"ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ"

«H θλίψη που δεν εκφράστηκε με δάκρυα αναγκάζει τα υπόλοιπα όργανα του σώματός μας να θρηνούν»- Henry Mandslay

Για να συμπαρασταθείτε στη θλίψη, απλώς αφήστε χώρο στα δάκρυα. Ενθαρρύνετέ τα με απλά λόγια: «Είναι σκληρό…», «είσαι στ΄αλήθεια πολύ στεναχωρημένος που…», «είναι λυπηρό να σκέφτεσαι ότι δεν θα ξαναδείς ποτέ πια κάποιον…».

Σε γενικές γραμμές, όταν κάποιος κλαίει, μην τον αγγίζετε, εκτός αν η οικειοτητά σας είναι τόση ώστε η επαφή σας να μη σταματήσει τα δάκρυά του.

Μπορείτε λοιπόν να πάρετε το παιδί σας αγκαλιά. Στήθος με στήθος. Ενώ εσείς αναπνέετε ήρεμα και βαθιά, νιώστε την ανάσα του και δεχτείτε το παιδί μέσα στην καρδιά σας. Ενθαρρύνετέ το να ξαλαφρώσει κλαίγοντας: «Κλάψε αγάπη μου, κλάψε όσο έχεις ανάγκη να κλάψεις!»

Τα δάκρυα βοηθούν και στην αποδοχή της ήττας. Ας αποφύγουμε να πούμε στο τέλος ενός παιχνιδιού αν η κόρη μας δεν έχει κερδίσει: «Μην κλαις πια, την επόμενη φορά θα είναι η σειρά σου». Καλύτερα να πούμε: «Σε καταλαβαίνω γλυκιά μου, είναι σκληρό να χάνεις».

Σας φαίνεται παρατραβηγμένο; Δοκιμάστε το. Τα δάκρυα είναι εδώ έτσι κι αλλιώς και θα παρατηρήσετε πως διαρκούν πολύ περισσότερο όταν δεν τα σέβεστε.


Isabelle Filliozat, Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού, αφουγκραστείτε την ευφυΐα των συναισθημάτων του παιδιού σας, μετάφραση της Βασιλικής Κοκκίνου από τα γαλλικά, εκδόσεις Ενάλιος

Πηγή: newagemama.com

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

"ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ"-ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ-

Ακολουθεί ένα διαμάντι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς γιομάτο εικόνες,συναισθήματα ....

«Όταν διαλύεται ένα σύμπαν, ο μόνος τρόπος επιβίωσης είναι να φτιάξεις ένα άλλο για να έχεις κάπου να κατοικήσεις.
Αυτές είναι οι Περσείδες, οι κόρες του Περσέα.
Τα δικά μου πεφταστέρια».

Μίλτος Πασχαλίδης, Οκτώβρης 2016

Τούτο το καλοκαιράκι

(Παραδοσιακό Αρκαδίας)

"Η ΔΙΑΙΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ"

«Το μόνο «πράγμα» που δεν μπορούμε ποτέ να πάρουμε αρκετό είναι η αγάπη. Και το μόνο «πράγμα» που ποτέ δεν δίνουμε αρκετά είναι η αγάπη» – Χένρι Μίλερ

Εδώ και κάμποσα χρόνια παιδεύομαι με τα ίδια πέντε κιλά, που τα παίρνω τάχιστα όταν τα βρίσκω σκούρα και τα χάνω εύκολα όταν νιώθω δυνατή και ευχαριστημένη. Κι επειδή τώρα τελευταία όλο και περισσότερο δυσκολεύομαι να νιώσω δυνατή και ευχαριστημένη, τα «αγαπημένα» μου πέντε κιλά επέστρεψαν, για να μου θυμίσουν ότι χρειάζομαι φροντίδα, «στοργή και προδέρμ».

Υποψιάζομαι πως σαν και μένα υπάρχουν πολλοί και πολλές. Για μένα αυτά τα πέντε κιλά παίζουν το ρόλο μιας ασπίδας που υποτίθεται πως με «προστατεύει» όταν νιώθω ευάλωτη συναισθηματικά απέναντι στην αβεβαιότητα και τις προκλήσεις της ζωής. Και μου κάνει καλό, πριν αρχίσω να μπαίνω σε κάθε είδους δίαιτες και γυμναστικές εν όψει του θέρους, να θυμίζω στον εαυτό μου το μήνυμα που έρχονται κάθε φορά να μου δώσουν.

Γι΄ αυτό μοιράζομαι μαζί σας ένα υπέροχο κείμενο του σπουδαίου δάσκαλου και συγγραφέα Άλαν Κοέν, που είμαι σίγουρη πως θα σας αγγίξει και ίσως βοηθήσει να δείτε τα παραπανίσια ή τα λιγοστά σας κιλά με άλλο μάτι:

Ακουσα για μια γυναίκα που κάνει θαύματα με ανορεκτικούς και βουλιμικούς ασθενείς. Παίρνει σκελετωμένες γυναίκες των τριάντα κιλών από το νοσοκομείο, τις πηγαίνει στο σπίτι της όπου τις κρατάει στην αγκαλιά της, τις λικνίζει σαν μωρά, τις κοιτάζει στα μάτια και τους λέει: «Σ΄ αγαπάω, θέλω να ζήσεις…Πιστεύω σε σένα».

Έχει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό επιτυχίας, πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη ιατρική ή ψυχοθεραπευτική μέθοδο. Μ΄ αυτό τον τρόπο ξεπερνάει όλα τα διανοητικά μοντέλα και τα συστήματα πεποιθήσεων και πηγαίνει κατευθείαν στον πυρήνα της ύπαρξής μας: την προσφορά και την αποδοχή της αγάπης η οποία είναι αναγκαία για όλους μας.

Στα «Μαθήματα Θαυμάτων» μάς λένε ότι κάθε μας πράξη είναι μια έκφραση αγάπης ή ένα αίτημα για αγάπη. Όταν κοιτάξουμε πίσω απ΄ όλα μας τα προσωπεία θα δούμε ότι πολλές από τις πράξεις μας πηγάζουν από την ανάγκη μας να γνωρίζουμε ότι μας αγαπούν.

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας και ο ένας τον άλλο, όπως είμαστε, σημαίνει ότι λειτουργούμε πραγματικά σύμφωνα με τη θεϊκή μας φύση. Την επόμενη φορά που κάποιοι θα θυμώσουν μαζί σου δώσε τους αγάπη. Και την επόμενη φορά που θα χάσεις εσύ την ηρεμία σου δώσε στον εαυτό σου αγάπη. Βρισκόμαστε εδώ για ν΄ αγαπάμε. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει.

Αλαν Κοέν, Μια βαθιά ανάσα ζωής (στην ελληνική γλώσσα εκδ. Success Dynamics, 1996).
Πηγή: newagemama.com

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

"Μαζεύω τα σύνεργα μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό" -Ν.Καζαντζάκης

Από τον Νίκο Καζαντζάκη.

Βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε.

Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν ακόμα λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από της γης, κατεβαίνει από τον ουρανό, και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί· μά το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει· δε θα παραδοθεί, μά θα σβήσει.

Ρίχνω στερνή ματιά γύρω μου· ποιόν να αποχαιρετήσω; τι ν'αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου, την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό; Μάταια, μάταια· κατεβαίνουν όλα ετούτα μαζί μου στο χώμα.

Σε ποιόν να εμπιστευτώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχώτικες λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση αργότερα με το Θεό και με τους ανθρώπους, και τέλος την άγρια περηφάνια που έχουν τα γεράματα που καίγουνται μά αρνιούνται, ως το θάνατο, να γίνουν στάχτη;

Σε ποιόν να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας, με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του Θεού, γλίστρησα κι έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα ν'ανηφορίζω; Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Σφίγγω ήσυχα, πονετικά, ένα σβώλο κρητικό χώμα στη φούχτα μου· το κρατούσα το χώμα ετούτο πάντα μαζί μου, σε όλες μου τις περιπλάνησες, και στις μεγάλες μου αγωνίες το'σφιγγα μέσα στη φούχτα μου κι έπαιρνα δύναμη, δύναμη μεγάλη, σαν να'σφιγγα το χέρι φίλου αγαπημένου. Μα τώρα που βασίλεψε ο ήλιος και το μεροκάματο τέλεψε, τι να την κάμω τη δύναμη;

Δεν την έχω ανάγκη πια· κρατώ το χώμα ετούτο της Κρήτης και το σφίγγω με άφραστη γλύκα, τρυφεράδα κι ευγνωμοσύνη, σαν να σφίγγω μέσα στη φούχτα μου και ν'αποχαιρετώ το στήθος γυναίκας αγαπημένης. Αυτό ήμουν αιώνια, αυτό θα'μαι αιώνια, πέρασε αστραπή η στιγμή που στροβιλίστηκες, άγριο χώμα της Κρήτης, κι έγινες αγωνιζόμενος άνθρωπος.

Τι αγώνας, τι αγωνία, τι κυνηγητό του ανθρωποφάγου αοράτου θεριού, τι επικίντυνες ουρανικές και σατανικές δυνάμες η φούχτα ετούτη το χώμα! Ζυμώθηκε μ'αίμα, δάκρυο κι ιδρώτα, γίνηκε λάσπη, γίνηκε άνθρωπος, πήρε τον ανήφορο, να φτάσει-που να φτάσει; Σκαρφάλωνε αγκομαχώντας το σκοτεινό όγκο του Θεού, άπλωνε τα χέρια, έψαχνε, έψαχνε και μάχουνταν να βρεί το πρόσωπο του.

Κι όταν, τα ολοστερνά ετούτα χρόνια, απελπισμένος πια, ένιωσε πώς ο σκοτεινός αυτός όγκος δεν έχει πρόσωπο, τι καινούργιος, όλο αναίδεια και τρόμο, αγώνας να πελεκήσει την ακατέργαστη κορφή και να της δώσει πρόσωπο-το πρόσωπο του!

Μα τώρα το μεροκάματο τέλεψε, μαζεύω τα σύνεργα μου· ας έρθουν άλλοι σβώλοι χώματα να συνεχίσουν τον αγώνα· είμαστε, εμείς οι θνητοί, το τάγμα των αθανάτων, κόκκινο κοράλλι το αίμα μας, και χτίζουμε απάνω στην άβυσσο ένα νησί.


«Αναφορά στον Γκρέκο», Νίκος Καζαντζάκης

Πηγή: monopatia-pou-diastavronontai.blogspot.gr

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

"ΤΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ"

Σήμερα θα σας πάω πολλά χρόνια πίσω, στα εφηβικά μου χρόνια, στην Καβάλα, στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ήταν Αύγουστος του ’85 και εμείς είμασταν παιδιά που πηγαίναμε σχολείο και περνούσαμε ένα ακόμα αργόσυρτο καλοκαίρι μαζί με τους γονείς μας. Κανείς δεν φανταζόταν τι δραματικές σκηνές θα ζούσαμε μια αυγουστιάτικη νύχτα εκείνου του καλοκαιριού. Αλλά έτσι γίνεται πάντα, ξαφνικά και απροειδοποίητα, η ζωή σου δίνει μαθήματα για να βάλεις τα πράγματα στη σωστή προοπτική.


Ήταν παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, όταν άναψε η πρώτη φωτιά έξω από την πόλη, αλλά κανένας δεν ανησύχησε. Ένα χωριό εκκενώθηκε αλλά μετά από κάποιες ώρες η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο. Ένα μέτωπο της φωτιάς, όμως, προχώρησε προς την Καβάλα και ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου η φωτιά άρχισε να κυκλώνει την πόλη από όλες τις πλευρές. Ο κίνδυνος υποτιμήθηκε και η φωτιά πήρε φοβερές διαστάσεις. Είχε έρθει το απόγευμα, ένα μαύρο απόγευμα, ακούγαμε το ραδιόφωνο συνέχεια, ούτε γιορτές ούτε πανηγύρια για τη μέρα, μόνο ανησυχία και φόβος. Η φωτιά δεν είχε αναχαιτισθεί παρά τις μάταιες προσπάθειες των πυροσβεστών, κατοικημένες περιοχές εκκενώνονταν, το πευκοδάσος είχε παραδοθεί στις φλόγες. Είχε σκοτεινιάσει, θυμάμαι, όταν έγινε διακοπή ρεύματος και η πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι. Τότε άρχισε να τρυπώνει μέσα μας ο πανικός. Η φωτιά είχε αναζωπυρωθεί και είχε φτάσει στο δρόμο. Στις 12 το βράδυ η πόλη κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Καμπάνες από τις εκκλησίες χτυπούσαν και σειρήνες ηχούσαν γενικό συναγερμό- είχαν να ακουστούν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο λέγανε με φρίκη οι πιο μεγάλοι. Μέσα σε αυτή την τρέλα οι κάτοικοι άρχισαν πανικόβλητοι να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και να κατεβαίνουν προς τους παραλιακούς χώρους της πόλης για να βρεθούν σε απόσταση ασφαλείας από τη φωτιά που μαινόταν πάνω από την πόλη.


Εμείς, όλο το βράδυ, ανεβαίναμε στην ταράτσα της πολυκατοικίας μας μαζί με τους άλλους ενοίκους. Η εικόνα ήταν εφιαλτική, οι φλόγες άρχιζαν να κατηφορίζουν προς τα σπίτια, κρότοι ακούγονταν από τα κουκουνάρια που σκάγανε, πυροσβεστικά και αστυνομικά οχήματα διέσχιζαν, τρέχοντας, την πόλη, μια πόλη που ερήμωνε σιγά-σιγά. Στις 3 τα ξημερώματα η φωτιά έφτασε στην κεντρική οδό πάνω από το σπίτι μας και τότε αποφασίστηκε να εκκενώσουμε την περιοχή και να εγκαταλείψουμε το σπίτι μας. Η μητέρα μου, με ψυχραιμία, θυμάμαι, μας ψιθύρισε «Πάρτε κάτι μαζί σας και σε πέντε λεπτά πρέπει να φύγουμε». Κοίταξα τον πατέρα μου. Εκείνος αφοσιωμένος πότιζε με λάστιχο το δρόμο γιατί καύτρες στροβιλίζονταν στον αέρα και στάχτες έπεφταν από τον ουρανό σαν βροχή. «Τι να πάρω μαζί μου;», πανικοβλήθηκα. Tο πρώτο δευτερόλεπτο σκέφτηκα μια κούκλα μου αγαπημένη, αλλά μετά ντράπηκα. Η μητέρα μου κρατούσε στα χέρια της τα διαβατήρια και τα βιβλιάρια καταθέσεων της τράπεζας και τίποτα άλλο. Με χέρια άδεια θα φεύγαμε. Θα αφήναμε πίσω μας όλα τα υπάρχοντά μας, όλα τα αποκτήματα που με τόσο κόπο είχαν μαζέψει οι γονείς μας.


Τώρα που θυμήθηκα αυτή την παραλίγο τραγική ιστορία-η φωτιά τελικά περιορίστηκε και τα σπίτια μας δεν καήκανε, τα χαράματα, πυροσβεστικά αεροπλάνα άρχισαν να ρίχνουν νερό στις εστίες φωτιάς περιορίζοντάς τις-αναλογίζομαι, ότι και σήμερα, αν συνέβαινε το ίδιο και έπιανε το σπίτι μου φωτιά, πάλι με άδεια χέρια θα έφευγα. Ατάραχοι, θα κρατάγαμε με τον άνδρα μου στα χέρια μας, το χέρι της κόρης και του γιου μας, γιατί τι πιο πολύτιμο από τα μέλη της οικογενείας μας. Πόσο πραγματικά χρειαζόμαστε όλα τα υλικά αγαθά που συγκεντρώνουμε; Παπούτσια, ρούχα, τσάντες, πίνακες, σερβίτσια, υπολογιστές, αυτοκίνητα. Απλά συνηθίζουμε να εξαρτιόμαστε από αυτά και να νομίζουμε ότι μας είναι απαραίτητα.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας δεν είναι τα υλικά αγαθά όσο ακριβά κι είναι. Είναι αυτά τα πράγματα που δεν μπορούμε να τα αντικαταστήσουμε, η αγάπη, η υγεία, η φιλία, ο χρόνος που χάνεται. Στο τέλος της ζωής μας θα μετρηθούμε για το πώς ζήσαμε, τι πράγματα κάναμε, τι μνήμες και αναμνήσεις δημιουργήσαμε από τα υπέροχα χρόνια που ζήσαμε, τι ικανότητες και δεξιότητες αποκτήσαμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Όλα αυτά, καμιά φωτιά δεν μπορεί να μας τα πάρει.

Χριστίνα Βαμβακίδου , Νομικός, Human Resources Manager

Πηγή: huffingtonpost.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

"ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ"

Ακολουθεί εργασία μαθήτριας της Α΄Γυμνασίου για το κάπνισμα στο πλαίσιο της ενότητας Αγωγής Υγείας του μαθήματος της Οικιακής Οικονομίας,για το σχολικό έτος 2016-2017.

TΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ from xrysa123

ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΕΠ-Υ,ΠΟΥ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ...

από Αθηνά Ευθυμίου - Ειδική Παιδαγωγό
Παιδαγωγικό Κέντρο Μελισσίων


Ένας μαθητής με Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητααποκαλύπτει χρήσιμα μυστικά στο δάσκαλό του, για το πως θα δώσουν και οι δύο τον καλύτερό τους εαυτό μέσα στη σχολική τάξη.
👦👧👦👧

Αγαπητέ δάσκαλε,
καθώς προετοιμαζόμαστε και οι δυο για μια νέα μέρα στο σχολείο, μπορούμε να παγώσουμε για λίγο το χρόνο;

Εξετάσαμε τη δική μου λίστα καθηκόντων, συγκεντρώνοντας προσεκτικά ό,τι χρειάζομαι για τις σημερινές μου υποχρεώσεις.

Αλλά...Θα ήταν πολύ χρήσιμο για μένα να εξετάσουμε και τη δική σας λίστα.
Τόσο εγώ, όσο κι εσείς θέλουμε να αισθανόμαστε ευχαριστημένοι στο τέλος της ημέρας. Εσείς με βοηθήσατε να καταλάβω πως θέλετε να προετοιμάζομαι για το σχολείο.
Τώρα είναι η σειρά μου να γίνω βοηθός σας! Ετοίμασα με προσοχή τη δική σας λίστα καθηκόντων και σας την παρουσιάζω!

Παρατηρήστε, λοιπόν, αν:
Έχετε την προσοχή μου;
Είναι δύσκολο ν’ απαντήσω στις ερωτήσεις σας κάποιες φορές ενώ με κοιτάζετε επίμονα.
Μπορεί να μη σας κοιτάζω ή να κάθομαι πάντα σωστά, αλλά συνήθως ακούω τι λέτε.
Αν δεν είστε σίγουρος γι’ αυτό, απλά ρωτήστε με τι ακριβώς είπατε πριν από λίγο, αντί να με ρωτάτε αν προσέχω.
Αν απαντήσω σωστά, προσέχω.
Αν δεν καταφέρω ν’ απαντήσω, προσπαθήστε να κερδίσετε την προσοχή μου προτού επαναλάβετε όσα είπατε.

Είναι ένα μεγάλο στοίχημα για μένα να καταφέρω να σας παρακολουθήσω για αρκετή ώρα. Μερικές φορές, όταν έχετε την προσοχή μου, το μόνο που χρειάζομαι είναι η επανάληψη για να μάθω. Επιπλέον, όσες περισσότερες αισθήσεις μου ενεργοποιηθούν, τόσο πιο πολύ θα εμπλακώ στη διαδικασία.
Μη μου λέτε λοιπόν απλά τι να κάνω, δείξτε μου πως να το κάνω και μετά αφήστε με να σας παρουσιάσω τι κατάλαβα.

Δεν προσέχω... ή απλά χρειάζομαι ένα διάλειμμα;
Κάποιες φορές δείχνω αφηρημένος γιατί κάτι άλλο τραβάει την προσοχή μου. Έχω ανάγκη, όμως, αυτό το «μικρό διάλειμμα».΄
Ένα ιδιαίτερα ήσυχο περιβάλλον μπορεί να προκαλέσει τ’ αυτιά και τα μάτια μου, ν’ αναζητήσουν πράγματα που να τραβήξουν την προσοχή μου.
Αν μου επιτρέψετε να κάνω κάποιες διακριτικές ενέργειες, όπως να κρατάω ένα ρυθμό χτυπώντας το πόδι μου στο πάτωμα ή να μασάω τσίχλα, τότε δε θα ψάχνω για άλλα ερεθίσματα, ούτε θα είμαι απρόσεκτος.
Θα είμαι απλά ήρεμος και σε εγρήγορση.

Δείχνω να έχω περισσότερη ενέργεια όταν κάθομαι;
Η προσοχή μου συνδέεται άμεσα με τα επίπεδα της ενέργειάς μου. Ξέρω ότι θα έπρεπε να ολοκληρώσω τις δραστηριότητες που μου έχετε δώσει, ενώ κάθομαι στο θρανίο μου.
Αλλά, πως να το κάνω αυτό, από τη στιγμή που οι σκέψεις μου έχουν παγώσει;
Αν δεν μπορώ να κινηθώ ενώ σκέφτομαι, η διαδικασία δυστυχώς θα σταματήσει.Αν καταλάβετε πως συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφήστε με να σηκωθώ, να κινηθώ ή εκείνη τη στιγμή δώστε μου κάποιες επιπλέον αρμοδιότητες (μοίρασμα φυλλαδίων ή τετραδίων, γραφή στον πίνακα κλπ.), προτού επιστρέψω στη θέση μου.
Μερικές φορές ένα «κινητικό διάλειμμα», όπως λίγα επιτόπου πηδηματάκια, με ενεργοποιούν, με κάνουν να φτάσω στο στόχο μου.
Αυτή η διαδικασία έχει καλύτερα αποτελέσματα για μένα απ’ το να προσπαθώ να μένω ήρεμος και να μη μου επιτρέπεται να κινούμαι μέχρι να ολοκληρωθεί μια δραστηριότητα.

Νιώθω πως μαθαίνω ή πως ανακρίνομαι;
Όσα πράγματα μαθαίνω στο σχολείο, δεν μπορώ κάποιες φορές να τα συνειδητοποιήσω ούτε εγώ ο ίδιος!
Χρειάζεται να με βοηθήσετε. Γι’ αυτό δείξτε μου κάθε φορά τι έχω μάθει.

Όταν πρέπει ν’ απαντήσω σε μια ερώτηση, κάντε την απάντηση να μοιάζει μ’ ένα στόχο που θα θέλω πολύ να κατακτήσω και θα νιώθω περήφανος αν τα καταφέρω!Στην περίπτωση όμως που χρησιμοποιήσετε φράσεις όπως «Δεν προσπαθείς αρκετά» ή «Δε συνεργάζεσαι», τα κίνητρά μου θα μειωθούν και η συμπεριφορά μου θα αρχίσει να μοιάζει με τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου μέσα σ’ ένα ανακριτικό γραφείο.
Το ανακριτικό ύφος, δε με κινητοποιεί.
Αντίθετα, με αποθαρρύνει απ’ το να θέλω να προσπαθήσω. Έχω την ανάγκη να νιώσω πως με οδηγείτε άμεσα στο να βρίσκω τις απαντήσεις που χρειάζομαι.

Είστε δίπλα μου;
Έχω ανάγκη από περισσότερη καθοδήγηση και προτροπή απ’ ότι οι συμμαθητές μου.
Συχνά στρέφω την προσοχή μου προς εμένα τον ίδιο, όταν είμαι νευρικός ή αφηρημένος επειδή το μυαλό μου έχει αρχίσει να περιπλανιέται ξανά.

Χρειάζομαι ενθάρρυνση εκείνη τη στιγμή κι όχι επικριτικές παρατηρήσεις. Θέλω να τα καταφέρω!
Δε συμπεριφέρομαι μ’αυτόν τον τρόπο με σκοπό να σας ενοχλήσω ή να φανώ αγενής. Σκέφτομαι διαφορετικά, αλλά προσπαθώ πραγματικά κι αυτή είναι η απάντησή μου στους ενήλικες που δεν καταλαβαίνουν τη συμπεριφορά μου.
Αν είστε σύμμαχός μου, θα το καταλάβω και θα δουλέψω πιο σκληρά απ’ ότι αν σας έχω απέναντί μου.

Ο μαθητής σας

To διάβασα στο www.hamomilaki.gr