Ακολουθεί μια πολύ όμορφη δημιουργία του Δημήτρη Ζερβουδάκη.
Ας την απολαύσουμε !
Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε ...
Ας την απολαύσουμε !
Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε ...
Σάββατο 6 Αυγούστου 2016
"ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ"
Artist: ClareElsaesser (detail)
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας νέος που πίστευε πολύ στην αγάπη.
Από πείσμα ή από ανάγκη δύσκολο να πεις. Ως ευσεβής πιστός ή ταπεινός δούλος, δεν είχε αποφασίσει.
Τις νύχτες κοίταζε τ’ άστρα και τους έδινε τα ονόματα όσων αγάπησε. Είχε βαλθεί να γεμίσει τον ουρανό με δαύτη. Να μη μείνει εκατοστό χωρίς τη μαγεία της. Να μην υπάρχει κανείς που δεν ένιωσε τη δύναμη της.
Πάλευε για χάρη της. Θυσίαζε κομμάτια του. Αγκάλιαζε τρυφερά ό,τι όμορφο έβρισκε στον δρόμο του. Χαμογελούσε σε όποιον θετικά περιέβαλλε τη ζωή του.
Ώσπου μια μέρα, ηλιόλουστη ή βροχερή δεν έχει σημασία, συνάντησε στο δρόμο του μια κοπέλα. Δεν ήταν σίγουρος αν έλαμπε πραγματικά ή αν η παρουσία της έκανε τα μάτια του πιο φωτεινά, όμως ήξερε πως δεν είχε βρεθεί τυχαία στο δρόμο του.
«Τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή;», τον ρώτησε ένα απόγευμα δίπλα στη θάλασσα.
«Η αγάπη», απάντησε εκείνος χωρίς δεύτερη σκέψη.
«Τότε, αγάπησε με», τον πρoέτρεψε. «Πολύ. Όσο πιο πολύ μπορείς».
«Δεν μπορώ», είπε σαστισμένα. «Υπάρχει μια άλλη. Και την αγαπώ. Πώς μπορώ ν’ αγαπώ τόσο πολύ δυο ταυτόχρονα; Θα έπρεπε να μοιράσω την αγάπη. Κι αυτό δεν θα ήταν δίκαιο για εκείνη. Γιατί κι εκείνη με αγαπά, και μάλιστα με όλη της την καρδιά».
Η κοπέλα δεν θύμωσε. Μόνο επεξεργαζόταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Πάλευαν να μείνουν ήρεμα.
«Αν κάτι μου συνέβαινε, θ’ ανησυχούσες;», τον ρώτησε τελικά.
«Πολύ»
«Αν κάποια στιγμή εξαφανιζόμουν εντελώς από τη ζωή σου, θα το άντεχες;» ‘
«Καθόλου»
«Αν σου ζητούσαν να με διαγράψεις από τη μνήμη σου, σαν να μην πέρασα ποτέ από τη σκέψη σου, τις στιγμές σου. Θα το δεχόσουν;»
«Με τίποτα».
«Κι όμως, παρόλα αυτά, ισχυρίζεσαι πως δεν μπορείς να με αγαπήσεις πολύ... Λες και σε ρωτά η αγάπη, πόσο θα αγαπήσεις και ποιον. Λες και είναι στο χέρι σου. Τι σόι αγάπη θα ήταν, αν ερχόταν κατά παραγγελία;»
«Δεν καταλαβαίνεις… Φοβάμαι. Φοβάμαι πως αν σε αγαπήσω πολύ, θα είναι για πάντα. Και η πιθανότητα να πονάω για πάντα, επειδή δεν μπορώ να σ’ έχω, είναι αβάσταχτη»
«Το αν θα με έχεις ή όχι στη ζωή σου είναι απόφαση. Δική σου, δική μου ή και των δυο, δεν έχει σημασία. Το αν θ’ αγαπήσεις εσύ εμένα ή εγώ εσένα ή ο ένας τον άλλο, είναι απόφαση των μέσα μας, της καρδιάς, της ψυχής ή και όλων μαζί. Κι αυτά έχουν ήδη αποφασίσει… Σ΄ αγαπώ…».
Ο νέος δεν μίλησε. Μόνο χαμήλωσε λίγο το βλέμμα κι έμεινε να κοιτάζει τη θάλασσα, δαγκώνοντας τα χείλη του μέχρι που μάτωσαν.
Η κοπέλα δεν άντεχε να τον βλέπει να βασανίζεται για την αγάπη. Άπλωσε τα χέρια της, τα έβαλε στα μάγουλα του και σήκωσε το κεφάλι του μέχρι που το βλέμμα του κλείδωσε στο δικό της. Πέρασε τους αντίχειρες πάνω από τα χείλη του και σκούπισε το αίμα. Έπειτα πλησίασε, του έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο και χαϊδεύοντας με το πρόσωπο της το δικό του, έφτασε τα χείλη της στο αυτί του.
«Κι αν φοβάσαι, κρύψε με στις πιο σκοτεινές γωνιές του μυαλού σου. Ίσως τότε καταλάβεις πόσο φως γεννά η αγάπη», του είπε. Έπειτα, σηκώθηκε αργά, γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε.
Ο νέος έσκυψε το κεφάλι ξανά. Δεν ήθελε να τη βλέπει να φεύγει. «Σ’ αγαπώ», ψιθύρισε την ώρα που έκλεινε τα μάτια του και ο μόνος που το άκουσε ήταν ο άνεμος.
Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που ένα αστέρι έπεφτε, του έδινε το όνομα της και έκανε μια ευχή:
Να βρει τη δύναμη να της πει πως την αγαπούσε. Πολύ. Βαθιά. Για πάντα.
Γιατί μόνο έτσι μπορούσε. Γιατί μόνο έτσι της άξιζε.
Κείμενο: Ιωάννα Γκανέτσα
Πρώτη δημοσίευση: agapas-afou.blogspot.gr
Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr
Από πείσμα ή από ανάγκη δύσκολο να πεις. Ως ευσεβής πιστός ή ταπεινός δούλος, δεν είχε αποφασίσει.
Τις νύχτες κοίταζε τ’ άστρα και τους έδινε τα ονόματα όσων αγάπησε. Είχε βαλθεί να γεμίσει τον ουρανό με δαύτη. Να μη μείνει εκατοστό χωρίς τη μαγεία της. Να μην υπάρχει κανείς που δεν ένιωσε τη δύναμη της.
Πάλευε για χάρη της. Θυσίαζε κομμάτια του. Αγκάλιαζε τρυφερά ό,τι όμορφο έβρισκε στον δρόμο του. Χαμογελούσε σε όποιον θετικά περιέβαλλε τη ζωή του.
Ώσπου μια μέρα, ηλιόλουστη ή βροχερή δεν έχει σημασία, συνάντησε στο δρόμο του μια κοπέλα. Δεν ήταν σίγουρος αν έλαμπε πραγματικά ή αν η παρουσία της έκανε τα μάτια του πιο φωτεινά, όμως ήξερε πως δεν είχε βρεθεί τυχαία στο δρόμο του.
«Τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή;», τον ρώτησε ένα απόγευμα δίπλα στη θάλασσα.
«Η αγάπη», απάντησε εκείνος χωρίς δεύτερη σκέψη.
«Τότε, αγάπησε με», τον πρoέτρεψε. «Πολύ. Όσο πιο πολύ μπορείς».
«Δεν μπορώ», είπε σαστισμένα. «Υπάρχει μια άλλη. Και την αγαπώ. Πώς μπορώ ν’ αγαπώ τόσο πολύ δυο ταυτόχρονα; Θα έπρεπε να μοιράσω την αγάπη. Κι αυτό δεν θα ήταν δίκαιο για εκείνη. Γιατί κι εκείνη με αγαπά, και μάλιστα με όλη της την καρδιά».
Η κοπέλα δεν θύμωσε. Μόνο επεξεργαζόταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Πάλευαν να μείνουν ήρεμα.
«Αν κάτι μου συνέβαινε, θ’ ανησυχούσες;», τον ρώτησε τελικά.
«Πολύ»
«Αν κάποια στιγμή εξαφανιζόμουν εντελώς από τη ζωή σου, θα το άντεχες;» ‘
«Καθόλου»
«Αν σου ζητούσαν να με διαγράψεις από τη μνήμη σου, σαν να μην πέρασα ποτέ από τη σκέψη σου, τις στιγμές σου. Θα το δεχόσουν;»
«Με τίποτα».
«Κι όμως, παρόλα αυτά, ισχυρίζεσαι πως δεν μπορείς να με αγαπήσεις πολύ... Λες και σε ρωτά η αγάπη, πόσο θα αγαπήσεις και ποιον. Λες και είναι στο χέρι σου. Τι σόι αγάπη θα ήταν, αν ερχόταν κατά παραγγελία;»
«Δεν καταλαβαίνεις… Φοβάμαι. Φοβάμαι πως αν σε αγαπήσω πολύ, θα είναι για πάντα. Και η πιθανότητα να πονάω για πάντα, επειδή δεν μπορώ να σ’ έχω, είναι αβάσταχτη»
«Το αν θα με έχεις ή όχι στη ζωή σου είναι απόφαση. Δική σου, δική μου ή και των δυο, δεν έχει σημασία. Το αν θ’ αγαπήσεις εσύ εμένα ή εγώ εσένα ή ο ένας τον άλλο, είναι απόφαση των μέσα μας, της καρδιάς, της ψυχής ή και όλων μαζί. Κι αυτά έχουν ήδη αποφασίσει… Σ΄ αγαπώ…».
Ο νέος δεν μίλησε. Μόνο χαμήλωσε λίγο το βλέμμα κι έμεινε να κοιτάζει τη θάλασσα, δαγκώνοντας τα χείλη του μέχρι που μάτωσαν.
Η κοπέλα δεν άντεχε να τον βλέπει να βασανίζεται για την αγάπη. Άπλωσε τα χέρια της, τα έβαλε στα μάγουλα του και σήκωσε το κεφάλι του μέχρι που το βλέμμα του κλείδωσε στο δικό της. Πέρασε τους αντίχειρες πάνω από τα χείλη του και σκούπισε το αίμα. Έπειτα πλησίασε, του έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο και χαϊδεύοντας με το πρόσωπο της το δικό του, έφτασε τα χείλη της στο αυτί του.
«Κι αν φοβάσαι, κρύψε με στις πιο σκοτεινές γωνιές του μυαλού σου. Ίσως τότε καταλάβεις πόσο φως γεννά η αγάπη», του είπε. Έπειτα, σηκώθηκε αργά, γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε.
Ο νέος έσκυψε το κεφάλι ξανά. Δεν ήθελε να τη βλέπει να φεύγει. «Σ’ αγαπώ», ψιθύρισε την ώρα που έκλεινε τα μάτια του και ο μόνος που το άκουσε ήταν ο άνεμος.
Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που ένα αστέρι έπεφτε, του έδινε το όνομα της και έκανε μια ευχή:
Να βρει τη δύναμη να της πει πως την αγαπούσε. Πολύ. Βαθιά. Για πάντα.
Γιατί μόνο έτσι μπορούσε. Γιατί μόνο έτσι της άξιζε.
Κείμενο: Ιωάννα Γκανέτσα
Πρώτη δημοσίευση: agapas-afou.blogspot.gr
Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr
"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ.ΓΟΝΕΙΣ ΘΕΛΟΥΝ!"
Μια συζήτηση με τον ψυχαναλυτή Νίκο Σιδέρη
Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;
Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.
Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;
Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς.
Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές. Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.
Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;
Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι.
Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.
Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;
Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα.
Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.
Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;
Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά.
Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.
Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.
Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.
Είναι σαν να θέτεις όρια;
Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη... έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας.
«Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».Πώς θα ξέρει ένας γονιός πότε να θέσει τα όρια και ποιοι είναι οι κανόνες;
Σε αυτά ο καθένας έχει ήδη μέσα του μια γνώση. Και με αυτά που έχει στο μυαλό του, με αυτά πορεύεται. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις οικογένειες, για όλα τα παιδιά.
Το βασικότερο απ’ όλα, γιατί είναι η βάση της ανθρώπινης σχέσης, είναι ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τους να σέβεται τους γονείς τους επειδή είναι γονείς του και όχι για άλλον λόγο. Σε μια συνηθισμένη οικογένεια, το παιδί δεν είναι καλός κριτής για το πώς θα του φερθούν οι γονείς για να είναι καλοί γονείς. Οι γονείς θα πορευθούν όπως οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Απλώς πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ούτως ώστε αν δουν ότι κάτι δεν πάει καλά, να το σκεφτούν, να το συζητήσουν μεταξύ τους, με τους συγγενείς τους και, στο τέλος, ας πάνε να μιλήσουν με κάποιον ειδικό, αν δεν μπορούν να το λύσουν.
Στην αγάπη πρέπει να υπάρχουν όρια; Μερικές φορές από τη μεγάλη αγάπη πνίγουμε τον άλλον…
Αυτό είναι φάλτσο, επειδή η αγάπη των γονιών πρέπει να είναι έντεχνη αγάπη και όχι λουτρό αγάπης, που πετάς μέσα το παιδί και ό,τι γίνει.
Πρέπει να ξέρεις ότι το παιδί δεν είναι εξάρτημα δικό σου, δεν ζει για εσένα, για να εκπληρώσει τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα και να γιατρέψει τις δικές σου απογοητεύσεις, αλλά φτιάχνεις ένα πλάσμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει αυτοτέλεια. Στις σχέσεις εξάρτησης γράψε λάθος. Σε κάθε τέχνη υπάρχει το σωστό και το λάθος. Στη μουσική το λέμε φάλτσο, στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, φάουλ. Όταν παίζεις ένα έντεχνο παιχνίδι, υπάρχει η έννοια του φάουλ. Η τέχνη του γονιού είναι η τέχνη της έντεχνης αγάπης που ταιριάζει στη σχέση του παιδιού με τον γονιό.
Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς;
Το πιο δυσάρεστο και διαδεδομένο στο Δυτικό κόσμο είναι ότι οι γονείς φοβούνται να είναι γονείς.
Φοβούνται το τρίτο στοιχείο, αυτό της άφοβης καθοδήγησης. Εν μέρει αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Κάποιοι είχαν πληγωθεί όταν ήταν παιδιά, κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού έμεινε ασυνείδητα ή ασυναίσθητα. Γιατί ο καθένας κουβαλάει τραύματα και απογοητεύσεις. Αυτό που κάνει ασταθή τα πράγματα σήμερα και τους γονείς να φοβούνται να είναι γονείς, κι αυτό είναι το σύνηθες λάθος, είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν τους εξοπλίζει με την τεχνογνωσία και τους συναισθηματικούς πόρους που θα τους έδειχναν πώς μεγαλώνεις ένα παιδί και ότι αξίζει τον κόπο να μεγαλώνεις ένα παιδί ακόμα και όταν χρειάζεται να κάνεις τον διαιτητή που θα σφυρίξει φάουλ, που θα δυσαρεστήσει, δηλαδή, τον αγαπημένο του. Όταν ο προπονητής ή ο δάσκαλος της μουσικής σού λέει τι να κάνεις και σε διορθώνει, το κάνει για να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, δεν σε κατακρίνει.
Σε επώδυνες καταστάσεις, όπως ένα διαζύγιο, πώς θα αποφύγουν οι γονείς τα λάθη;
Το νόημα που θα πάρει ένα διαζύγιο εξαρτάται από το πώς θα το βιώσει ένα παιδί και κυρίως από το πώς θα του μιλήσουν οι μεγάλοι γι’ αυτό το πράγμα. Και θα πρέπει να του μιλήσουν λέγοντάς του αλήθεια και όχι ψέμα. Αν επιχειρήσουν να πουν ψέμα σε ένα παιδί, το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει το πρακτικό αντίκρισμα του ψέματος, αλλά καταλαβαίνει το συναισθηματικό αντίκρισμα. Συνεπώς θα μιλήσουν στο παιδί κάπως έτσι:
«Χωρίζουμε για τον απλό λόγο ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, επειδή αγαπηθήκαμε, κάναμε έναν, δύο, πέντε καρπούς της αγάπης μας και μετά, επειδή αποκλίνουν οι δρόμοι της αγάπης, επιλέξαμε να ζήσουμε χωριστά». Αν, λοιπόν, οι γονείς το έχουν αφομοιώσει αυτό και το ζήσουν χωρίς τεράστιο δράμα (όχι χωρίς πόνο, γιατί πάντα ένας χωρισμός έχει πόνο, ακόμα κι όταν έχει εκπνεύσει η σχέση συναισθηματικά) και μιλήσουν με αυτόν τον απλό τρόπο στα παιδιά τους, και δεν προσπαθήσουν να πουν ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, τότε το παιδί θα πληγωθεί, θα πονέσει, γιατί, μην αυταπατόμαστε, το παιδί έχει ανάγκη και από τους δύο γονείς, αλλά θα μπορέσει να χωνέψει αυτήν τη νέα σχέση μεταξύ των μεγάλων, από τη στιγμή που δεν πλήττεται η σχέση με τους γονείς του. «Δεν χωρίζουν οι γονείς σου. Χωρίζουν τα δύο μέρη του ζευγαριού και θα συνεχίσουν να είναι γονείς σου σε όλη σου τη ζωή. Όσο σε αγαπούσαμε θα σε αγαπάμε».
Δεν είναι, όμως, τόσο αυτονόητα για όλους τους γονείς.
Όταν αποφασίζεις μια συμβίωση με σκοπό την οικογένεια, βλέπεις τον κόσμο περίπου από την ίδια οπτική γωνία που τον βλέπει και ο άλλος.
Όταν χωρίσουν οι άνθρωποι, βλέπουν πια τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Και εκεί είναι μεγάλος ο πειρασμός και οι περισσότεροι άνθρωποι την πατάνε γιατί προσπαθούν να βρουν γιατί έγινε. Όταν χωρίζεις δεν βγάζεις άκρη. «Βρεθήκαμε μαζί για το καλό, δεν μας βγήκε και πάμε παρακάτω». Αν αυτή την απλή αλήθεια την δεχτούν οι γονείς, ότι όταν χωρίσεις είναι αλλιώτικος ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τα πράγματα, τότε είναι σχετικά εύκολο, αλλά όχι ανώδυνο, να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους, ξέροντας ότι κάποια πράγματα θα τους πληγώσουν, αλλά ο χρόνος, η καλή σχέση και ο καλός λόγος θα επουλώσουν τις πληγές. Αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να μην φοβούνται να είναι γονείς.
www.familylife.gr
Ο Νίκος Σιδέρης έχει γράψει το βιβλίο Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!
Το διάβασα στο www.hamomilaki.gr
Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016
ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΟ ΝΕΡΟ:ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ
Eξ ορισμού "εμφιαλωμένο ύδωρ" είναι το νερό που πωλείται στο κοινό μέσα σε κλειστούς περιέκτες. Mπορεί δε να παρουσιάζεται ως "νερό μεταλλικό". Eπίσης όμως μπορεί να είναι και νερό διαφόρου προελεύσεως που να έχει υποστεί κατεργασία ώστε να γίνει κατάλληλο για κατανάλωση αφού προηγουμένως εγκλεισθεί σε σφραγισμένους περιέκτες (υάλινα ή πλαστικά μπουκάλια).
Σήμερα υπάρχει μεγάλη αύξηση στην κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού και μάλιστα παγκοσμίως, και ο κύριος λόγος αυτού του φαινομένου αποδίδεται στις έξυπνες και ελκυστικές διαφημίσεις που παρουσιάζουν πανύψηλα βουνά, ωραία και δροσερά παγόβουνα, και κατακάθαρες πηγές που βρίσκονται μέσα σε δάση όπου δεν έχει πατήσει πόδι ανθρώπου και που αναυλίζει κατακάθαρο νερό! Aλλά επίσης και στον δισταγμό του κοινού, κατά καιρούς, να χρησιμοποιεί το νερό του αστικού δικτύου.
Kαι εδώ γεννάται το ερώτημα: είναι πλήρους καθαρότητος και αληθινό το εμφιαλωμένο νερό; Eπίσης, υπάρχουν περιοριστικοί κανόνες για τα εμφαλωμένα νερά που να είναι πιο αυστηροί από αυτούς που υπάρχουν για το νερό της βρύσης; H απάντηση είναι: όχι ακριβώς!
Kανένας δεν θα πρέπει να υποθέτει ότι επειδή αγόρασε νερό εμφιαλωμένο, αυτό θα είναι απαραιτήτως και καλύτερο και καθαρότερο και ασφαλέστερο από τα περισσότερα κοινά ύδατα των πόλεων. Kαι αυτό γιατί έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις που, ενώ η διαφήμιση παρουσίαζε ένα γάργαρο νερό, με φωτογραφίες βουνών και λιμνών, το συγκεκριμένο νερό προήρχετο από το χώρο στάθμευσης μιας βιομηχανίας (!) και μάλιστα πολύ κοντά στο χώρο των αποβλήτων (HΠA).
Σύμφωνα με υπεύθυνους κρατικούς υπολογισμούς, στην Aμερική, το ένα τέταρτο των εμφιαλωμένων υδάτων, προέρχεται από εμφιάλωση, με νερό της βρύσης, πότε με μιά επιπλέον κατεργασία του, αλλά και κάποτε όχι.
Kαι στη χώρα μας όμως κατά καιρούς έχουν ακουστεί φήμες για εμφιαλωμένα νερά που παρουσίασαν κάποιο πρόβλημα, με αποτέλεσμα την απόσυρσή τους, είτε προσωρινά, ή για ένα διάστημα, ή και μόνιμα.
Παρ’ όλα αυτά, τα εμφιαλωμένα νερά δεν πρέπει να ενοχοποιούνται συλλήβδην για όλα τα δεινά, επειδή, χωρίς αμφιβολία, η πλειονότης των και χρήσιμη είναι αλλά και το περιεχόμενό τους καθαρό προς πόσι.
Eμφιαλωμένων νερών υπάρχουν πολλοί τύποι όπως φαίνεται αναλυτικά και στον πίνακά μας.
Ως προς το πόσιμο νερό, αν δεν υποστεί τις κατάλληλες διεργασίες καθαρισμού του, μπορεί να εμπεριέχει έναν αριθμό μικροοργανισμών, όπως βακτηρίδια, ιούς και άλλα παράσιτα που να προκαλούν ασθένειες. Tο εμφιαλωμένο νερό μπορεί επίσης και αυτό να εμπεριέχει αυτούς τους οργανισμούς, αν και επιδημίες από χρήση εμφιαλωμένου νερού είναι σχετικά σπάνιες.
Θα πρέπει επομένως τα εμφιαλωμένα νερά να είναι πάντοτε ασφαλή προς χρήση, να προφυλάσσουν την δημόσια υγεία, και να είναι σύμφωνα με τις προδιαγραφές που απαιτούνται για τα τρόφιμα. Δηλαδή θα πρέπει να γίνονται τακτικοί έλεγχοι από τις αρμόδιες υπηρεσίες σε τυχαία δείγματα και κατά καθορισμένα ή και ακαθόριστα χρονικά διαστήματα.
Ένα όμως μεγάλο πρόβλημα, που πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως, είναι αυτό της ασφαλούς αποθήκευσης του εμφιαλωμένου νερού. Kατ’ αρχάς θα πρέπει να τοποθετηθεί σε ψυγείο αμέσως μετά το άνοιγμά του προς χρήση ή ακόμη καλύτερα, και από τη στιγμή που θα αγορασθεί, αν αυτό είναι δυνατό.
O καταναλωτής θα πρέπει πάντοτε θα ελέγχει την ημερομηνία εμφιάλωσης αλλά και το διάστημα που θα πρέπει να καταναλωθεί, δηλ. την ημερομηνία λήξης του.
Όπως όλα τα νερά, έτσι και το εμφιαλωμένο μπορεί να περιέχει ένα μικρό αριθμό αβλαβών βακτηριδίων, τα οποία όμως, αν το νερό αποθηκευθεί για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα στη θερμοκρασία του χώρου, και ιδίως το καλοκαίρι, τα βακτηρίδια αυτά μπορεί να αυξηθούν δραματικά, καθιστώντας έτσι το νερό ακατάλληλο προς πόσι.
Για ώρες μεγάλης ανάγκης, όπως προβλήματα στο αστικό δίκτυο, σεισμούς, άλλες φυσικές καταστροφές κλπ, το εμφιαλωμένο νερό σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να φυλάσσεται σε υπόγειο, σε ψυχρό χώρο, και να ανανεούται ετησίως.
Tέλος, είναι απαραίτητο να δοθούν και μερικές πληροφορίες ως προς το τι θα πρέπει να προσέχει κάποιος που πρόκειται να αγοράσει και χρησιμοποιήσει εμφιαλωμένο νερό:
Ποτέ να μην αγοράζονται εμφιαλωμένα νερά με αποσφραγισμένο καπάκι. Όπως επίσης όταν υπάρχουν εμφανή επιπλέοντα στοιχεία εντός του νερού.
Nα μην επηρεάζεται κανείς από εντυπωσιακές επιγραφές. Nα ελέγχεται πάντοτε η ημερομηνία παραγωγής και λήξης, η χημική ανάλυση, ο τόπος προέλευσης και η πηγή του νερού.
Nα μη ξαναγεμίζονται χρησιμοποιημένες μπουκάλες. Kαλύτερα να αγοράζονται καινούριες.
Για περαιτέρω ασφαλή διατήρηση του εμφιαλωμένου νερού, δεν θα πρέπει να πίνουν από το ίδιο μπουκάλι πλέον του ενός ατόμου. Γι’ αυτό, πρέπει να σερβίρεται πάντοτε σε ποτήρι.
Kατά τα ταξίδια να προτιμάται το ανθρακούχο ύδωρ.
Aν δεν υπάρχει ψυγείο, τα εμφιαλωμένα νερά, θα πρέπει να αποθηκεύονται σε ψυχρό μέρος, μακριά από θέρμανση και το ηλιακό φως.
Nερό για μωρά καλό θα είναι να είναι αποστειρωμένο.
Oι περιέκτες να διατηρούνται καθαροί.
ΔΑΦΟΡΟΙ ΤΥΠΟΙ ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΩΝ ΝΕΡΩΝ
A. Nερό Πηγής και Mεταλλικό
1. Πηγής: Πόσιμο, εμφιαλωμένο νερό προερχόμενο από υπόγεια εγκεκριμένη πηγή.
2. Φυσικό πηγής: Tο ίδιο ως το ανωτέρω.
3. Mεταλλικό: Ίδιας προελεύσεως όπως το 1.
4. Φυσικό μεταλλικό: Eίναι όπως και το μεταλλικό (3).
B. Άλλα εμφιαλωμένα Nερά
1. Aρτεσιανό: Eμφιαλωμένο νερό από πηγάδι.
2. Eμφιαλωμένο: Nερό που τοποθετείται σε σφραγισμένο περιέκτη.
3. Aνθρακούχο: Eμφιαλωμένο, που περιέχει και διοξείδιο του άνθρακα.
4. Aπεσταγμένο: Eμφιαλωμένο νερό, προερχόμενο από απόσταξη.
5. Πόσιμο: Eμφιαλωμένο νερό, που προέρχεται από συγκεκριμένη πηγή και κατόπιν ειδικής επεξεργασίας, όπως φιλτράρισμα και οζονισμός.
6. Aπιονισμένο: Eμφιαλωμένο νερό, παραγόμενο με απιονισμό με σκοπό τον περιορισμό του ολικού αριθμού των διαλυτών στερεών.
7. Φθοριωμένο: Eμφιαλωμένο, με προσθήκη φθορίου.
8. Φυσικό: Eμφιαλωμένο, προερχόμενο, από αποδεκτή υπόγεια πηγή.
9. Kαθαρό: Eμφιαλωμένο νερό, προερχόμενο από απόσταξη.
10. Nερό από πηγάδι: Eμφιαλωμένο, προερχόμενο από υπόγειο νερό πηγαδιού.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΟΥΛΗΣ
O Nικόλαος Χούλης είναι Ομότιμος Καθηγητής Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Το διάβασα στο www.boro.gr
"ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ":Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές και κύριους εκφραστές του λαϊκού μας τραγουδιού....
Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τα χαράματα της 3ης Αυγούστου 1972, καθώς μετά τη δουλειά πήγαινε για ψάρεμα στα Βασιλικά της Σαλαμίνας. Στη μνήμη του, ο Βασίλης Τσιτσάνης -κουμπάρος, φίλος και συνεργάτης του για πολλά χρόνια- έγραψε Το τραγούδι του Γιάννη που τραγουδά η Πόλη Πάνου
Περισσότερα για τη ζωή και το έργο του μπορείτε να μάθετε,πατώντας ΕΔΩ.
Ακολουθεί το πολύ όμορφο τραγούδι σε στίχους και μουσική του Γιάννη Παπαϊωάννου
με τίτλο "Βαδίζω και Παραμιλώ".Εδώ θα το ακούσουμε από τον Μπάμπη Γκολέ.
"ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΙ ΒΑΥΚΙΣ: ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΦΛΑΜΟΥΡΙΑ"
Η αγάπη τους ήταν μεγάλη και ούτε στιγμή δεν έκανε ο ένας χωρίς τον άλλον.
Όταν η Βαυκίδα ασχολούνταν με τις δουλειές του νοικοκυριού της, πάντοτε ο καλός της τη βοηθούσε και της έλεγε τραγούδια αγάπης, και όταν ο Φιλήμονας πήγαινε στο δάσος βαθιά για να κόψει ξύλα ή να κυνηγήσει, η Βαυκίδα του χοροπηδηχτά τον ακολουθούσε και του σιγοτραγουδούσε.
Κάποια μέρα ο Δίας, που λέτε, αποφάσισε να κατέβει από το ολύμπιο παλάτι του και να επισκεφτεί τους ανθρώπους. Ήθελε να δει αν ακολουθούν τον ίσιο δρόμο στη ζωή τους, αλλά πάνω απ' όλα αν έχουνε καλοσύνη στην καρδιά τους.
Πήρε μαζί του λοιπόν τον Ερμή, και σαν δυο φτωχοί ζητιάνοι χτύπαγαν τις πόρτες των ανθρώπων.
Όλοι οι νυκοκυραίοι όμως, μα όλοι, έκλειναν κατάμουτρα τα πορτόφυλλα, βλέποντας δυο πεινασμένους κουρελήδες.Μεγάλη στεναχώρια έπιασε το Δία.
— Πάνε οι άνθρωποι, μονολογούσε, κάκεψαν και η καρδιά τους πέτρα έχει γίνει.
Γεμάτοι απογοήτεψη, περπατώντας αργά-αργά, έφτασαν και στο μικρό σπιτάκι του Φιλήμονα και της Βαυκίδας. — Ας χτυπήσουμε και εδώ, είπε ο Ερμής, ίσως μας δεχτούν και μας φιλοξενήσουν.
Μπορεί να ήταν θεοί, αλλά, μη νομίζετε, σαν ζητιάνοι και πείνα και κούραση και νύστα ένιωθαν.
Τακ-τακ, χτυπάνε την ξύλινη πορτούλα, και δυο χαρούμενα πρόσωπα διάπλατα την άνοιξαν.
— Περάστε ξένοι, περάστε, είπε το αγαπημένο ζευγάρι με ένα στόμα.
Τάισαν, τους δυο θεούς, τους πότισαν, τους έβαλαν κοντά στο τζάκι να ζεσταθούν και ούτε που ρώτησαν από που έρχονται, ποιοι είναι και πού πηγαίνουν.
Σαν ξημέρωσε και του ήλιου το φως έδιωξε τις σκιές από το δάσος, πετάχτηκε πρώτη η Βαυκίδα και να ετοιμάσει ζεστό χυλό με μέλι και καρύδια, να φάνε οι ξένοι και να στυλωθούν.
Στη μέση της σάλας τους βρήκε όρθιους, πανώριους, με ρούχα θεϊκά να την κοιτούν.
— Αγάπη μου, έλα, έλα γρήγορα να δεις, φώναξε.
Ήρθε κοντά της και ο Φιλήμονας και οι δυο μαζί έμειναν με το στόμα ανοιχτό μπροστά στη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά των θεών.
— Είσαστε το πιο αγαπημένο ζευγάρι, οι πιο καλοί άνθρωποι πάνω στη γη, τους είπε ο Δίας. Θέλω να σας εκπληρώσω την πιο μεγάλη σας επιθυμία. Δεν έχετε παρά να μου πείτε τι θέλετε και θα σας το χαρίσω.
Το αγαπημένο ζευγάρι τότε, μη νομίζετε, δε ζήτησε ούτε πλούτια ούτε δόξα, ούτε παλάτια.
Και οι δυο, με μια φωνή ζήτησαν να πεθάνουν μαζί, όταν θα 'ρθει αυτή η ώρα για να μην πονέσει κανένας από τους δυο από το χαμό του άλλου.
Και σαν έφτασε η ώρα τους, σε βαθιά γεράματα, έβγαλαν ρίζες και κορμό και φύλλα και έγινε Δρυς ο Φιλήμονας και Φιλύρα η Βαυκίδα.
Πηγή:www.hamomilaki.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)