν να μιλήσουν και οι δύο πλευρές και κυρίως εδραιώνουν μία σχεσιακή διαδικασία ανεύρεσης λύσης.
Επιπλέον, τα παιδιά που ήταν παρατηρητές/τριες και ήταν αμέτοχα μπροστά σε περιστατικά βίας, παίρνουν πια θέση και μιλάνε. Ενθαρρύνονται να πάρουν θέση ενάντια στη βία και να μην συγκαλύπτουν αδιάφορα ή ενοχικά όλα αυτά τα περιστατικά.
Σε όλη την εκπαίδευση των παιδιών της διαμεσολάβησης βασιζόμαστε σε μία συγκεκριμένη μέθοδο επικοινωνίας. Είναι η θεωρία της Επικοινωνίας Δίχως Βία του Marshall Rosenberg. Χρησιμοποιούμε τη Γλώσσα της Καμηλοπάρδαλης η οποία μιλάει για τέσσερα βασικά βήματα στην επικοινωνία μας :
α) Παρατήρηση: Παρατηρούμε τι πραγματικά συμβαίνει σε μια κατάσταση. Η τέχνη είναι να εκφράσουμε τι παρατηρήσαμε, δηλαδή να περιγράψουμε το γεγονός χωρίς να το κρίνουμε, να το αξιολογήσουμε ή να το ερμηνεύσουμε.
β) Συναισθήματα: Εκφράζουμε πως αισθανόμαστε όταν παρατηρούμε το συγκεκριμένο γεγονός
γ) Ανάγκες: Εκφράζουμε ποια ανάγκη είναι συνδεδεμένη με το συγκεκριμένο γεγονός και συναίσθημα
δ) Αιτήματα: Εκφράζουμε με σαφήνεια και με πολύ συγκεκριμένο τρόπο τι χρειαζόμαστε από τους άλλους και τις άλλες να πράξουν.
Η εκπαίδευσή τους ολοκληρώνεται σε 7-8 συναντήσεις, ανάλογα με τη διαθεσιμότητα της ομάδας, τις συνθήκες και τα προβλήματα που παρουσιάζονται στην πορεία. Τα εκπαιδευτικά εργαλεία που χρησιμοποιούμε είναι:
· Διαδραστικές ασκήσεις
· Βιωματικά παιχνίδια
· Παιχνίδια ρόλων
· Ανάλυση εννοιών
· Προσομοίωση περιστατικών για διαμεσολάβηση
Μέσω αυτών επεξεργαζόμαστε και μαθαίνουμε τα κύρια βήματα της σχολικής διαμεσολάβησης, τα οποία εμπεριέχουν απαραίτητα τις έννοιες και τις συμπεριφορές της Ενσυναίσθησης, του Διαλόγου, του Σεβασμού, της Αποδοχής της Διαφορετικότητας, της Εμπιστοσύνης.
Όταν τελειώσει η εκπαίδευση, εκεί συζητάμε με ειλικρίνεια και χωρίς ανταγωνισμό ποια παιδιά είναι έτοιμα να κάνουν διαμεσολάβηση. Χρειάζεται να πληρούν κάποιες βασικές προϋποθέσεις κι αυτές είναι:
Ενσυναίσθηση
Ενεργητική ακρόαση
Δεν κρίνει
Εμπιστοσύνη
Αξιοπιστία
Ευσυνειδησία
Διαθέτει κατανόηση
Επικοινωνιακές δεξιότητες
Έχει επίγνωση της γλώσσας του σώματος
Αναγνωρίζει τα προβλήματα
Δίνει πιθανές λύσεις / εναλλακτικές
Ευγένεια
Εντιμότητα

ΠΩΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ
Αφού ενημερωθούμε για το περιστατικό, φωνάζουμε ξεχωριστά κάθε παιδί που εμπλέκεται και ρωτάμε εάν θέλει να δεχθεί διαμεσολάβηση για την επίλυση της σύγκρουσης. Εφόσον θέλουν και οι δύο, ορίζουμε μία κοινή συνάντηση σε καθορισμένο χώρο και συγκεκριμένη ώρα. Τα υποδεχόμαστε με τα παιδιά από την ομάδα της διαμεσολάβησης και εγώ λειτουργώ κυρίως ως παρατηρήτρια. Παρεμβαίνω όταν δω ότι εμποδίζεται η επικοινωνία κι όταν μου ζητηθεί. Μετά συζητάμε μόνο με τα παιδιά της ομάδας, τι τους δυσκόλεψε, τι τους άρεσε, πως ένιωσαν και αν θέλουν να ξανακάνουν διαμεσολάβηση. Όλη η σχολική διαμεσολάβηση γίνεται εντός σχολικού ωραρίου και με την συναίνεση των εκπαιδευτικών καθώς έρχονται τα παιδιά πολλές φορές εν ώρα μαθημάτων.

ΠΩΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΒΙΑΣ
1. Καταρχήν τοποθετούμε το Κουτί της Σχολικής Διαμεσολάβησης έξω από το γραφείο των εκπαιδευτικών, σε διακριτικό σημείο που να μην μπορούμε να δούμε άμεσα ποιο παιδί ρίχνει μέσα το σημείωμά του. Από εκεί παίρνουμε συνήθως ανώνυμα πληροφορίες για βίαια περιστατικά και επώνυμα όταν τα αφορά άμεσα.
2. Τα παιδιά της ομάδας μας πληροφορούν για το τι συμβαίνει έξω στην αυλή , ή στην τάξη, το 15μελές, μεμονωμένα παιδιά, κάποιες φορές γονείς και σχολικό προσωπικό γενικά.
3.Εκπαιδευτικοί που παρατηρούν και ξέρουν για επιθετικές συμπεριφορές ή παρατηρούν αλλαγές σε συμπεριφορά και παράξενες κινήσεις παιδιών, π.χ. απομόνωση, άρνηση συμμετοχής στο μάθημα και σε κοινές δραστηριότητες, ρατσιστικά σχόλια κ.λ.π.
· κουτί της διαμεσολάβησης
· πληροφοριακό υλικό με τηλέφωνα φορέων που παρέχουν βοήθεια
· εφημερίδα "τα νέα της σχολικής διαμεσολάβησης"
· σχετικές ταινίες και βίντεο κολάζ ομαδικές ασκήσεις
· πίνακας ανακοινώσεων, μόνο για τη σχολική διαμεσολάβηση, όπου αναρτώνται οι φωτογραφίες των παιδιών της ομάδας, οι βασικές αρχές της διαμεσολάβησης, η σχολική εφημερίδα και γενικότερα μπορεί να λειτουργήσει ως διαδραστικός πίνακας που μπορούν όλα τα παιδιά να αναρτούν ό,τι θέλουν, π.χ. ποιήματά τους, σκέψεις τους, ζωγραφιές τους, ανέκδοτα, φωτογραφίες κ.λ.π.
· μεγάλο πανώ με συνθήματα κατά της βίας, όπου γράφουν όλα τα παιδιά
· μουσικό δρώμενο και δραματοποίηση κειμένου για τη βία
· διαδραστική άσκηση ‘’κυνήγι του χαμένου θησαυρού’’
· δημιουργία επιτραπέζιου παιχνιδιού ‘’ το γελαστό ανθρωποδάσος’’
Τα περιστατικά συγκρούσεων που αντιμετωπίζουμε τα τελευταία 6 χρόνια, αφορούν πολλές μορφές βίας: εκφοβισμός και απειλές, ρατσισμός λόγω εθνικότητας, λόγω σωματικής κατάστασης, σχολικής επίδοσης, αναπηρίας, εξωτερικής εμφάνισης, σεξουαλικού προσανατολισμού, οικονομικής κατάστασης σεξιστικά σχόλια και πρακτικές κοινωνικού αποκλεισμού.
Η σχολική διαμεσολάβηση βοηθάει πολύ στο να αναπτυχθεί στο σχολείο ένα αίσθημα εμπιστοσύνης ως προς :
· τις προσωπικές ικανότητες των διαμεσολαβητριών και διαμεσολαβητών (τονώνεται η αυτοπεποίθησή τους και η αυτοεκτίμησή τους)
· τους άλλους και τις άλλες (μπορούν να συνυπάρχουν και να συνδιαλέγονται)
· τους θεσμούς (μπορούν να βασίζονται σε αυτούς και να τους αξιοποιούν)
Αυτή η εμπιστοσύνη που κατακτιέται αργά και σταθερά, καλλιεργεί στις μαθήτριες και τους μαθητές μία αίσθηση ασφάλειας, ότι κάπου ανήκουν και ότι δεν χρειάζεται να παραιτούνται όταν δέχονται βία. Έτσι ενδυναμώνονται στο να εκφράσουν το θυμό τους και την οργή τους, μέσα από ένα δρόμο διαλόγου και απονομής δικαιοσύνης.
Αποκτούν φωνή και υπάρχουν ως πρόσωπα, γιατί μιλούν επιτέλους τα ίδια τα παιδιά για τα προβλήματά τους και όχι όπως συνήθως οι ενήλικες που μιλούν για αυτά. Η σχολική διαμεσολάβηση προσεγγίζει το άτομο ως μοναδικό πρόσωπο και αφουγκράζεται τι λέει, τι έγινε, πως το λέει και όχι μόνο ποιος και ποια το λέει. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία αναιρείται η αίσθηση της θυματοποίησης, θυματοποίηση η οποία εδραιώνει την ανημπόρια, την παθητικοποίηση, την αβουλία και το θυμό είτε προς τα έξω είτε προς τον εαυτό τους. Τα παιδιά που δέχονται βία ενθαρρύνονται να μιλούν για ό,τι τους συμβαίνει, ζητούν βοήθεια και σπάνε τη σιωπή της ντροπής. Τα παιδιά που ασκούν βία κινητοποιούνται να δοκιμάσουν άλλους τρόπους επικοινωνίας, να εμβαθύνουν στην εικόνα τους και να διεκδικήσουν μία ουσιαστική σχέση με τους άλλους και τις άλλες. Και οι δύο πλευρές καλούνται μέσα από την έκφραση των συναισθημάτων και των αναγκών τους να βρουν μία κοινή λύση και να την τηρήσουν. Αυτενεργούν , παίρνουν πρωτοβουλίες και αποφασίζουν ανάλογα με τα δικά τους δεδομένα και όχι με προσδοκίες τρίτων για αυτούς.
Αυτό έχει πολύ καλά αποτελέσματα γιατί η βία εκδηλώνεται από κάποια άτομα, κάτω από ορισμένες συνθήκες και σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Αυτό το πλαίσιο ανιχνεύεται και ονοματίζεται. Μιλάμε για κάτι πολύ συγκεκριμένο, μπαίνουν σαφή όρια και δεν γενικεύεται το γεγονός. Τα παιδιά που ζητούν και ασκούν διαμεσολάβηση, καταργούν τις ετικέτες και τους χαρακτηρισμούς. Αναιρείται το αίσθημα της ματαίωσης της ταυτότητάς τους, που πιθανόν να νιώθουν όταν αμέσως τιμωρούνται από το σχολείο, χωρίς να μιλήσουν και να εξηγήσουν το γιατί, όταν στοχοποιούνται ως δράστες και μπαίνουν στη γενική κατηγορία του κακού παιδιού.
Στη Σχολική Διαμεσολάβηση, οι μαθήτριες και οι μαθητές μαθαίνουν να συνδιαλέγονται με σεβασμό και κυρίως να αναγνωρίζουν ότι και οι άλλοι,άλλες έχουν συναισθήματα και ανάγκες. Ενορχηστρώνεται μία μοναδική γνωσιακή και συναισθηματική συμφωνία. Ό,τι μέχρι τώρα το μάθαιναν λογικά και εγκεφαλικά, τώρα το βιώνουν πολύ εσωτερικά και συλλογικά.
Είναι θεαματικά τα αποτελέσματα της σχολικής διαμεσολάβησης ως προς :
· την μείωση της ενδοσχολικής βίας , τη συχνότητα, την ένταση και τη διάρκειά της, επειδή δίνεται ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ στα παιδιά να μιλήσουν και κυρίως να ακουστούν.
· την ενδυνάμωση των παιδιών που δέχονται βία να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και να ζητήσουν βοήθεια.
· την έλλειψη στιγματισμού των παιδιών που άσκησαν βία και την επανένταξή τους στο σχολικό περιβάλλον με επίγνωση της συμπεριφοράς τους.
· την αυτονομία των παιδιών να επιλύουν και να διαχειρίζονται τις διαπροσωπικές συγκρούσεις.
· την αίσθηση της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης που καλλιεργείται στο σχολείο.
· την αλλαγή στη συμπεριφορά των διαμεσολαβητριών και διαμεσολαβητών, ως προς τις δεξιότητες της επικοινωνίας, του διαλόγου, της κατανόησης των προβλημάτων, του σεβασμού της διαφορετικότητας, της συνειδητοποίησης του σεξισμού και των πρακτικών ένταξης και όχι αποκλεισμού.
· την επίδραση της σχολικής διαμεσολάβησης στις στάσεις τους , τις αντιλήψεις τους περί βίας και σε γνωστικό, συναισθηματικό και συμπεριφοριστικό επίπεδο.
· τις στάσεις των μαθητριών, μαθητών, των εκπαιδευτικών και των γονέων απέναντι στα ζητήματα της σχολικής ευρυθμίας.
· την βελτίωσή τους στη σχολική επίδοση όσων εμπλέκονται στη διαδικασία της διαμεσολάβησης.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
· Αρτινοπούλου, Β. ( 2001). Βία στο σχολείο: Έρευνες και πολιτικές στην Ευρώπη, Αθήνα: Μεταίχμιο.
· Αρτινοπούλου, Β. (2010). Η σχολική διαμεσολάβηση. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.
· Βέργου, Ν. & Αντωνιάδη, Κ., (2009). Σωματική βία για το 37% των μαθητών Δημοτικού. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=28067
· Γιωτοπούλου –Μαραγκοπούλου, Α. (2012). Ομαδική βία και επιθετικότητα στα σχολεία. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.
· ΕΨΥΠΕ, (2008). Μίλα μη φοβάσαι. 3 ιστορίες για τη βία στο σχολείο.Αθήνα.
· Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.,(2001). Ενδοσχολική βία και εκφοβισμός: αιτίες, επιπτώσεις, αντιμετώπιση. Αθήνα.
· Μαυροσκούφης, Δ. (2008). Στρατηγικές για τη διαχείριση συγκρουσιακών καταστάσεων και προβληματικών συμπεριφορών στη σχολική τάξη. Στο Β. Αρτινοπούλου, Κοινωνική Διαμεσολάβηση , Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2007-2008.
· Μπεζέ, Λουκία., (1998). Βία στο σχολείο του σχολείου… Αθήνα. Εργαστήριο ψυχολογίας του παιδιού. Ελληνικά Γράμματα.
· Τσιάκαλος, Γ., (2000). Οδηγός αντιρατσιστικής εκπαίδευσης. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
· Τσιάντης Ι.& Ασημόπουλος Χ., (2012) Ενδοσχολική βία και εκφοβισμός στο δημοτικό σχολείο: το διακρατικό πρόγραμμα Δάφνη της ΕΨΥΠΕ στο Γιωτοπούλου –Μαραγκοπούλου, Α. (2012). Ομαδική βία και επιθετικότητα στα σχολεία. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

 Brenda, T., and Gerber, S., (1997). An evaluation of a High School Peer Mediation Program, Eastern Washington University.
· Η.Ρ. Edu Services, (2007). Διαμεσολάβηση συνομηλίκων για την επίλυση των συγκρούσεων στα σχολεία. Λεμεσός. (www.humanrights-edu-cy.org).
· Gilhooley, J. & Scheuch, N., (2000). Using Peer Mediation in classrooms and schools. California, Corwin Press.
· www.non-violence.gr στο http://nvcgreece1.blogspot.gr/

Μενίκη Βίλμα
Καθηγήτρια Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης
ΜA στην Ειδική Αγωγή
Συντονίστρια στο Δίκτυο για τη Σχολική Διαμεσολάβηση (www.kede.org)
Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Επιμορφώτρια στη Σχολική Διαμεσολάβηση

Email: vilmaart@yahoo.gr
www.iep.edu.gr

Το διάβασα στο fresh-education.blogspot.gr