Μίλτος Πασχαλίδης - Ερωτόκριτος -

Ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα σε πίνακα του Θεόφιλου.

Ξεκινώντας το 2017 με τον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου ...

Ερωτόκριτος (απόσπασμα Α1073 - Α1088)

"ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ"

Ξεκινάς με ένα τσουβάλι γεμάτο ανθρώπους. Άνθρωποι που αποκαλείς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, συνάδελφους, κολλητούς, γείτονες, συμμαθητές. Πόσο γεμάτη ζωή με τόσους ανθρώπους, σκέφτεσαι και χαμογελάς αθώα.

Προχωράς δυο βήματα και νιώθεις πως το τσουβάλι σα να έχει ελαφρύνει. Ανοίγεις και βλέπεις πως κάποιοι λείπουν, πως κάποιοι έχουν φύγει ή τους έχεις διώξει και εσύ. Όχι μην ανησυχείς δε σε κακολογούν, ούτε τους κακολογείς, απλά έτσι είναι οι άνθρωποι, απλά χάνονται, απλά δε συνεχίζουν, απλά δεν ταιριάζουν. Κλείνεις το τσουβάλι ανέκφραστα, έχεις τόσους πολλούς που δε σε νοιάζει.

Το τσουβάλι της φιλίας

Προχωράς άλλα τρία βήματα. Κοντοστέκεσαι ξάφνου. Σα να έχει ελαφρύνει και άλλο το άτιμο. Το ανοίγεις και τι να δεις… Ούτε οι μισοί. Μα σαν να προστέθηκαν και κάποιοι άλλοι, λίγοι, όχι πολλοί. Μα τι στην ευχή; Εσύ θα έπαιρνες όρκο ότι κάποιοι θα ήταν μέσα και κάποιοι άλλοι δε θα έμπαιναν ποτέ. Κλείνεις συλλογισμένος το τσουβάλι και προχωράς άλλα τέσσερα βήματα.

Μα το τσουβάλι το νιώθεις πιο ελαφρύ από ποτέ, επικίνδυνα ελαφρύ θα έλεγε κανείς. Σταματάς να δεις μήπως τρύπησε το τσουβάλι και άδειασε μονομιάς, αλλά μια χαρά το βλέπεις. Ξεμπλέκεις τα δεμένα κορδόνια του και κοιτάς μέσα. Μα τους εκατό κλέφτες σκέφτεσαι, τι έχει γίνει; Που εξαφανίστηκαν όλοι; Ψάχνεις εδώ, ψάχνεις εκεί, λίγους νοματαίους βλέπεις.

Το τσουβάλι της φιλίας

Προχωράς άλλο ένα βήμα μικρό, όχι μεγάλο και πλέον είσαι σίγουρος ότι το τσουβάλι έχει τρυπήσει. Το κοιτάς από κάτω και όντως είναι τρύπιο. Αναθεματίζεις για ώρα από εδώ και εκεί, μέχρι που προσέχεις πως κάποιοι λίγοι έχουν γαντζωθεί τριγύρω και με κόπο κρατιούνται, αλλά δεν παραιτούνται. Δεν είναι πολλοί. Μια χούφτα άνθρωποι, οι δικοί σου άνθρωποι.

Τους κοιτάς και τους αναγνωρίζεις. Είναι αυτοί που και η απουσία τους καμιά φορά ήταν ορατή μόνο στο μάτι, γιατί ήξερες πως είναι κάπου στο εκεί. Είναι αυτοί που και στο δικό τους τρύπιο τσουβάλι της φιλίας, είσαι αυτός που γαντζώθηκε, που δεν παραιτήθηκε. Μπαλώνεις χαρούμενος το τσουβάλι, το ρίχνεις στις πλάτες και το προσέχεις σαν τα μάτια σου. Δε φοβάσαι πια μήπως αδειάσει, αλλά μήπως και γεμίσει, γιατί επιτέλους νιώθεις πιο γεμάτος από ποτέ.

Και αν σου πουν πως φταις εσύ που τους έβαλες όλους στο ίδιο τσουβάλι, να τους πεις πως το τσουβάλι της φιλίας χωράει πολλούς μα στο τέλος κρατάει λίγους.

Πηγή: Εναλλακτική Δράση

Το διάβασα στο www.tvxs.gr

"ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ"

            Μενέλαος Λουντέμης

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα λιοντάρι. «Βασιλιά των ζώων» το λέγαν, γιατί ζώα ήσαν αυτοί που το λέγαν βασιλιά.

Ο βασιλιάς αυτός, όπως κάθε βασιλιάς, δυο πράματα επιθυμούσε: Το δικό του το χουζούρι και το ξένο αίμα.

Ο λόγγος στράγγιζε το αίμα του και του το πήγαινε.

– Πάρε αφέντη μου κι αυτό δεν έχω άλλο. Λύπηση… Τελείωσαν τα ζαρκάδια μου κι οι λαγοί μου κι οι αγελάδες μου.

—Δώσε, δώσε ακόμα. Θάρτει το γεράκι να σάς σπαράξει και δε θάχετε βασιλιά να σάς προστατέψει. Δώσε.

—Δίνω, δίνω. Έλεος;…

Και μια μέρα σηκώθηκε.. το γεράκι. Ένα γεράκι αγριωπό και λιμασμένο. Το δάσος ρήμαξε. Μα το λιοντάρι ακόμα ζητούσε:

—Δώσε! έλεγε ολοένα. Δώσε!

«Τετέλεσται, είπε κάποια στιγμή ο λόγγος. Τα ζωντανά μου κρύφτηκαν, χάθηκαν. Μα το γεράκι ήταν αχόρταγο. Ήθελε να φάει, να φάει ακόμα. Μα τί;

Φτάνει και στο ποτάμι που χώριζε το λόγγο άπ το βασίλειο του λιονταριού.

—Λιοντάρι βασιλιά, φωνάζει το γεράκι άπ την όχθη. Κάνε την προσευχή σου. Ήρτε η ώρα να σέ φάω.

—Φυλάξου! του φωνάζει πονηρά το λιοντάρι. Ξοπίσω σε παραμονεύει ή αρκούδα. Θα σέ καταπιεί!

— Τότε περίμενε. Έχε χάρη. Τρώω πρώτα την αρκούδα και μετά. Μα ετοιμάσου. Κατόπι έρχεται ή σειρά σου.

Το γεράκι στράφηκε κατά την αρκούδα. Και τότε το λιοντάρι σφυρίζει κρυφά στην αρκούδα;

— Άκουσε, κυρά αρκούδα: Σμίγουμε; Κάνουμε κόμμα;

Η αρκούδα πού είχε τιμή και φρόνηση:

—Γιατί όχι; του λέει. Απάνω του κι οι δυο. Καθώς εγώ θα του τρώω τη μύτη, εσύ θα του τρως την ουρά. Θα βοηθήσουνε και τα κρυμμένα ζώα. Έτσι αδερφάκια;

—Έτσι! είπαν τα έντρομα ήμερα ζώα του λόγγου. Μπαίνουμε στο κόμμα σας.

Μακριά άρχισε το πετσόκομμα του γερακιού και της αρκούδας’ και το λιοντάρι τόρριξε στο χουζούρι και στο ακόνισμα των δοντιών του.

—Βόηθα και σύ αδερφοποιτέ! φώναξε ή αρκούδα. Χάνομαι. ..

—Περίμενε. Για να πηδήξω το ποτάμι θέλω κότσα. Περίμενε. Λιμάρω τα νύχια μου.

—Βόηθα! Χάνομαι!

—Είπα: Λιμάρω τα νύχια μου.

Μα η αρκούδα δεν ήταν από κείνες πού τα βάζουν κάτου. Ίδρωσε, λαχάνιασε, έπεσε, σηκώθηκε, ξανάπεσε, ξανασηκώθηκε… ώσπου το γεράκι ξεπουπουλιασμένο άρχισε να χολώνει. Τότε και τάλλα φοβισμένα ζώα ξεμύτισαν κι” άρχισαν κι αυτά να του δίνουν δαγκανιές. Το άχτι τους τάκανε θεριά. Άρχισαν να του μαδούνε τις φτερούγες, να του πλαγιάζουν τα πλευρά.

—Αρκούδα! εσύ μάς γλύτωσες, έλεγαν στην κουρασμένη άπ’ το κυνηγητό αρκούδα. Δέξου το να γίνεις εσύ βασιλιάς μας.

Μόλις τ’ ακούει το λιοντάρι μανιάζει. Μια και δυο πηδάει το ποτάμι και σπαράζει ένα πούπουλο του γερακιού.

—Ααα !!! γελούνε περιπαιχτικά τα ζώα. Αμ δε ! Ας μην ήταν η αρκούδα και βλέπαμε την παληκαριά σου.

Το λιοντάρι φρενιάζει. Ψάχνει να βρει υπήκοό του. Πουθενά. Κι εκεί παίρνει το μάτι του την ειρηνική φτωχή αγελάδα.

—Εσένα μια φορά σέ γλύτωσα εγώ. Εμπρός! ‘Ανακήρυξε με βασιλιά!

—Όχι, πολυχρονεμένε μου! Εσύ με στράγγιζες. Ας είναι καλά ή αρκούδα και τα κερατάκια μου.

Top’ λιοντάρι λυσσάει.

—Ποιος θα σου δίνει θροφή; Αν πας μ αυτήν θ’ άντεροκοπείς απ’ το χιόνι.

—Δε θέλω τίποτα. Μου φτάνει το ξεροχόρταρό μου.

—Θα σου δίνω μπόλικο, παχύ χορτάρι.

—Ξέρω. Για να με ξεγελάσεις και να με ζέψεις.

—Ώστε μ’ απαρνιέσαι; Πρόσεξε γιατί είμαι ξεκούραστος. Λέγε. Μ’ απαρνιέσαι;

—Με την άδειά σου …

—Ε τότε, να … κι εγώ. Να … Να … Να… Να, πού δε θέλεις χορτάρι. Να πού δε θέλεις προστασία!

—Βοήθεια, αδέρφια!… φωνάζει ή γελάδα. Βοήθεια !…

Τ’ άλλα ζώα απάντησαν αδύναμα:

—Είμαστε λαβωμένοι, αδερφούλα. Είμαστε όλοι λαβωμένοι και κουρασμένοι. Μη, πολυχρονεμένε μας βασιλιά, παρακαλούν το λιοντάρι. Λυπήσου την άμοιρη αδερφούλα μας. Λυπήσου τις πληγές της.

—Σκασμός εσείς! ’Αχάριστα!

—Κακούργε!

—Τώρα να τελειώσω μ’ αυτήν και σάς δείχνω.

Η αρκούδα μπήκε φρόνιμα στη μέση :

—Ακούσει, άδερφοπητέ, δε σ’ έβλαψε αυτή η άραχλη. Εσύ τρως κρέας, κείνη χορτάρι. Tι νιτερέσα έχετε να λύσετε; Χτυπά καλύτερα το γεράκι, γιατί εγώ κουράστηκα.

—Όχι. Να λογαριαστώ πρώτα μ’ αυτήν κι’ ύστερα. Για να μάθει να σηκώνει δικό της μπαϊράκι. Έπειτα εσύ δεν ταιριάζει να μπαίνεις στη μέση. Τι την κάναμε τη συμφωνία;

—Τη συμφωνία την κάναμε για να χτυπήσουμε το γεράκι κι’ όχι την αγελάδα! Την αγελάδα συμφωνήσαμε να την προστατέψουμε μαζί.

—Κι αφού δε μ’ αφήνει να την προστατέψω;

—Λογαριασμός της. Λοιπόν αποτραβήξου. Κι έλα να κάνουμε άλλη μια συμφωνία. Μα να είναι ή τελευταία.

—Συμφωνία; Μετά χαράς! “Όσες θέλεις. Μα να βγάλει πρώτα η γελάδα και να μου δώσει τα κέρατά της.

Σμίγουνε λοιπόν κάπου και κάνουνε κι άλλη μια συμφωνία.

Χωρίσανε με χαιρετούρες και γλύκες. Λόγια τιμής, όρκοι. Όλα εν τάξει.

Η αγελάδα μουκάνισε ευχαριστημένη.

—Παρών! κάνει το λιοντάρι και πηδάει από πάνω της. Μ εφώναξες; Εδώ είμαι!

—Συμφωνήσατε ; κάνει έντρομη η αγελάδα.

—Ναι. “Όλα εν τάξει. Και τώρα: το λαιμό σου.

—Όχι. Λυπήσου με ! Δε θέλω !

-Προστασία ή σέ κομματιάζω!

—Και η συμφωνία; λέει με πνιγμένη φωνή.

—Η συμφωνία; Τι συμφωνία; Συμφωνία έκανα με την αρκούδα, δεν έκανα με του λόγου σου! Και τής περνά τη θηλειά.

Κι ή αγελάδα μόνη, αδύναμη, κοιτάζει με απόγνωση προς την ανατολή και τα μάτια της στάζουν, στάζουν αίμα, γιατί δεν έχει πια δάκρυα…



Μενέλαος Λουντέμης – «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης»

Ο Νίκος Σαραντάκος στο ιστολόγιό του εξηγεί το παραμύθι:

Το εισαγωγικό κομμάτι στο «Μεγάλο Δεκέμβρη» το ονομάζει ο συγγραφέας παραμύθι, και θυμίζει μάλλον μύθο του Αισώπου, όπου τα ζώα παίρνουν τους ρόλους των ανθρώπων. Το παραμύθι του Λουντέμη εξηγεί συνοπτικά πώς οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές από σύμμαχοι στον αντιφασιστικό αγώνα έφτασαν να γίνουν νέοι δυνάστες. Το ήθος και ο χαρακτήρας του ζώου ανταποκρίνεται στη στάση που κράτησε καθεμία από τις εμπλεκόμενες πλευρές (Άγγλοι: λιοντάρι, ΕΑΜ: αρκούδα, Γερμανοί: γεράκι, ελληνικός λαός: ειρηνική αγελάδα).

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ..."

Όλοι το έχουμε πει πριν αποκτήσουμε παιδιά « τα δικά μου τα παιδιά δεν θα τα κακομάθω έτσι…».

Και όλοι, όταν είχαμε τα δικά μας παιδιά, την ώρα που αντιμίλαγαν δημοσίως, που κραύγαζαν έναντι του «όχι» μας στο σούπερ μάρκετ σκεφτήκαμε με μεταμέλεια « μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε…».

Κι όμως, ξανά και ξανά, σε διάφορες φάσεις ζωής πέφτουμε πάλι στο ίδιο σφάλμα: να θεωρούμε ότι εμείς κάτι κάνουμε καλύτερα από κάποιον άλλο γονιό, ότι τα δικά μας τα παιδιά είναι καλύτερα από τα παιδιά των άλλων.

Έχω τρεις κόρες σε διαφορετικές ηλικίες και με τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες και τελείως διαφορετικές ανάγκες. Η μεγαλύτερη είναι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Ακόμη και με εκείνη θυμάμαι να έχω υποπέσει στο ίδιο σφάλμα σε διάφορες φάσεις. Πριν γεννηθεί πίστευα ότι κάπως κάτι λάθος κάνουν οι γονείς των παιδιών που γεννιούνται με δυσκολίες.

Δεν μπορεί κάτι κάνει λάθος η μητέρα στην εγκυμοσύνη: ή θα κάπνιζε, ή δεν θα τρεφόταν σωστά, ή δεν θα έκανε όλους του προγεννητικούς ελέγχους. Φευ! Δεν είχε σχέση τελικά με τη συμπεριφορά της μητέρας. Η Λουκία μου γεννήθηκε με σοβαρά προβλήματα παρότι είχα επιδιώξει να κάνω το πρώτο μου παιδί πριν τα 30 ( όπως λένε τα βιβλία ότι είναι το πιο ασφαλές!) και παρότι – νομίζω- έκανα ότι μου έλεγαν και ότι έπρεπε ως εγκυμονούσα.

Μετά, στους πρώτους μήνες της αναπηρίας της, τριγυρνώντας στα θεραπευτήρια και τα ειδικά σχολεία, έβλεπα με τρόμο τα μεγαλύτερα παιδιά και ήμουν σίγουρη ότι το δικό μου δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία παιδιών ότι θα ξεπεράσει τα προβλήματα της, θα περπατήσει, θα μιλήσει και δεν θα είναι όπως «αυτά τα παιδιά…». Φευ!

Η κορούλα μου μεγάλωσε αλλά ούτε μίλησε ούτε περπάτησε παρά τις προσπάθειες όλης της οικογένειας να τη βοηθήσει με όποιον τρόπο. Και σε «αυτά τα παιδιά…» των άλλων, ανήκει κι εκείνη, είναι άτομο με αναπηρία και είναι το δικό μου παιδί και όχι κάποιου άλλου. Είναι η υπέροχη Λουκία μου.

Και οι δυο άλλες μου κόρες, αν και χωρίς ειδικές ανάγκες επισήμως, έχουν η κάθε μια έναν δικό τους χαρακτήρα και μία δική τους προσωπικότητα που συχνά με φέρνει αντιμέτωπη με τις προκαταλήψεις μου και την κριτική που έχω κάνει για «τα παιδιά των άλλων…».

Νόμιζα ότι τα δικά μου παιδιά δεν θα κοροϊδέψουν ποτέ, δεν θα έχουν άγχος, δεν θα αντιμιλούν, δεν θα μένουν μόνα, δεν δεν… Και πάλι, ξανά και ξανά, διαψεύδομαι αλλά δεν φαίνεται να το μαθαίνω το μάθημα μου.

Έχω να μάθω ότι η γονεϊκότητα είναι ένας συνεχής αγώνας που δίνουμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, καθημερινά. Έχω να μάθω ότι ούτε εγώ τα κάνω τέλεια ούτε τα δικά μου τα παιδιά είναι τέλεια. Έχω να μάθω ότι στη θέση που είναι τα «παιδιά των άλλων…» σε μία άλλη στιγμή θα βρεθούν τα δικά μου παιδιά.

Κι όλη αυτή η συζήτηση για το bullying παραβλέπει όλα τα παραπάνω. Δεν είναι το ζήτημα ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα, τι κάνουν σωστά και τι λάθος οι γονείς ποιου παιδιού. Οι θύτες και τα θύματα εναλλάσσονται συνεχώς στις παρέες των παιδιών μας όπως γίνεται και στη ζωή. Κάνουμε σεμινάρια στο παιδιά για το σχολικό εκφοβισμό και ξεχνάμε τα προηγούμενα κεφάλαια.

Ποια είναι τα προηγούμενα κεφάλαια;

Μαθήματα φιλίας. Μαθήματα επίλυσης συγκρούσεων. Μαθήματα διαχείρισης συναισθημάτων. Μαθήματα συγχώρεσης. Μαθήματα αγάπης.
Κι εγώ τι μάθημα έχω να πάρω;

Ξέρω ότι πάλι και πάλι θα υποπέσω στο ίδιο σφάλμα γιατί είναι ανθρώπινο να ελπίζει κανείς ότι έχει απόλυτο έλεγχο στην ανατροφή των παιδιών του, στο μέλλον του, στα οικονομικά του, στις σχέσεις του. Αν έχεις τον έλεγχο, αυτό σημαίνει ότι μπορείς να αποφύγεις τον πόνο. Και ξανά και ξανά, μέσα από τα λάθη μου κάτι θα μάθω και κάπως θα καταλάβω ότι το λάθος κι ο πόνος και η δυσκολία είναι μέρος της ζωής και της εξέλιξης και του μεγαλώματος.

Και τα παιδιά των άλλων είναι τα δικά μου παιδιά και τα δικά μου παιδιά είναι τα παιδιά των άλλων…

Της Άννυς Μπενέτου, Ψυχολόγος

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ο COPY ΚΑΙ Ο PASTE: ΕΝΑ ANIMATION ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΠΑΤΕΡΑ-ΓΙΟΥ

Είναι όμοιοι…

Εν μέσω μιας πολυάσχολης ζωής, ο Copy είναι ένας πατέρας που προσπαθεί να διδάξει στον γιο του Paste το σωστό… Όμως ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να το κάνει αυτό;

Δείτε το εκπληκτικό animation των Daniel Martínez Lara και Rafa Cano Méndez:



Το είδα στο www.tvxs.gr

"ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!"

Ευχές από καρδιάς για Υγεία και Αντοχή στα δύσκολα ...

Και για Καλή Αρχή ένα εκπληκτικό τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη ...

Οι «Περσείδες» είναι το ομώνυμο τραγούδι απ' τον νέο δίσκο του Μίλτου Πασχαλίδη, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές Νοεμβρίου2016.

«Όταν διαλύεται ένα σύμπαν, ό μόνος τρόπος επιβίωσης είναι να φτιάξεις ένα άλλο για να έχεις κάπου να κατοικήσεις.
Αυτές είναι οι Περσείδες, οι κόρες του Περσέα.
Τα δικά μου πεφταστέρια».

Μίλτος Πασχαλίδης, Οκτώβρης 2016

Την εικόνα βρήκα στο dimiourgo.blogspot.gr, ενώ το τραγούδι "Περσείδες" στο www.youtube.com

Γιάννης Κότσιρας - Κάθε Φορά

Ας απολαύσουμε ένα ακόμη πολύ όμορφο τραγούδι μας!