"ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΕΝΟΣ ... ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ"

«Χαρούμενος εκπαιδευτικός»; Σίγουρα έχετε επαφή με την πραγματικότητα; Έχετε εμπειρία στην ελληνική σχολική τάξη; Θα αστειεύεστε, δεν μπορεί!
Επειδή η ελληνική πραγματικότητα γίνεται καθημερινά όλο και πιο ζοφερή, θεωρώ πως πια είναι υποχρέωση όλων των δασκάλων, που σέβονται και τιμούν την ιδιότητα τους, να αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Να αλλάξουμε στάση. Και τότε ίσως αλλάξουμε και τη ζωή μας, προς το καλύτερο! Τότε ίσως θα δούμε τους μικρούς μαθητές μας πραγματικά να γίνονται οι πολίτες του κόσμου που επιθυμούμε.

Ο χαρούμενος εκπαιδευτικός λοιπόν υπάρχει, και το ξέρουμε όλοι πολύ καλά, αρκεί να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά στην εκπαιδευτική μας ομήγυρη. Έστω και αν δεν συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά, που θα αναλύσουμε στη συνέχεια, υφίσταται ως οντότητα και μας περιμένει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά του! Επίσης ξέρουμε πολύ καλά τι τον κάνει να είναι χαρούμενος παρά τις αντιξοότητες, αλλά οι περισσότεροι από εμάς το ξεχνούμε και αφήνουμε τις άσχημες συνθήκες να μας παρασύρουν.



Τα χαρακτηριστικά ενός χαρούμενου εκπαιδευτικού!


Δεν «κολλάει» στις ελλείψεις των υποδομών : …και δεν τις χρησιμοποιεί ως άλλοθι για απραγία! Είναι εφευρετικός και δημιουργικός. Γνωρίζει ότι οι παιδαγωγικοί στόχοι επιτυγχάνονται και με πιο απλές μεθόδους ή πιο απλά υλικά. (Φυσικά δεν σταματά να επιδιώκει την βελτίωση της κατάστασης και να συμμετέχει σε δράσεις διεκδίκησης αλλαγών).

– Δεν αναλαμβάνει πολλές δεσμεύσεις: Δε λέει «ναι» σε όλες τις προτάσεις για συμμετοχή σε εκπαιδευτικές δράσεις. Γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα την ποιότητα και την ποσότητα και γι’αυτό είναι επιλεκτικός και εμπλέκεται στο βαθμό που αντικειμενικά μπορεί να αντεπεξέλθει με άνεση στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει.

– Δεν επιδιώκει την τελειότητα: Η επιδίωξη της τελειότητας το μόνο που προκαλεί είναι άγχος. Η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων είναι προτιμότερη και πιο αποτελεσματική.

– Δεν προσπαθεί να κάνει οπωσδήποτε όλα όσα έχει προγραμματίσει: Η ευελιξία και η αναπροσαρμογή του προγράμματος ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν είναι το κλειδί για μια ήρεμη και ευχάριστη μέρα στο σχολείο, χωρίς εκνευρισμό και πίεση.

– Δεν ασχολείται με το τί κάνουν οι συνάδερφοί του: Λέει ναι στην ανταλλαγή ιδεών και στην εποικοδομητική συνεργασία, δεν καταναλώνεται όμως σε αρνητικούς σχολιασμούς και αντιζηλίες. Αναγνωρίζει την αξία των συναδέρφων του και δεν διστάζει να τους συγχαρεί για τα επιτεύγματά τους. (Πώς θα ήταν η ατμόσφαιρα στους συλλόγους διδασκόντων, αν όλοι είχαν έναν καλό λόγο για κάθε συνάδερφο;)

– Δεν προσποιείται ότι τα καταφέρνει σε όλα: Όταν κάνει κάτι σωστά με έμπρακτα θετικό αποτέλεσμα δεν διστάζει να μιλήσει γι’αυτό και να το μοιραστεί με τους συναδέρφους του. Αν όμως κάτι που έχει εφαρμόσει είναι αντικειμενικά αναποτελεσματικό έχει το θάρρος να το παραδεχτεί και να ζητήσει βοήθεια. Η ειλικρίνεια είναι θεμέλιος λίθος των ισορροπημένων σχέσεων και επιφέρει τον σεβασμό.

– Δεν βιάζεται : Απολαμβάνει τις δραστηριότητες και τις στιγμές που περνά με τους μαθητές του.

– Δεν φοβάται να δοκιμάσει καινούριες μεθόδους : Και σχεδόν πάντα αποζημιώνεται με την απόκτηση νέων γνώσεων και νέων εμπειριών. Συν ότι δίνει έμπρακτα το παράδειγμα στους μαθητές του, για τη σημασία του να προχωρούν στη ζωή με θάρρος και τόλμη.

– Δεν σταματά να μαθαίνει: Όταν ενημερώνεσαι για τις εξελίξεις στον τομέα σου, παραμένεις «μέσα στα πράγματα», γεγονός που αυξάνει την αυτοπεποίθηση σου και τη διάθεση για δημιουργική δραστηριότητα.

– Προφυλάσσει τον εαυτό του από «τοξικούς» συναδέρφους: Δείχνει κατανόηση και σεβασμό στην συναισθηματική κατάσταση του κάθε συναδέρφου, ωστόσο δεν επιτρέπει σε κανέναν να τον παρασύρει σε μια κατάσταση συνεχούς γκρίνιας, μεμψιμορίας, απαισιοδοξίας ή σε καταστάσεις αντιζηλίας και αθέμιτου ανταγωνισμού. Αποστασιοποιείται και επιδιώκει την επαφή με συναδέρφους που συμμερίζονται την προσωπική του στάση ζωής.

– Διατηρεί ισορροπημένες σχέσεις με τους γονείς των μαθητών: Είναι διαθέσιμος στην επικοινωνία και τη συνεργασία με τους γονείς όλων των μαθητών χωρίς διακρίσεις . Είναι δεκτικός στις παρατηρήσεις και τις απόψεις τους, ωστόσο δεν εμπλέκεται προσωπικά και δεν αφήνει τον εαυτό του να παρασυρθεί από τυχόν αρνητικά σχόλια.

– Δεν ξεχνά να φροντίζει τον εαυτό του: Ένας συναισθηματικά και σωματικά υγιής άνθρωπος είναι χαρούμενος σε όλα τα επίπεδα της ζωής του.

Ο δάσκαλος που συγκεντρώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι σίγουρα πολύ τυχερός και ο ίδιος και όλοι όσοι βρίσκονται γύρω του.

To διάβασα στο pappanna.wordpress.com

"ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ"

Ακολουθεί εργασία μαθήτριας της Β΄ Γυμνασίου για την Φινλανδία στο πλαίσιο μιας ευρύτερης παρουσίασης των Ευρωπαϊκών Χωρών, που πραγματοποιούμε στο μάθημα της Γεωγραφίας-Γεωλογίας Β΄Γυμνασίου κατά το σχολικό έτος:2016-2017.



Για να δείτε την εργασία πατήστε πάνω στην εικόνα.

"ΒΙΤΑΜΙΝΗ Α"

Ακολουθεί εργασία μαθητή της Α΄Γυμνασίου για την βιταμίνη Α στο πλαίσιο της υποενότητας "Διατροφή" του μαθήματος της Οικιακής Οικονομίας Α΄Γυμνασίου,σχολικού έτους:2016-2017.

ΒΙΤΑΜΙΝΗ Α from xrysa123

"ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ"

Ακολουθεί ένα πολύ όμορφο τραγούδι για την Εργατική Πρωτομαγιά.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη & Μανώλης Μητσιάς

"Η ΑΜΜΟΣ ΣΤΟ ΚΟΥΤΑΛΙ" -ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ-

Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη.

Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».

Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις.

Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.

Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.

- «Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.

- «Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»

Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.

- «Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης

- «Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει. Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.

- «Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»

- «Α αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»

Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι.

Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ.

Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Τι ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια.

Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.

- «Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»

- «Ευχαριστώ»

- «Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.

Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.

- «Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»

- «Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»

Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο.

Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.

- «Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»

Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.

- «Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»

Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:

- «Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα.

Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.»”

Απόσπασμα από το βιβλίο ''Να σου πω μια ιστορία'' του Χόρχε Μπουκάι



Πηγή: mikreskathimerinesstories.wordpress.com

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

"ΠΟΝΟΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗ ΑΛΛΑ ΑΚΙΝΔΥΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ"

Όταν τα παιδιά ξυπνούν τη νύχτα και παραπονιούνται για πόνους στις αρθρώσεις, μπορεί να πρόκειται για αυτό που λέμε πόνοι της ανάπτυξης.
Μεγαλύτερης διάρκειας πόνοι στις αρθρώσεις, ωστόσο, θα πρέπει να εξετάζονται από τον παιδίατρο, για να αποκλείσει σοβαρές παθήσεις του σκελετικού συστήματος, η άλλες καταστάσεις με παρόμοια συμπτωματολογία.
Εδώ οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί.

Έως και το 30 % όλων των παιδιών προσχολικής ηλικίας πάσχουν, σύμφωνα με εκτιμήσεις, από τους λεγόμενους πόνους της ανάπτυξης.
Επηρεάζονται παιδιά στο στάδιο της ανάπτυξης - μεταξύ του τέταρτου και έκτου και δέκατου έως 16ου έτους ζωής. Οι πόνοι συχνά συμβαίνουν δύο έως τρεις φορές το χρόνο και διαρκούν λίγες βδομάδες.
Μπορούμε να σκεφτούμε ότι πρόκειται για τους πόνους ανάπτυξης, αν το παιδί παραπονιέται για πόνους στα πόδια κατά την ώρα που πάει για ύπνο, ή ακόμη και στη μέση της νύχτας.Οι πόνοι εμφανίζονται κυρίως στους μυς και τα άκρα, συνήθως στα πόδια, αλλά και στα γόνατα, τις πατούσες, τα χέρια, τις γάμπες και τις κνήμες. Ειδικά κατά τη διάρκεια ηρεμίας και χαλάρωσης του παιδιού, οι πόνοι αυτοί γίνονται πιο αισθητοί, γι αυτό και τις πλείστες φορές εμφανίζονται το απόγευμα και τη νύχτα. Μερικές φορές μπορεί επίσης να έχουμε και κράμπες.Τυπικά συμπτώματα· Οι πόνοι εμφανίζονται το απόγευμα ή τη νύχτα, συχνά μετά από εκτεταμένη κινητικότητα/άσκηση την μέρα.· Κατά τη διάρκεια σωματικής άσκησης, το παιδί δεν παραπονιέται για πόνους.· Ο πόνος δεν είναι εντοπισμένος ακριβώς, αφορά κυρίως τα μακρά οστά (άνω και κάτω μηρός) ή πιο σπάνια τις αρθρώσεις.· Ο πόνος μεταναστεύει ή αλλάζει πλευρά.· Η διάρκεια του πόνου κυμαίνεται από μερικά λεπτά έως μία ώρα.· Το επόμενο πρωί το παιδί είναι ελεύθερο συμπτωμάτωνΑνεξερεύνητη αλλά ακίνδυνη κατάστασηΗ αιτία των πόνων αυτών είναι ανεξερεύνητη μέχρι τώρα. Αλλά είναι ευτυχώς ως επί το πλείστον αβλαβείς. Σαν αιτία υπάρχει η υποψία του τεντώματος των τενόντων και των συνδέσμων, οι οποίοι δεν μεγαλώνουν με την ίδια ταχύτητα όσο τα οστά κατά τη νυχτερινή μίνι εκτόξευση της ανάπτυξης έως και 0,2 χιλιοστά ανά ημέρα. Ο όρος "πόνοι ανάπτυξης" ως εκ τούτου, στην πραγματικότητα έχει επιλεγεί λανθασμένα, διότι η ανάπτυξη αυτή καθ’ εαυτή δεν πονά. Αυτά που πονούν είναι οι αρθρώσεις, οι μυς και τα άκρα.Όμως κατά τη διάρκεια του φαινομένου του πόνου, δεν υπάρχουν αλλοιώσεις στα οστά, τις αρθρώσεις ή στα εργαστηριακά ευρήματα. Οι γιατροί πιστεύουν ότι οι πόνοι δεν προκαλούνται κατ 'ανάγκη από τη διαδικασία της ανάπτυξης, αλλά από μια υπερφόρτωση των όχι ακόμα πλήρως ανεπτυγμένων μυών, ή από το συνδυασμό ανάπτυξης και υπερφόρτωσης. Ως εκ τούτου, θα πρέπει σε παιδιά που ασχολούνται πολύ με τον αθλητισμό, να λαμβάνεται λεπτομερές ιστορικό, σχετικά με το άν ο πόνος εμφανίζεται μετά από έντονη άσκηση.

Δεν αγνοούμε τον πόνοΠάρτε το παιδί σας στα σοβαρά! Συνήθως οι πόνοι είναι πραγματικοί, και δεν τους επικαλείται το παιδί επειδή δεν έχει καμία επιθυμία να τρέξει ή να πάει στο σχολείο την επόμενη μέρα. Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση του αβλαβούς, αν και ενοχλητικού πόνου από επικίνδυνες ασθένειες του σκελετικού συστήματος, όπως η φλεγμονή των οστών, ρευματικές παθήσεις ή ακόμη και καρκίνος των οστών. Αυτές οι σοβαρές ασθένειες στο σκελετικό σύστημα πρέπει να εντοπίζονται και να αντιμετωπίζονται άμεσα. Ως εκ τούτου, οι πόνοι ανάπτυξης είναι μία διάγνωση που γίνεται εξ αποκλεισμού.Αυτό σημαίνει, ότι πρώτα θα πρέπει να αποκλείονται άλλες σοβαρές αιτίες του πόνου. Αν δεν εξαφανιστούν τα συμπτώματα μετά από δύο εβδομάδες, θα πρέπει κατ 'ανάγκη να αποταθούμε στον παιδίατρο. Ακόμα, όταν ο πόνος εμφανίζεται μόνο σε ένα σημείο και δεν μεταναστεύει, ή το παιδί μόνιμα δεν μπορεί να επιβαρύνει ένα πόδι ή αν υπάρχουν ορατές ή επώδυνες τοπικές αλλοιώσεις, όπως για παράδειγμα, οίδημα και ερυθρότητα, αυτά είναι φυσικά, ένας λόγος για να ζητήσετε αμέσως ιατρική βοήθεια.Με αυτά τα συμπτώματα το παιδί πρέπει να επισκεφθεί τον παιδίατρο:· Εάν το παιδί σας δεν μπορεί να σταθεί.· Αν έχει ένα αιμάτωμα( μελανιά) που δεν υποχωρεί.· Αν το παιδί σας παραπονιέται για πόνο όταν το πόδι του μετακινηθεί παθητικά.· Αν μια άρθρωση είναι ζεστή ή /και πρησμένη.· Εάν στο σώμα του εμφανίζονται εξανθήματα (κοκκινίλες) ή οιδήματα.· Αν το παιδί σας παραπονιέται συνεχώς για πόνο μόνο σε ένα ορισμένο σημείο.· Εάν το παιδί σας δεν αισθάνεται τίποτα στο πόδι (ακόμα και αν το τσιμπήσουμε για παράδειγμα).· Εάν το παιδί σας έχει πυρετό ή / και παραπονιέται για σοβαρές κεφαλαλγίες.Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου με τους πόνους ανάπτυξης;Εάν οι πόνοι παρουσιάζονται ως αβλαβείς πόνοι ανάπτυξης , μπορούμε μόνο να ανακουφίσουμε τον πόνο. Δίνουμε στο παιδί πολλή προσοχή και το καθησυχάζουμε. Μία χλιαρή κομπρέσα στην επώδυνη περιοχή ή ένα ζεστό μπάνιο μπορεί να βοηθήσει με τον πόνο. Τρίβουμε τις αρθρώσεις με λαδάκι ή αλοιφή για αθλητές και διαβάζουμε κάτι στο παιδί μας αν χρειάζεται την παρουσία μας.Αν οι πόνοι είναι πολύ έντονοι, μπορούμε επίσης να χορηγήσουμε ένα παυσίπονοόπως η παρακεταμόλη, φυσικά ανάλογα με το βάρος του παιδιού, και σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού.

Νίκος Μακρίδης MD, PhD Ειδικός Παιδίατρος Διδάκτωρ πανεπιστημίου Βιέννης-Αυστρίας
infokids.com.cy

Το διάβασα στο www.hamomilaki.gr

-ΤΑ "ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ" ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ-

Σίγουρα νιώθετε για το παιδί σας την απόλυτη αγάπη.
Τι σημαίνει, όμως, αγάπη για εσάς;
Να ανταποκρίνεστε σε κάθε του απαίτηση, ακόμη και στην πιο παράλογη;

Οι ειδικοί στον τομέα της παιδικής ανάπτυξης μας λένε ποια είναι τα πιο κοινά και τα χειρότερα λάθη που κάνουμε στην ανατροφή του παιδιού μας.

1. Υποκύπτουμε σε όλες του τις απαιτήσεις
Σίγουρα χαίρεστε απεριόριστα, όταν βλέπετε πόσο χαίρεται το παιδάκι σας όταν παίρνει ένα νέο παιχνίδι ή τρώει το παγωτό που τόσο επιθυμεί. Όμως, το παιδί εκτός από την απεριόριστη αγάπη μας, χρειάζεται και το «όχι».
Ο Edward Hallowell, ψυχίατρος και συγγραφέας του βιβλίου «The Childhood Roots of Adult Happiness» («Οι Παιδικές Ρίζες της Ευτυχίας των Ενηλίκων»), μας λέει πως τα παιδιά που τα έχουν όλα σε αφθονία (είτε δηλαδή διαθέτουν πληθώρα παιχνιδιών είτε είναι καλά προστατευμένα από καθετί που μπορεί να τους διαταράξει τη βολή τους), έχουν περισσότερες πιθανότητες να καταντήσουν έφηβοι γεμάτοι πλήξη, κυνικότητα και καθόλου χαρά.
«Τα στοιχεία που βάσιμα προοιωνίζουν ευτυχισμένη ζωή είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά», λέει ο Hollowell, ο οποίος τονίζει πως έχει μεγάλη σπουδαιότητα να βοηθάμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν εσωτερικά «εργαλεία» στα οποία θα μπορούν να βασίζονται σε ολόκληρη τη ζωή τους.

2. Δεν του «επιτρέπουμε» να είναι λυπημένο
«Μα δεν είναι ο ρόλος μου να κάνω το παιδί μου ευτυχισμένο; Αν δείχνει στεναχωρημένο ή κακόκεφο, δεν θα πρέπει να επέμβω άμεσα και να βελτιώσω την κατάσταση;»,
αναρωτιέστε συχνά.
Το αντίθετο, μας λέει η Carrie Masia-Warner, παιδοψυχολόγος και διευθύντρια του Ινστιτούτου για το Άγχος και τις Διαταραχές Ψυχικής Διάθεσης στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοί «καλοπροαίρετοι» γονείς.
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ανέχονται κάποιο βαθμό στενοχώριας και κάποιο επίπεδο δυστυχίας.
Αφήστε τα να το παλέψουν, να ψάξουν για λύσεις από μόνα τους. Με τον τρόπο αυτό, θα μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή.
Και η λύπη είναι μέρος της ζωής.
Αν προσπαθούμε να καταπνίξουμε κάθε λυπηρή κατάσταση από τη ζωή του παιδιού μας, αυτό που θα πετύχουμε τελικά είναι να το κάνουμε να πιστέψει πως είναι κακό να αισθάνεται λύπη.

3. Δεν το μαθαίνουμε να αγαπά τους άλλους
Καθώς το νήπιο μεγαλώνει, αρχίζουμε κι εμείς να έχουμε τη δυνατότητα να του διδάξουμε πόση ικανοποίηση αντλεί κανείς βοηθώντας τους άλλους.
Οι έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι που ασχολούνται με πράγματα που έχουν νόημα και σκοπό είναι πιο δύσκολο να πέσουν θύματα της κατάθλιψης.
Η κατανόηση, η συμπόνια, η βοήθεια, η δοτικότητα, είναι αξίες που θα το βοηθήσουν να εξελιχθεί σε έναν χρήσιμο και αυτάρκη ενήλικο. Ακόμη και η απλή βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού (π.χ. να βάζει τα λερωμένα ρούχα στο καλάθι με τα άπλυτα) μπορεί να βοηθήσει το νήπιο να νιώθει πως προσφέρει κάτι σημαντικό.

4. Δεν δίνουμε σημασία στα ταλέντα του
Η συνταγή του Hallowell για την ευτυχία στηρίζεται σε κάτι απλό: Στο πόσο ευτυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει κάποια σημαντική δεξιότητα.
Για παράδειγμα, όταν το νήπιο προσπαθεί να μάθει πώς να πετάει την μπάλα, μαθαίνει από τις αποτυχημένες απόπειρες – και βέβαια εκπαιδεύεται στην επιμονή και την πειθαρχημένη προσπάθεια. Τελικά, διδάσκεται τη χαρά της επιτυχίας, που είναι αποτέλεσμα των δικών του αγώνων.
Παράλληλα, όμως, κερδίζει την ανταμοιβή της αναγνώρισης των άλλων για τα κατορθώματά του. Και το πιο σημαντικό; ανακαλύπτει πως έχει (σε κάποιο βαθμό) τον έλεγχο της ζωής του.
Οι έρευνες δείχνουν πως αυτή η αίσθηση ελέγχου είναι σημαντικός παράγοντας που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην ευτυχία του ως ενήλικο.

5. Το έχουμε πάντα κάτω από τα φτερά μας
Για κάποιους γονείς, τα όρια μεταξύ φροντίδας και υπερπροστασίας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν μπορούν καν να δουν πότε το παιδί τους έχει πια μεγαλώσει.
Η υπερπροστασία μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα βλαβερή για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού, μιας που οι υπερπροστατευτικοί γονείς τείνουν να εμποδίζουν δραστηριότητες ή παιχνίδια, από φόβο μήπως το παιδί τους χτυπήσει ή πονέσει, και αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η παιδική ηλικία συνοδεύεται από γρατζουνιές, άτσαλα χτυπήματα κι ατυχήματα.
Εμποδίζοντας το παιδί να συμμετέχει σε τέτοιες δραστηριότητες, του στερούν την ανάπτυξη των κοινωνικών του δεξιοτήτων και εμποδίζουν την ομαλή και σταδιακή κοινωνικοποίησή του. Τα παιδιά αυτά ως ενήλικοι συνήθως θα έχουν χαμηλή κοινωνική δραστηριότητα και θα είναι πιο δύσκολο να αναπτύξουν κοινωνικές σχέσεις.
Μακροπρόθεσμα είναι πιθανό θα βρουν ένα σύντροφο εξίσου υπερπροστατευτικό με τους γονείς τους, μιας και θα είναι πραγματικά αδύνατο για αυτούς να υπάρξουν μόνοι τους χωρίς τη συνεχή παρέμβαση και φροντίδα των άλλων, και να εξελιχθούν σε ενηλίκους με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

6. Το υποχρεώνουμε να γίνει το παιδί που εμείς ονειρευόμαστε
Όλοι οι γονείς εύχονται, ελπίζουν ή πιστεύουν πως το παιδί τους διαθέτει όλα αυτά τα «ιδιαίτερα χαρίσματα». Συχνά, όμως, αυτή τους η επιθυμία πηγάζει από τις προσωπικές τους ανεπάρκειες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.
Είναι αδύνατον να είμαστε «ουδέτεροι» απέναντι στα παιδιά μας, να μην έχουμε καμιά προσδοκία για το μέλλον τους. Υπάρχει, όμως, μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε το μέλλον τους, και στο να τα αναγκάσουμε να γίνουν αυτό που θέλουμε.
Οι πολύ απαιτητικοί γονείς συχνά είναι αυστηροί και με τον εαυτό τους. Θέλουν να μεγαλώσουν σούπερ παιδιά, για να αποδείξουν ότι είναι με τη σειρά τους τέλειοι γονείς. Είναι σημαντικό να μην τους επιβάλλετε τις δικές σας προσδοκίες, αλλά να είστε δίπλα τους και να τα στηρίζετε σε κάθε τους επιλογή, ακόμα κι αν είναι αντίθετη από τη δική σας.

7. Δεν το αφήνουμε να κάνει λάθη
Σύμφωνα με τον δρ Edward Hallowell, όταν δίνουμε στα παιδιά το περιθώριο να αποκτήσουν ένα ευρύ φάσμα εμπειριών, (ακόμη και αν είναι δύσκολες ή απογοητευτικές), τα βοηθάμε να αποκτήσουν ένα απόθεμα εσωτερικής-ψυχικής δύναμης που οδηγεί στο δρόμο της ευτυχίας.
Είτε πρόκειται για ένα μωρό 7 μηνών που προσπαθεί να μπουσουλήσει είτε για ένα παιδί 7 χρόνων που παλεύει με ένα πρόβλημα αφαίρεσης, θα τα πάει καλύτερα στην αντιμετώπιση κάθε είδους δυσκολιών όταν το παλέψει μόνο του ξανά και ξανά και φέρει θετικά αποτελέσματα.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως τα παιδιά δεν θα πρέπει να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται, όμως ο δικός μας ρόλος δεν είναι να τους προσφέρουμε έτοιμες λύσεις, αλλά να τα βοηθήσουμε να μάθουν να αναζητούν και να βρίσκουν τη λύση μόνα τους.

Έχει μεγάλη σημασία για τη μελλοντική ευτυχία του παιδιού να μάθει να χειρίζεται τις αναπόφευκτες απογοητεύσεις και τα εμπόδια της ζωής.

Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια).
adoptedingr
Το βρήκαμε στο daddy-cool

Το διάβασα στο www.hamomilaki.gr