"ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ" ΣΤΗΝ Δ.Ε.Θ.

Αν βρεθείτε στην Θεσσαλονίκη μην ξεχάσετε :

Στο Περίπτερο 3, δίπλα στα αντίγραφα από τις περίφημες "Μαγεμένες", η εξαιρετική παρουσίαση των εφευρέσεων των αρχαίων Ελλήνων. Μόνο με το εισιτήριο εισόδου στην 80η ΔΕΘ!
Οι πιο προωθημένες και αξιοθαύμαστες εφευρέσεις λοιπόν των αρχαίων Ελλήνων, κάποιες από τις οποίες είναι ανατρεπτικές ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, παρουσιάζονται στην 80η ΔΕΘ από τις 5-13 Σεπτεμβρίου στο Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Παράλληλα, μαζί με τις εφευρέσεις ξαναζωντανεύουν και τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων σε μία ανεπανάληπτη έκθεση, που αποδεικνύει πως στη χώρα μας αναπτύχθηκε η βάση του δυτικού πολιτισμού.

Η έκθεση «Οι σημαντικότερες εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων» αποκαλύπτει 40 εξαιρετικές μηχανές και επινοήσεις, από το «ρομπότ-υπηρέτρια» του Φίλωνος και τον υδραυλικό τηλέγραφο του Αινεία μέχρι τον «κινηματογράφο» του Ήρωνος, και από το αυτόματο ωρολόγιο του Κτησιβίου και τον αστρολάβο του Πτολεμαίου μέχρι τον αναλογικό υπολογιστή των Αντικυθήρων.Τα εκθέματα προέρχονται από το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά, που λειτουργεί στο Κατάκολο και στην Αρχαία Ολυμπία, ενώ δημιουργήθηκαν κατόπιν πολύχρονης ενδελεχούς έρευνας και μελέτης της αρχαιοελληνικής, λατινικής κι αραβικής γραμματείας, των αγγειογραφικών πληροφοριών και των ελάχιστων σχετικών αρχαιολογικών ευρημάτων.
Η έκθεση έχει ως στόχο να αναδείξει αυτή τη σχετικά άγνωστη πτυχή του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και να αποδείξει ότι η τεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων λίγο πριν το τέλος του αρχαιοελληνικού κόσμου ήταν συγκλονιστικά όμοια με τις απαρχές της σύγχρονης τεχνολογίας.
Την ίδια στιγμή η έκθεση «Τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων» περιλαμβάνει 42 ανακατασκευασμένα μουσικά όργανα που προέρχονται από το Μουσείο Αρχαίων Ελληνικών Μουσικών Οργάνων και Παιχνιδιών Κώστα Κοτσανά, που λειτουργεί επίσης στο Κατάκολο.
Τα μουσικά όργανα είναι πλήρως λειτουργικά και αξιόπιστα και η κατασκευή τους βασίζεται αποκλειστικά στην αρχαία ελληνική γραμματεία και τις αγγειογραφικές απεικονίσεις.
Μερικά από τα εκθέματα είναι: το μονόχορδο, ο ελικώνας και το σύντονο του Πυθαγόρα, με τα οποία ο σπουδαίος φιλόσοφος μελέτησε τις μουσικές κλίμακες και απέδειξε τις μαθηματικές σχέσεις που τις καθορίζουν, η λύρα του Ερμή, η μεγαλοπρεπής κιθάρα του Απόλλωνα, η πανδούρα, η περίφημη ομηρική φόρμιγγα και η αρχαϊκή κιθάρα, η διονυσιακή βάρβιτος, η κιθάρα του Ορφέα, η πηκτίς της Σαπφούς, το τρίγωνο, η σαμβύκη, ο ελικών του Πτολεμαίου κ.ά.
Οι εφευρέσεις και τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων θα εκτίθενται στο περίπτερο 3 του εκθεσιακού κέντρου και η είσοδος θα είναι δωρεάν με το εισιτήριο εισόδου στην 80η ΔΕΘ.

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό εδώ: Helexpo

Πηγή: http://www.thessalonikiartsandculture.gr

"Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Μια ακόμα πολύ σύντομη ιστορία από τον Χόρχε Μπουκάι ,που έχει κάτι να μας πει ...

Artist: Henry Matisse (λεπτομέρεια)

Η ΦΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ

Ήταν μια φορά ένας αγρότης χοντρός και άσχημος που είχε ερωτευτεί (φυσικά!) μια πριγκίπισσα ξανθιά και πανέμορφη ...

Μια μέρα, η πριγκίπισσα -κανείς δεν ξέρει γιατί- έδωσε ένα φιλί στον χοντρό και άσχημο αγρότη… και, ως διά μαγείας, αυτός μεταμορφώθηκε σ' έναν κομψό και λυγερόκορμο πρίγκηπα.

(Τουλάχιστον, έτσι τον έβλεπε αυτή…)

(Τουλάχιστον, έτσι αισθανόταν αυτός…)

Πηγή : www.ithaque.gr

"ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ" -ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ-

                             Τελευταίος σταθμός

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσαν. Τ’ αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες, πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις. Τώρα που κάθομαι άνεργος  και λογαριάζω λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη· νησιά, χρώμα θλιμμένης Παναγίας, αργά στη χάση ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη ανθρώπων βαριά μια νάρκη. Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χαράξει σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος ήρθε η στιγμή της πλερωμής κι ακούγονται νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι· σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη θάλασσα του Σαλέρνο πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην άκρη μιας φθινοπωρινής μπόρας, το φεγγάρι ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο. Σιωπές αγαπημένες της σελήνης. Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης, ένας τρόπος ν’ αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς, σε φίλο που ξέφυγε κρυφά και φέρνει μαντάτα από το σπίτι κι από τους συντρόφους, και βιάζεσαι ν’ ανοίξεις τη καρδιά σου μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον αλλάξει. Ερχόμαστε απ’ την Αραπιά, την Αίγυπτο την Παλαιστίνη τη Συρία· το κρατίδιο της Κομμαγηνής που ’σβησε σαν το μικρό λυχνάρι πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας 35και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια. Ερχόμαστε απ’ την άμμο της έρημος απ’ τις θάλασσες του Πρωτέα, ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες, καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του. Το βροχερό φθινόπωρο σ’ αυτή τη γούβα κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας ή αυτό που θα ’λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη, ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων. Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους· ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο· χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα ,στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους. Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο, άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν· σαν έρθει ο θέρος προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ’ άλλο χωράφι· σαν έρθει ο θέροςάλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό άλλοι μπερδεύουνται μες στ’ αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν. Αλλά τα ξόρκια τ’ αγαθά τις ρητορείες, σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τί θα τα κάνεις; Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα; Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή; Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν. Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε. Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη  του αιχμάλωτου τη σκέψητου ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς. Ίσως και να ’θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει, να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων ν’ ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ’ το δέντρο του μπαμπού, καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες. Όμως ο τόπος που τον πελεκούν και που τον καίνε σαν το πεύκο, και τον βλέπεις είτε στο σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό, σπασμένα τζάμια, νύχτες και νύχτες είτε στο πυρωμένο πλοίο που θα βουλιάξει καθώς το δείχνουν οι στατιστικές, ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση κι αυτά καρφώνουνται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν· ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελώντας λεύγες και λεύγες· ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας. Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανήγιατί είναι αμίλητη και προχωράει· στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος. Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης που έφυγε μ’ ανοιχτές πληγές απ’ το νοσοκομείο ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία, ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας· «Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…» Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά. Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν. Cava dei Tirreni, 5 Οκτωβρίου 1944 Πηγή: www.hamomilaki.gr

29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ -"ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ"-

Κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου γιορτάζεται η Διεθνής Ημέρα κατά των Πυρηνικών Δοκιμών, η οποία καθιερώθηκε με το ψήφισμα 64/35 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 2 Δεκεμβρίου το 2009.

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά των Πυρηνικών Δοκιμών (International Day Against Nuclear Tests) είναι μια ευκαιρία για τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ να ενθαρρύνουν την ενημέρωση και εκπαίδευση των πολιτών τους για τις “συνέπειες των πυρηνικών δοκιμών και την ανάγκη κατάργησή τους, ως μέτρο επίτευξης του στόχου για ένα κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα”.Το προοίμιο του ψηφίσματος 64/35 τονίζει ότι “πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για τον τερματισμό των πυρηνικών δοκιμών, προκειμένου να αποφευχθούν οι καταστροφικές και οι επιβλαβείς επιπτώσεις στη ζωή και την υγεία των ανθρώπων” και ότι “το τέλος των πυρηνικών δοκιμών αποτελεί ένα από τα βασικά μέσα για την επίτευξη του στόχου, ο οποίος είναι ένας κόσμος ελεύθερος από πυρηνικά όπλα”.
Επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ημέρα από σχετική πρωτοβουλία, η οποία ανήκε στο Καζακστάν, σε ανάμνηση του κλεισίματος του πεδίου πυρηνικών δοκιμών στο Σεμιπαλατίνσκ του Καζακστάν (29 Αυγούστου 1991), το οποίο χρησιμοποιούσε η Σοβιετική Ένωση.
Στις 29 Αυγούστου 1949 στο Καζακστάν πραγματοποιήθηκε η πρώτη πυρηνική δοκιμή. Την ίδια μέρα το 1991, ο Πρόεδρος Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ με διάταγμά του έκλεισε το Σεμιπαλατίνσκ, την περιοχή πυρηνικών δοκιμών.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι το Καζακστάν, όταν απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1991, δεν έκλεισε μόνο την περιοχή των πυρηνικών δοκιμών στο Σεμιπαλατίνσκ, αλλά αποφάσισε να παραιτηθεί από το τέταρτο μεγαλύτερο στον κόσμο πυρηνικό οπλοστάσιο, τερματίζοντας τη χρήση του αντιδραστήρα γρήγορων νετρονίων στην πόλη Ακτάου.
Τουλάχιστον 468 πυρηνικές δοκιμές διεξήχθησαν στο Σεμιπαλατίνσκ από το 1949 έως το 1989. 

Η συνολική επιβάρυνση των πυρηνικών όπλων που δοκιμάστηκαν στο Σεμιπαλατίνσκ κατά την περίοδο 1949 με 1963 ήταν 2.500 φορές υψηλότερη από εκείνη της ατομικής βόμβας που έπεσε στη Χιροσίμα.

Από το 2009 διάφορες συντονισμένες εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων συμποσίων, συνεδρίων, εκθέσεων, διαγωνισμών, εκδόσεων, διαλέξεων σε ακαδημαϊκά ιδρύματα και μέσα ενημέρωσης .

Ακολουθεί το
Μήνυμα Μπαν Κι- Μουν, Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ (2012)

«Ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας για τη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα.»
" Οι πυρηνικές δοκιμές παραμένουν απειλή για την ανθρώπινη υγεία και την παγκόσμια σταθερότητα. Η Διεθνής Ημέρα κατά των Πυρηνικών Δοκιμών αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία να επιστήσουμε την προσοχή στις επιβλαβείς και μακροχρόνιες επιπτώσεις τους, καθώς και στον συνεχή κίνδυνο που δημιουργεί η ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων πυρηνικών όπλων.
Σε ολόκληρο τον κόσμο, διεξάγονται συνέδρια, εκθέσεις και διαγωνισμοί με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κοινού και την ενίσχυση της δράσης προκειμένου να σταματήσουν επιτέλους οι πυρηνικές δοκιμές. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, τα κράτη που δεν έχουν ακόμη υπογράψει και επικυρώσει τη Συνθήκη για την Ολική Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών, πρέπει να το πράξουν δίχως καθυστέρηση. Η Συνθήκη, που έχει ως στόχο τη δημιουργία μίας επαληθεύσιμης και μόνιμης παγκόσμιας απαγόρευσης σε όλους τους τύπους των πυρηνικών εκρηκτικών δοκιμών, απολαμβάνει της καθολικής υποστήριξης αλλά προς το παρόν δεν έχει ακόμη τεθεί σε ισχύ. Η σημασία της Συνθήκης αυτής επιβεβαιώθηκε από τη διάσκεψη αναθεώρησης του 2010, για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.
Αναμένοντας να τεθεί σε ισχύ, καλώ όλα τα κράτη να διατηρήσουν το σημερινό μορατόριουμ για όλες τις πυρηνικές δοκιμές. Ωστόσο, ενώ τα υπάρχοντα εθελοντικά μορατόριουμ για τις δοκιμές πυρηνικών όπλων είναι απαραίτητα, δεν αποτελούν υποκατάστατο της συνολικής παγκόσμιας απαγόρευσης.
Την σημερινή Ημέρα, δεσμεύομαι προσωπικά να συνεχίσω να προωθώ το στόχο του πυρηνικού αφοπλισμού και τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων και να εντείνω την προσπάθειά μου ώστε όλα τα υπόλοιπα κράτη να επικυρώσουν τη Συνθήκη. Ο μηχανισμός επαλήθευσης της Συνθήκης έχει ήδη αποδείξει την αποτελεσματικότητά της. Επαναλαμβάνω την ισχύουσα πρότασή μου, να επισκεφτώ την πρωτεύουσα κάθε κράτους που εξακολουθεί να μην εμπιστεύεται την αξιοπιστία της παρακολούθησης της Συνθήκης και τα συστήματα ελέγχου για να απαντήσω στις ερωτήσεις τους και να αμβλύνω τις ανησυχίες τους.
Καθώς γιορτάζουμε αυτή τη Διεθνή Ημέρα κατά των Πυρηνικών Δοκιμών, ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας για τον τερματισμό των δοκιμών των πυρηνικών όπλων και τη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα."

Πηγές: www.Kalamatain.gr , www.unric.org , www.google.gr

"ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ" -ΕΝΑΣ ΓΝΗΣΙΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ -

Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε ένας από τους λίγους τραγουδιστές, που κέρδισαν αδιαφιλονίκητα τον τίτλο του λαϊκού ερμηνευτή, αγαπήθηκε φανατικά, μπήκε στις καρδιές και στα σπίτια των ανθρώπων, τραγουδήθηκε όσο λίγοι και χάρισε το αίσθημα της οικειότητας σε όσους ένιωσαν ότι τραγουδά για εκείνους.
Με τη μοναδική υφή της φωνής του κατάφερε να εκφράσει τις αγωνίες, τους φόβους, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων, για τους οποίους η επιβίωση δεν ήταν και τόσο αυτονόητη. Οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένοι, πρόσφυγες, εργάτες, όλοι αγωνιστές της καθημερινότητας αναζητούσαν στα τραγούδια του παρηγοριά για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν καθημερινά. Και το κοινό του, βέβαια, δεν σταματούσε μόνο σε αυτούς.

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία. Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία. Από αυτή άκουγε ως παιδί τα λαϊκά τραγούδια που έφεραν οι πρόσφυγες και από τη γιαγιά του -όπως έλεγε ο ίδιος- πήρε τις τεχνικές, τις αναπνοές, το κλάμα στη φωνή… Ως τη στιγμή που τον ανέλαβε ο μεγάλος δάσκαλος Στέλιος Χρυσίνης.
Μεγαλώνοντας, δούλεψε σ' ένα εργοστάσιο στη Νέα Ιωνία. Μία μέρα, τον φωνάζει το αφεντικό του και του λέει ότι έχει καταπληκτική φωνή και του κάνει δώρο μία κιθάρα. Ο Στέλιος, όσες ώρες δεν δούλευε, καθόταν στο σπίτι και προσπαθούσε να μάθει τραγούδια στην κιθάρα. Μια μέρα, κάποιος περαστικός τον άκουσε και του πρότεινε να τραγουδήσει στην ταβέρνα του. Έτσι, έγινε η αρχή…
Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά. Δύο χρόνια αργότερα έκανε και την πρώτη ηχογράφησή του στην Columbia, με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πας», που όμως δεν πούλησε. Το δεύτερο τραγούδι, «Οι βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου, έγινε μεγάλη επιτυχία.
Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μία σειρά επιτυχιών και συνεχής άνοδος, με εμφανίσεις σε γνωστά λαϊκά κέντρα της εποχής. Τότε έρχεται και η γνωριμία, ο αρραβώνας, αλλά και η συνεργασία με την Καίτη Γκρέυ, ως το καλοκαίρι του 1957. Σουξέ της εποχής, το «Απόψε φίλα με» του Μανόλη Χιώτη, ένα ντουέτο του Στέλιου Καζαντζίδη με την Καίτη Γκρέυ. Μετά από αυτό χώρισαν.
Η επόμενη οκταετία (1957-1965) είναι ίσως η πιο γόνιμη και δημιουργική περίοδος για τον Στέλιο Καζαντζίδη. Η γνωριμία του με τη Μαρινέλλα στη Θεσσαλονίκη εξελίχθηκε σε μια λαμπρή συνεργασία. Μαζί έκαναν μεγάλες επιτυχίες με κορυφαίους συνθέτες (Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Καλδάρας, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Λεοντής, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Μαρκόπουλος κ.ά.) και εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα λαϊκά κέντρα.
Το Μάιο του 1966 αποφάσισαν να ενωθούν και στη ζωή. Ο γάμος τους μπορεί να μην άντεξε στο χρόνο, αλλά έμειναν για πάντα φίλοι. Έπειτα από χρόνια, ο Καζαντζίδης γνώρισε και παντρεύτηκε την κυρα-Βάσω, την οποία ο χαρακτήριζε ως «θησαυρό».
Τo 1965 κι ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα νυχτερινά κέντρα. Τήρησε την επιλογή του αυτή ως το τέλος της ζωής του και η μόνη επαφή με το κοινό ήταν μέσω των δίσκων του. Για κάποιο διάστημα και αυτή η επικοινωνία διακόπηκε, λόγω προβλημάτων που είχε με τη δισκογραφική εταιρεία «Μίνως».
Στη δισκογραφία επανήλθε, έπειτα από 12 χρόνια απουσίας, το 1987, συνεργαζόμενος με τους Τάκη Σούκο, Λευτέρη Χαψιάδη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Θοδωρή Καμπουρίδη, Μάκη Ερημίτη, Αντώνη Βαρδή, Σώτια Τσώτου και άλλους άξιους δημιουργούς. Το κύκνειο άσμα του ήταν ο δίσκος «Έρχονται χρόνια δύσκολα».

Η Δισκογραφία του Στέλιου Καζαντζίδη

1955 - Στέλιος Καζαντζίδης -1959  Ο Ένας -1965  Τραγουδήστε μαζί μου -1965  Καταχνιά

1967 - Αναπολώντας -1968  Καζαντζίδης - Μαρινέλλα -1969  Νυχτερίδες κι αράχνες

1970 - Ένα γράμμα -1970  Η στεναχώρια μου -1971 Στέλιος Καζαντζίδης Νο3

1971 - Στιγμές -1972 - Ο Γυρισμός -1972  Στέλιος Καζαντζίδης Νο4

1973 - Γυάλινος κόσμος -1973  Το δρoμολόι της ζωής

1974 - Καζαντζίδης - Γκρέυ - Πάνου -1974 Η ζωή μου όλη

1974 - Στην Ανατολή -1975  Στέλιος Καζαντζίδης Νο5

1975 - Τα Ρεμπέτικα -1975  Υπάρχω -1976 Στέλιος Καζαντζίδης Νο6

1977 - Σε Δημοτικά τραγούδια -1977  Καινούριοι κόσμοι -1977  Στέλιος Καζαντζίδης Νο7

1977 - Στέλιος Καζαντζίδης Νο8 -1978  14 Χρυσές Επιτυχίες Νο2

1978 - Τραγουδάει Κώστα Βίρβο -1978  Μοναξιά μου

1980 - Τραγουδά Πυθαγόρα -1981  Τα τραγούδια της Ανατολής

1981 - Τραγούδια 1951-1963 -1981  Τραγούδια 1961-1963

1982 - Τραγουδά Μπάμπη Μπακάλη -1982  15 Μεγάλες Επιτυχίες

1984 - Τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη -1985  Ανέκδοτα τραγούδια απ΄ τις 33 στροφές

1985 - Μία Γυναίκα έφυγε -1985  Για πάντα 1952-1963 Νο2

1987 - Ο δρόμος της επιστροφής -1987 - Λαϊκοί Βάρδοι

1987 - Καζαντζίδης-Μπιθικώτσης-Μαζί -1988 Τα τραγούδια της ζωής μου 7 Cd

1988 - Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες του No1 -1988 Τώρα

1988 - Ελεύθερος -1988 Τραγούδια από 45 & 78 στροφές 2 Cd

1989 - Ότι δεν είπα

1991 - Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες του 2 Cd

1991 - Τα Τραγούδια Της Αμερικής (Καζαντζίδης - Μαρινέλλα)

1991 - Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες του No2

1992 - Βραδιάζει -1992  Αυτή είναι η ζωή μου 2 Cd

1993 - Τα αηδόνια του Πόντου

1993 - Οι πρώτες Αυθεντικές εκτελέσεις

1993 - Ανέκδοτα τραγούδια από τις 33 στροφές No3

1993 - Ένα γλέντι με το Στελάρα 1

1993 - Ένα γλέντι με το Στελάρα 2

1993 - Η Ελλάδα του Στέλιου και του Στράτου

1993 - Συναπάντεμαν

1993 - Τα τσιφτετέλια του Στέλιου και του Μανώλη

1994 - Τα πορτραίτα Της Μίνως ΕΜΙ 4 -1994 Και που Θεός

1994 - Δισκογραφία Τσιτσάνη Νο10

1995 - Οι Μεγάλες Επιτυχίες (Καζαντζίδης - Μαρινέλλα)

1995 - Τα Βιώματα μου

1996 - Μέσα από τις 45 στροφές

1996 - Τραγούδια Από τις 45 Στροφές -1996  Αλλοτινές μου Εποχές

1996 - Αφιέρωμα -1996 Εξ Ανατολών το μέλος

1996 - Μεγάλες Επιτυχίες 2 Cd

1997 - Τραγούδια Από τις 45 Στροφές No2

1997 - Πατρίδα`μ αραεύω σε -1997  12 Ερωτικές στιγμές

1998 - Τα Ζεϊμπέκικα του Στέλιου -1999  Τραγουδώ

2000 - Τραγούδια Από τις 45 Στροφές No 3

2000 - Η Φωνή του όλη

2000 - Όταν η φωνή φτάνει το θρύλο

2000 - Έρχονται χρόνια δύσκολα

2000 - Ποντιακά

Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Πατώντας ΕΔΩ μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα ντοκυμαντέρ της ΕΡΤ για την ζωή και την καλλιτεχνική πορεία του μεγάλου Έλληνα ερμηνευτή.

Ακολουθεί το πανέμορφο τραγούδι με τίτλο "Με τον Βοριά" από την μοναδική φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη.

ΠΗΓΕΣ: http://www.sansimera.gr/biographies/192#ixzz3k9o7bK4D , www.wikipaidia.org , www.google.gr , www.youtube.com

"ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ"- ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ -

Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1934 στον Πειραιά. Σπούδασε ηθοποιός στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου κι έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την «Εκάβη» του Ευριπίδη το 1955. Στη συνέχεια και ως το 1960 ερμήνευσε αρκετούς σημαντικούς ρόλους στο Θέατρο Τέχνης.

Η συνάντησή του το 1959 στα κινηματογραφικά πλατώ της ταινίας «Αστέρω» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη αποτέλεσε απαρχή της ιστορίας του διασημότερου ζευγαριού στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Το 1965 ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου και απέκτησαν ένα παιδί, τον Γιάννη. Ωστόσο, ο θυελλώδης γάμος τους δεν κράτησε πολύ...
Εκτός από τις δεκάδες ταινίες που γύρισαν μαζί, από το 1964 έως το 1974 συνεργάσθηκαν σε θίασο που συνέστησαν οι δυο τους. Μία από τις πολλές θεατρικές επιτυχίες τους ήταν στο έργο του Μπέρναρ Σο «Ωραία μου κυρία».
Μετά το διαζύγιό τους, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ στράφηκε περισσότερο στο ποιοτικό θέατρο, που ήδη είχε υπηρετήσει, είτε στο Εθνικό, είτε με τον Κάρολο Κουν. Οι πρωταγωνιστικές του ερμηνείες σε έργα του κλασσικού ρεπερτορίου και την αρχαία τραγωδία αποτελούν σημείο αναφοράς για τους νέους Έλληνες ηθοποιούς.
Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ έφυγε από τη ζωή στις 8 Αυγούστου του 2004.

H πορεία του στο σινεμά

1956   Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας

1957 Το τελευταίο ψέμα ,Η θεία απ' το Σικάγο

1958 Δύο αγάπες δύο κόσμοι ,Η κυρά μας η μαμή

1959  Αστέρω ,Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο

1960 Mανταλένα ,Το ραντεβού της Κυριακής ,Ποτέ την Κυριακή

1961 Η Αλίκη στο Ναυτικό ,Χαμένα όνειρα ,Ο θάνατος θα ξανάρθει

1962  Εταιρεία θαυμάτων ,Ο λουστράκος ,Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο ,Ποτέ δεν σε ξέχασα

1963 Τα κόκκινα φανάρια ,Χτυποκάρδια στο θρανίο ,Το τεμπελόσκυλο

1964 Αν έχεις τύχη

1965 Μοντέρνα σταχτοπούτα ,Ο νικητής ,Περάστε την 1η του μηνός

1966 Διπλοπενιές ,Ο εξυπνάκιας ,Η κόρη μου η σοσιαλίστρια

1967 Αχ! αυτή η γυναίκα μου ,Ανάμεσα σε δυο γυναίκες ,Δημήτρη μου, Δημήτρη μου ,

Το πιο λαμπρό αστέρι

1968 Η αγάπη μας ,Το κορίτσι του λούνα παρκ

1969 Η αρχόντισσα και ο αλήτης ,Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά ,Το λεβεντόπαιδο
Η νεράιδα και το παλικάρι ,Ο παραμυθάς

1970 Υπολοχαγός Νατάσα

1971 Παπαφλέσσας

1972 Η Αλίκη δικτάτωρ ,Ιπποκράτης και δημοκρατία ,Ως την τελευταία στιγμή

1974 Εραστές του ονείρου

1978 Κραυγή γυναικών

1981 Πολίτες δεύτερης κατηγορίας ,Άγριες κότες

1996 Προς την ελευθερία

Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από την Ιστορική Ταινία "Ο Παπαφλέσσας". Τον ομώνυμο ρόλο υποδύεται ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ

ΠΗΓΕΣ: http://www.sansimera.gr/biographies/3#ixzz3k9gCSqsN ,www.google.gr, www.youtube.com

"29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ" -ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΥ ΝΗΣΤΕΥΤΗ -

Σήμερα, τρεις μέρες πριν μας εγκαταλείψει ο Αύγουστος, τιμάται η μνήμη του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, μνήμη της μέρας του αποκεφαλισμού του.

Στο Πήλιο, από την προπαραμονή ξεκινούν οι ετοιμασίες για την κουκόφαβα που μοιράζεται στην εκκλησία την παραμονή το βράδυ ή και ανήμερα το πρωί στους πιστούς. Την προπαραμονή το απόγευμα, λοιπόν, οι επιτρόπισσες και όσες πρόθυμες γυναίκες του χωριού συγκεντρώνονται για να καθαρίσουν τα φουσκωμένα στο νερό κουκιά. Το βράδυ τα αφήνουν και πάλι στο νερό κι από τα ξημερώματα της επομένης αρχίζει η παρασκευή. Όλο το πρωινό τα κουκιά βράζονται σε κατσαρόλια ή και μεγάλα καζάνια, έπειτα τα περνούνε από το μύλο να τα φτιάξουνε πολτό κι ύστερα ξανά τα βάζουν στη φωτιά με κρεμμυδάκι για να πήξει ο χυλός και, τέλος, τα σερβίρουνε στα κυπελλάκια που θα δοθούν στον κόσμο.

Στη Βυζίτσα, μάλιστα, την παραμονή το βράδυ, μοιράζουν και μαγειρεμένο κατσίκι με ρύζι (που ψήνουν σε μεγάλα τσουκάλια στο προαύλιο του ναού) στους πιστούς. Ανήμερα όμως το πρωί, μετά τη λειτουργία, μοιράζεται μονάχα η κουκόφαβα και μάλιστα αλάδωτη, καθότι η μέρα τούτη είναι μέρα μεγάλης νηστείας για την Ορθοδοξία.



Ο τοπικός  λαογράφος-ερευνητής του Πηλίου, Κώστας Λιάπης, γράφει για τη μέρα αυτή:
"... Γνωστή, τέλος, λαογραφική γιορτή και μέρα αυστηρής νηστείας, κατά την οποία συνηθίζουν οι πηλιορείτες να τρώνε αλάδωτη φάβα -στη Βυζίτσα τη φτιάχνουν και την προσφέρουν δωρεάν στους πιστούς το βράδυ της παραμονής οι επίτροποι της εκκλησιάς που πανηγυρίζει- θεωρείται και η γιορτή της "αποτομής της κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου", γνωστή κυρίως σα γιορτή "του Άι-Γιαννιού του αποκεφαλιστή" όπως χαρακτηριστικά τη λένε οι πηλιορείτες, μεταβάλλοντας "ελαφρά τη καρδία" τον Άγιο από θύμα σε θύτη. Ο Άγιος αυτός θεωρούνταν παλιότερα στο Πήλιο προστάτης των "θερμασμένων", που δεν ήταν άλλοι από αυτούς που υπόφεραν από την ελονοσία, γνωστή καλύτερα ως "θερμασιά". Τί σχέση βρήκε η αφελής λαϊκή πίστη ανάμεσα στον Άι-Γιάννη τον Πρόδρομο και στους "θερμασμένους", για να κάνει τον πρώτο προστάτη των τελευταίων; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Κοινό σημείο αναφοράς στάθηκε το ρίγος που ένιωθαν οι θερμασμένοι, κυρίως τον Αύγουστο που η ελονοσία βρισκόταν τα παλιά χρόνια σε ιδιαίτερη έξαρση και στο Πήλιο. Το ίδιο ρίγος που πρέπει να ένιωσε κι ο Άγιος όταν του έκοψαν την τίμια κεφαλή, γεγονός που του έδωσε αλλού και την προσωνυμία "ριγολόγος" ή "ριγανάς".

Την ίδια μέρα, κατά την οποία μάλιστα γίνονται στο Πήλιο αρκετά "νηστίσιμα" πανηγύρια, απαγορεύεται και σήμερα η κατάλυση κάθε ποτού και ιδιαίτερα του μαύρου κρασιού, που θυμίζει το αίμα που χύθηκε κατά τον αποκεφαλισμό του Αγίου."

(Κώστας Λιάπης, "Στο Πήλιο της παράδοσης")

Και, φυσικά, δε θα μπορούσε να μην αναφέρει κι ο γνωστός λαογράφος Γ.Α.Μέγας, πολλά και ενδιαφέροντα για τη μέρα του Άι-Γιαννιού:

"Η σχετική με τον αποκεφαλισμό του Προδρόμου διήγηση της Αγίας Γραφής, έτσι όπως αποτυπώθηκε στις εκκλησιαστικές εικόνες, συγκίνησε βαθύτατα την ψυχή του λαού. Κι η λαϊκή φαντασία που δε γνωρίζει όρια, βλέπει το κεφάλι του Προδρόμου να αναπηδά μέσα στο δίσκο του ηλίου, όταν αυτός ανατέλλει στις 29 Αυγούστου. Όσοι το πιστεύουν αυτό στην Κύπρο (ίσως και αλλού), σηκώνονται πολύ πρωί για να δουν το θέαμα. Το ανοσιούργημα όμως της Ηρωδιάδας έγινε κατά τη λαϊκή πίστη αιτία μεγάλου κακού για την ανθρωπότητα. Οι κακοήθεις πυρετοί που μαστίζουν, κυρίως τον Αύγουστο, τον τόπο μας με τα τρομερά τους ρίγη και τους μεγάλους παροξυσμούς, οφείλονται στην ταραχή που αισθάνθηκε το κεφάλι του καρατομημένου Αγίου.

 Την αντίληψη αυτή εκφράζουν τα λόγια κάποιου λήμνιου χωρικού:
"Από τότε που αποκεφάλισαν τον Αγιογιάνν' , από τότε έπεσεν η θέρμη στον κόσμο' ταραχκίν του κιφάλ' τ' κι έπισι ταραχή, συνερίγ', παραξ'σμός. Γι'αυτό τ' Αγιογιάνν' τ' Παραξ'σμου είναι για τς θέρμες. Κείνος που θερμαίνεται πάει στον Αγιογιάνν' λάδ', κερί, λίβανο και θυμιάζ'. (Σβέρδια)"
Γι'αυτό κι ο Άγιος αποκαλείται Θερολόγος ή Ριγολόγος, Παροξυσμός ή Κρυαδίτης, και η μνήμη του τιμάται με απόλυτη νηστεία και έτσι λέγεται και νηστευτής (στην Κορώνη) ή νηστικός (στη Λέσβο). Η νηστεία του συνοδεύεται απ'την απαγόρευση όλων όσα μοιάζουν με το αίμα που έτρεξε από το κεφάλι του.

 

Να οι σχετικές δεισιδαιμονίες, διατυπωμένες από τους ίδιους τους χωρικούς.
"Δεν τρώγουμε μαύρο σταφύλι, μαύρο σύκο, ό,τι μαύρο φρούτο είναι, γιατί το αίμα του Αγίου τα έβαψε. Δεν τρώγουμε ούτε καρύδι, γιατί του έκοψαν το καρύδι όταν τον αποκεφάλισαν. Δεν πιάνουμε μαχαίρι κείνη τη μέρα και το ψωμί το κόβουμε με τα χέρια. (Κίος)"

"Δεν κόβουμε καρπούζι με το μαχαίρι στο πάνω μέρος, να μη ξεκεφαλίζουμ' έτσι τον άι-Γιάννη. Κείν' τη μέρα τίποτα δεν τρώνε' είναι νηστησμάρχης άγιος. (Τελώνια Λέσβου)"

Για εξιλασμό, όσοι πάσχουν από πυρετούς, "τάζουν" στον Άγιο λάδι, λιβάνι, κερί ή πετεινό και κατσίκι, που θυσιάζουν στη γιορτή του. Δεν παραλείπουν και πράξεις που εξασφαλίζουν τη μεταβίβαση της ασθένειας σε δέντρα και άλλα αντικείμενα. Π.χ. στο Αδραμύττι:

"Τον Άι-Γιάννη τον αποκεφαλιστή τον έκαναν τάμα, άλλος πετεινάρ', άλλος κατσικάκ' για τον πυρετό. Πήγαινε μια οικογένεια κι έσφαζε' παίρναν το κεφάλι του πετεινού και το κρεμάγανε σε μια συκιά και τ'αφήνανε κει. Ή κόφτανε μια τρίχα πε τα μαλλιά τς, μια λουρίδα πε το φουστάνι τς και τ'αφήνανε πάνω στο δέντρο, ότ' νά 'τανε' καλύτερα νά 'ναι αλυγαριά. Και το τάμα πού 'κανεν ο νοικοκύρ'ς στον Άι-Γιάννη (το πετεινάρ' ή το κατσίκ') δεν τό'τρωγεν ο ίδιος. Άλλοι το τρώγαν ' τ'άφηνεν εκεί κι όποιος τό'βρισκε τό'τρωγε. Ψυχικό ήτανε."
Στην Κορώνη, "την ημέρα που γιορτάζει η χάρη του, όποιος θέλει μετράει μια κλωνιά με τον άγιο Γιάννη, όσο δηλαδή είναι το εικόνισμα του τέμπλου, και τη ζώνει στη μέση του. Κοιμάται με δαύτηνε δυο τρεις βραδιές κι ύστερα τήνε χύνει κερί και την ανάβει στη χάρη του και καίγονται ούλες οι αρρώστιες."

Σε πολλές περιοχές έχουν καθιερωθεί για την υγεία του κοινού πανηγύρια, λιτανείες και παρακλήσεις σε ξωκλήσια ή αγιάσματα που αποβλέπουν στη μνήμη του αποκεφαλισμού του Προδρόμου. Και στον ίδιο σκοπό αποβλέπουν και οι φωτιές που ανάβονται σε μερικούς τόπους, όπως στην Απολλωνιάδα της Προύσας  "πετιούνταν απάνω απ'τις φωτιές και λέγανε: αφήνουμε τον κακό καιρό και πάμε στον καλόν καιρό. Ανάβανε και σκόρδα και βάζαν στα χέρια τους, για να μη βγάζουν παρανυχίδες".

(Γ.Α.Μέγας, "Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας")
Τέλος, ο Βασίλης Λαμνάτος, μας αναφέρει για τους τσοπάνηδες, εκτός των άλλων:

"Οι τσοπάνηδες τό 'χουν σε μεγάλο κακό να φάνε κρέας αυτή τη μέρα. Παθαίνουν τα ζωντανά, λένε, αρρώστιες και ψοφούν." και

".. Οι φωτιές τώρα, π'ανάβει ο λαός μας ανήμερα της γιορτής και τις πηδούν άνθρωποι κάθε ηλικίας, έχουν σαν σκοπό τον καθαρισμό και την προφύλαξη από κάθε κακό κι αρρώστια. Συνήθως, πηδούν τρεις φορές πάνω απ'τη φλόγα, όσα είναι και τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Έτσι, μ'αυτά τα τρισπηδήματα, πιστεύουν πως καθαρίζονται από κάθε βάσανο. "Καίγεται", τους ακούς και λένε, "ό,τι κακό σέρνεις πάνω σου"."
(Βασίλης Λαμνάτος, "Οι μήνες στην αγροτική και ποιμενική ζωή του λαού μας")

Έθιμο είναι να μην αγγίζεται κόκκινο φρούτο ή λαχανικό, γιατί συμβολίζει το αίμα που χύθηκε από τον Άγιο, αλλά ούτε και αιχμηρό εργαλείο, γιατί συμβολίζει το σπαθί με το οποίο αποκεφάλισαν τον Άγιο. Ανήμερα όσο τελείται η λειτουργία και η δοξολογία του Αγίου, στην αυλή της εκκλησίας μαγειρεύεται το ρεβυθόρυζο από τους κατοίκους της περιοχής. Στο προαύλιο πάνω σε δυνατή φωτιά και μέσα σε μεγάλα καζάνια μαγειρεύουν το ρεβυθόρυζο. Στο τέλος της λειτουργίας μοιράζεται ως δώρο στους πιστούς το ρεβυθόρυζο αφού προηγουμένως το έχει ευλογήσει το ιερέας.

 Αυτό το έθιμο επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στις εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην περιοχή Μύτικα και στο χωριό Μετόχι Διρφύων Ευβοίας.

Τέλος, σύμφωνα με μια λαϊκή παράδοση διαδεδομένη σε πολλά μέρη, άδοξο ήταν και το τέλος της βασίλισσας Ηρωδιάδας, που υπήρξε η υπαίτιος του μαρτυρικού θανάτου του Ιωάννη του Βαπτιστή. Λέγεται, λοιπόν, πως κάποτε η κακούργα Ηρωδιάδα θέλησε να περάσει από ένα ποτάμι παγωμένο κατά τη διάρκεια ενός δριμύτατου χειμώνα. Μόλις, όμως, τα καταραμένα πόδια της επάτησαν στο ποτάμι, ξαφνικά έσπασε ο πάγος και αυτή έπεσε σε μια τρύπα που δημιουργήθηκε. Μόνο το κεφάλι της έμεινε έξω από τον πάγο, για να βασανίζεται αιώνια για το θάνατο του Αγίου. Για την Ηρωδιάδα μπορεί να βρει κανείς διάφορες παραδόσεις και σε άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, όπως για παράδειγμα στους Ιταλούς, στους Γερμανούς, στους Σέρβους και στους Ρουμάνους. Το ανοσιούργημα της, κατά την πίστη του λαού, έγινε αιτία μεγάλων κακών για την ανθρωπότητα.

 Έτσι πιστεύεται ότι οι κακοήθεις πυρετοί και η ελονοσία, που μάστιζαν για αρκετά χρόνια τους ανθρώπους οφείλονταν στην αμαρτωλή συμπεριφορά της.

Πηγές: firiki.pblogs.gr , blogs.sch.gr , www.google.gr